การกลับใจของโจรองคุลิมาล : หน้า 104/128

อริยสาวก โดย : กองบรรณาธิการ ภาพ : พุทธศิลป์ ท้องฟ้ายังมีวันเปลี่ยนสี ห้วงนทียังมีวันเปลี่ยนทิศทาง แต่ดวงใจของนักสร้างบารมีผู้ยิ่งใหญ่ เฉกเช่นพระองคุลิมาลเถระ ไม่เคยเบี่ยงเบนไปจาก หนทางพระนิพพานเลย ภาพที่ปรากฏต่อสายตานั้น เป็น ภาพแห่งการดำเนินไปของพระสัม มาสัมพุทธเจ้าที่งดงาม และทรงดำ เนินอย่างปกติธรรมดาที่สุด โจร องคุลิมาลเห็นดังนั้นจึงคิดว่า เหตุ การณ์ครั้งนี้อัศจรรย์ยิ่งนัก เพราะ แต่ก่อนแต่ไรมาแม้แต่ช้าง ม้า รถ หรือเนื้อ ที่กำลังวิ่ง ตนยังสามารถ วิ่งไล่จับได้ทันอย่างง่ายดาย แต่ พ ร ะ อ ง ค ล ม า ล เ ก S : ต่อจากฉบับที่แล้ว ข ณะนั้น นางมันตานีพราหม ณี กำลังเดินมุ่งหน้าไปใน ป่าที่โจรองคุลิมาลซุ่มซ่อนอยู่ ด้วย ดวงใจที่กระวนกระวายเป็นห่วงลูก ชายอย่างที่สุด เมื่อโจรองคุลิมาล แลเห็นนางเดินมาแต่ไกล ก็คิดว่า วันนี้แหละตนจะฆ่าแม่ เพื่อตัดเอา นิ้วมือมาให้ครบหนึ่งพัน จึงถือดาบ วิ่งเข้าไปหามารดาทันที แต่ในทันใด นั่นเอง โจรองคุลิมาลก็แลเห็นพระ พุทธองค์กำลังเสด็จมาแต่ไกล จึง คิดเปลี่ยนใจไม่ฆ่ามารดา แล้วหัน กลับมาไล่ตามพระพุทธองค์แทน พระพุทธองค์ทรงเห็นโจรองคุลิมาล ไล่ตามมา ก็ทรงแสดงปาฏิหาริย์ให้ โจรองคุลิมาลวิ่งไล่ตามไม่ทัน แม้ โจรองคุลิมาลจะวิ่งจนสุดแรง แต่ โจรผู้กลับใจ (๒) สมณะผู้นี้เดินไปอย่างธรรมดาๆ แท้ๆ ตนยังวิ่งไล่ตามไม่ทัน โจร องคุลิมาลรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที่ การ วิ่งจึงช้าลง และหายใจเหนื่อยหอบ เหงื่อโทรมกาย ไม่มีแรงแม้แต่จะ ยกเท้าขึ้น จึงหยุดยืนอยู่กับที่และ ร้องบอกพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้หยุด “หยุดก่อนสมณะ หยุดก่อน” “เราหยุดแล้วองคุลิมาล แต่ เธอไม่หยุด" พระพุทธองค์ตรัสขณะทรง ดำเนินอยู่ โจรองคุลีมาลได้ฟังดัง นั้นก็สงสัยว่า ทำไมพระพุทธองค์ จึงตรัสเช่นนั้น ทั้งๆ ที่ตนหยุดวิ่ง แล้ว พระพุทธองค์มีความประสงค์ อย่างไรกันหนอ “ข้าแต่สมณะ ท่านต่างหาก ที่กำลังเดินอยู่ กลับพูดว่าหยุดแล้ว ๑๐๒ สิงหาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร