นิทานเกี่ยวกับธิดาของพระฤาษี : หน้า 96/128

เราจะพยายาม นานแค่ไหนคุณแม่ก็รอได้เสมอ ฤาษี เมื่อทราบว่าเป็นธิดา พรานป่าจึงไปยังเมือง ลองฟังนิทานที่ป้าน้อยจะเล่าให้ฟัง พร้อมทั้งมีข้อคิด พาราณสี ทูลพระราชาว่า ดีๆ มาฝากหลานๆ ด้วยค่ะ “ข้าพระพุทธเจ้าได้เห็น ธิดาของพระฤาษี ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครอง รูปหนึ่งในป่าหิมพานต์ มีรูปร่างสวยงามยิ่งนัก ราชสมบัติอยู่ในนครพาราณสี พระโพธิสัตว์ถือ พระราชาทรงสดับค่านั้นแล้วทรงสนพระทัย กำเนิดในสกุลพราหมณ์ ที่บ้านกาสิกะ พอเติบใหญ่ จึงให้พรานป่าเป็นผู้นำทางเสด็จไปยังป่านั้น แล้ว ก็ศึกษาที่เมืองตักสิลา แล้วบวชเป็นฤาษีอาศัยอยู่ เข้าไปยังอาศรมของพระฤาษี ทรงนมัสการแล้ว ในป่าหิมพานต์ มีหัวมันและผลไม้ในป่าเป็นอาหาร ประทับนั่งตรัสว่า “ข้าแต่พระคุณเจ้าผู้เจริญ ขึ้นชื่อ เวลานั้นมีเทพธิดาตนหนึ่งจุติจากดาวดึงส์ ว่าหญิงเป็นมลทินของพรหมจรรย์ โยมจะขอเลี้ยง มาเกิดเป็นเด็กหญิง อยู่ในกลีบดอกบัวที่สระบัว ดูธิดาของพระคุณเจ้า” แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่สรงน้ำของพระฤาษี ดอกบัว พระโพธิ์สัตว์ทูลว่า “ถ้าพระองค์ทรงเรียก ดอกอื่นแห้งเหี่ยวร่วงโรย แต่ดอกบัวดอกนั้นยัง ชื่อของกุมาริกาคนนี้ถูกต้องแล้ว จงทรงรับไปเถิด” เหมือนเดิม พระฤาษีเห็นเข้า จึงผลัดผ้าอาบน้ำ พระราชาทรงรับคำท่านแล้ว ตั้งแต่นั้นมา ลงไปเปิดดูดอกบัว พบเด็กหญิงหน้าตาน่าเอ็นดู ทรงใคร่ครวญดูชื่อของนางว่าหญิงนี้มีชื่ออะไรหนอ เกิดความเมตตารักใคร่จึงนำมาเลี้ยงไว้เป็นบุตรสาว พระองค์ทรงกำหนดชื่อไว้หลายชื่อ แล้วตรัสบอก ตั้งชื่อว่า อาลังกากุมารี ต่อมานางอายุได้ ๑๖ ขวบ มีรูปร่างสวย งาม ผิวพรรณผ่องใสเกินกว่าผิวพรรณของมนุษย์ กับพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์ก็ปฏิเสธว่าไม่ใช่ชื่อนี้ กาลเวลาได้ล่วงไป ๑ ปี พระราชาจึงคิดว่าเราจักมี ความต้องการทำไมด้วยหญิงนี้ แล้วก็เสด็จไป วัน “เราไม่อาจทราบชื่อของเธอได้ เธอจงอยู่ ธรรมดาครั้งนั้นท้าวสักกะได้ทอดพระเนตรเห็นนาง นั้นอาลังกากุมาริกาเปิดหน้าต่างแก้วผลึกยืนให้เห็น จึงตรัสถามพระฤๅษีว่า “หญิงคนนี้มาจากไหน ท่านต้องการอะไร บ้างสําหรับหญิงคนนี้” พระฤาษีทูลว่า “เป็นธิดา ต้องการให้เนร มิตปราสาทแก้วผลึกเพื่อเป็นที่อยู่ มีที่นอนทิพย์ เครื่องประดับ และโภชนะอันเป็นทิพย์” พระราชาทอดพระเนตรเห็นนางแล้วตรัสว่า ในป่า เถิด” นางจึงทูลว่า “ข้าแต่มหาราช พระองค์จะ เสด็จไปไหน ขอพระองค์ทรงฟังคำของหม่อมฉัน เถาวัลย์ชื่อ อาสาวดี อยู่ในสวนจิตรลดา วัน พันปีจึงจะออกผล ๆ หนึ่ง เมื่อมีผลระยะ ไกลถึงเพียงนั้น พวกเทวดายังพากันไปดูมันอยู่ บ่อย ๆ ข้าแต่พระราชา ส่วนพระองค์ปีเดียวเท่า นั้นเอง ก็ท้อพระราชหฤทัยเสียแล้ว ธรรมดา ท้าวสักกะทรงสดับค่านั้นแล้วตรัสว่า “ดี แล้วพระคุณเจ้า” จึงทรงเนรมิตปราสาทแก้วผลึก ให้เป็นที่อยู่ของนาง ปราสาทนั้น เวลานางขึ้นก็ลด ต่ำลงมาอยู่ที่พื้นดิน แต่เวลานางลงแล้ว ก็เลื่อน ขึ้นไปลอยอยู่บนอากาศ นางทำวัตรปฏิบัติพระ ความหวังที่มีผลคือความสมหวัง เป็นเหตุให้เกิด ฤๅษีอยู่ในปราสาท ความสุข ขอพระองค์อย่าทรงท้อพระราชหฤทัย อยู่มาวันหนึ่งพรานป่าคนหนึ่งผ่านมาทาง เลย” นั้นเห็นนาง จึงถามว่า หญิงคนนี้เป็นอะไรกับพระ ๙๔ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร พระราชาทรงสนพระทัยในถ้อยคำของนาง