การค้นหาชื่อของนาง : หน้า 97/128

ที่นั้น จึงทรงแสวงหาชื่อของนางต่อไป โดยประทับอยู่ อยู่ แล้วให้นกยางจิกกินปลาดื่มน้ำอยู่ ณ อีกหนึ่งปี แต่ก็ไม่สามารถทายชื่อของนางถูกต้อง ตลอดวัน จากนั้นแม่น้ำก็เหือดหายไป ข้าแต่มหา พระราชาตรัสว่า “เราไม่สามารถทราบชื่อเธอ ราช นกยางยังได้รับผลเพราะความหวังของตน เธอจงอยู่ที่นี่เถิด" เหตุไรพระองค์จักไม่ทรงได้รับดังนี้” นางทูลว่า “ข้าแต่มหาราช ธรรมดาความ ครั้งนั้น พระราชาทรงได้สดับคำของนาง หวังที่จะไม่สำเร็จตามประสงค์ไม่มี ขอพระองค์ แล้ว ทรงติดพระทัยอยู่ในถ้อยคำของนาง ไม่อาจ ทรงฟังคำของหม่อมฉันก่อน” จะเสด็จไปได้ ทรงตั้งชื่ออีก ๑๐๐ ชื่อ เวลาก็ล่วง “มีนกยางตัวหนึ่งบินไปคาบเอาเหยื่อที่ ไปอีก ๑ ปี แต่พระองค์ก็ไม่ทรงรู้จักชื่อของนาง สระบัวแห่งหนึ่งมาซ่อนไว้บนยอดเขา ซึ่งเป็นที่อยู่ พระองค์จึงลากลับไป ของมัน รุ่งขึ้นจึงคิดว่า เราได้เกาะอยู่อย่างสบาย อาลังกากุมาริกาก็มายืนพิงหน้าต่างแก้ว บนยอดเขาลูกนี้ ถ้าหากเราจะไม่เคลื่อนย้ายไป ผลึกอีก แล้วทูลว่า “ข้าแต่พระมหาราช เหตุไร จากที่ตรงนี้ คาบเหยื่อ ดื่มน้ำ แล้วอยู่ที่นี่ตลอดวัน คงจะมีความสุข ในวันนั้นนั่นเอง ท้าวสักกเทวราช พระองค์จึงจักเสด็จไปเสียล่ะ” พระราชา ตรัสว่า “เธอให้ฉันเอิบอิ่มด้วย ทรงดำริว่า ความต้องการของเราได้ถึงที่สุดแล้ว วาจา แต่หาให้เอิบอิ่ม ด้วยสิ่งที่ควรทำไม่ เหมือน เราจักให้ความต้องการของมันสมหวัง ทรงบันดาล ดอกหงอนไก่ มีสีสวยแต่ไม่มีกลิ่น พูดแต่คำอ่อน ให้เกิดแม่น้ำสายหนึ่ง อยู่ไม่ไกลจากที่นกยางเกาะ หวานก็ไร้ผล เวลาได้ล่วงเลยไปถึง ๓ ปี สำหรับ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๙ ๕๕