ชีวิตไม่เคยทำร้ายสัตว์ ทำร้ายคน : หน้า 58/128

ชีวิตไม่เคยทำร้ายสัตว์ ทำร้ายคน อยู่ในศีลธรรมทั้ง ห้าได้อย่างยิ่งยวด ทั้งกาย ใจ และวาจา กลั่นให้ ศีลนั้นกล้าด้วยสมาธิที่ทำเสมอทุกเช้า-ค่ำ ยิ่งเฒ่า ลงยิ่งทำมากขึ้น ไม่เคยปล่อยเวลาไปกับความเศร้าซึม หงุดหงิดใดๆ ให้อภัยผู้คนได้อย่างน่าทึ่ง เมื่อถามว่าแม่ทำได้อย่างไร ก็ได้คำตอบง่ายๆ ว่า “ทำไว้เตรียมตัวตาย จะได้ไม่ลำบากลูกหลาน และตัวเอง” เมื่อแม่ไม่อยู่ หันกลับมาดูเรื่องสมบัติที่ทิ้งไว้ ให้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรนักหนา นอกจากความภูมิใจ ในความเป็นผู้มีศีลของแม่ และประจักษ์พยานอย่าง โดดเด่นในเรื่องของการเป็นคนดี สร้างความดีว่า ทำให้ชีวิตบั้นปลายสบายเพียงไร การจากไปสงบ เพียงไหน ทำให้ทุกคนมีกำลังใจที่จะสร้างความดี ที่จะ ทำอย่างแม่ เพื่อจะได้เป็นอย่างแม่ ไม่ต้องทุกข์ทน แรกๆ ฟังไม่เข้าใจโดยเฉพาะเราที่เป็นรุ่นหลาน กับโรคร้าย ไม่ต้องตายอย่างทรมาน และไม่ว้าเหว่ จนกระทั่งวาระนั้นมาถึง จึงได้เห็นชัดเจนว่าการเตรียม ตัวตายของแม่ป้าได้ผลอย่างนี้นี่เอง เมื่อเจ็บไข้ ตายอย่างมีสติเต็ม ชนิดที่ทุกคนตรงนั้น เชื่อว่า แม่ต้องไปกับพระแน่นอน กล่าวคือ อาการไข้ไม่ทุรนทุราย ร่างกายมีแต่ เรื่องราวที่เล่ามานี่ ความจริงไม่ใช่จุดเด่นของ หง่อมงอมลงไปตามวาระ ความจำ และสติไม่เคย เรื่อง เพราะมิได้เกี่ยวอะไรกับชื่อคอลัมน์เลยสักนิด หลุดจากตัว จ๋าทุกคนได้ ไม่มีลืมหลง สั่งความ แต่เป็นส่วนหนึ่งที่ผู้เขียนคิดว่าจะนำมาเล่าสู่กันฟัง เกี่ยวกับศพของตัวเองไว้อย่างชัดแจ้ง เวลาเหนื่อย และขยายความให้เกิดความเห็นชัด เข้าใจ ก่อนจะ มากๆ มีเพียงกระสับกระส่ายเล็กน้อย ซึ่งพอใคร พาท่านผู้อ่านเลื่อนไหลเข้าไปในเรื่องราวที่ตรงกับหัวชื่อ เข้าไปใกล้ เตือนที่ริมหูเบาๆ ให้นึกถึงพระ นึกถึง คำภาวนา ไม่ช้าก็จะหลับไป โดยไม่ต้องอาศัยยา นอนหลับแม้สักเม็ด เป็นเช่นนี้อยู่ไม่กี่วัน คอยเวลาที่ลูกหลานมา และอยากจะให้เป็นกำลังใจแก่ท่านผู้อ่านเสียก่อนว่า “ศีล ย่อมรักษาผู้รักศีล และธรรมย่อมเป็น ทางไปของผู้ยึดมั่น” อย่างไม่มีเงื่อนไข เรื่องนี้ไม่จบในฉบับนี้นะคะ ต้องมีต่อแน่นอน จนครบ ตนถึงได้ผลอยหลุดลอยไปตามวังวนแห่ง ในฉบับหน้า โดยจะดำเนินเนื้อเรื่องตรงตามชื่อและ เกิดแก่เจ็บตายไปอย่างง่าย ๆ เพียงแค่หลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นสะอึกเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ตาคู่นั้นก็ ปิดสนิทลงเด็ดขาด ลมหายใจหยุดเคลื่อนเลื่อนไหล หัวใจหยุดทำงาน ไม่ผิดอะไรกับเครื่องกลไกที่ไฟฟ้า หยุดส่งกำลังมาเลี้ยงดู คิดว่าน่าจะได้ประโยชน์ และอรรถรสไปพร้อมๆ กัน แม่จึงเป็นสักขีพยานแห่งความดี ด้วยตลอดชีวิตไม่เคยทำร้ายสัตว์ ทำร้ายคน อยู่ในศีลธรรมทั้งห้าได้อย่างยิ่งยวดทั้งกาย ใจ และวาจา ๕๖ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร