การสนทนาธรรมกับชาวต่างประเทศ : หน้า 76/128

จดหมาย ถึงน่องเล็ก น้องเล็กที่รัก เมื่อสัปดาห์ก่อนคุณกุหลาบพาเพื่อนชาวต่างประเทศของเธอมาคุยธรรมะกับพี่เขามีข้อสงสัยมากมาย พี่เองก็ตอบไม่ค่อยได้ แต่ก็ต้องพยายามตอบโดยยึดหลักที่ครูบาอาจารย์ของเราท่านสั่งสอนไว้ ตอนหนึ่ง เขากล่าวว่า "I don't understand why the Dhamma taught by each Theravada temple in Thailand seems so diverse." (ผมไม่เข้าใจว่าทำไมแต่ละวัดในประเทศไทยที่เป็นนิกายเถรวาท จึงหลากหลายแตกต่างกันมาก) "I think we sometimes have the same objectives for doing something even if we might have different approaches." (ดิฉันคิดว่า บางทีเรามีจุดมุ่งหมายในการทำงานเหมือนกัน แต่เราอาจจะมีวิธีการต่างกันก็ได้) "I've found that not only the approaches are different but also the teaching concepts. (ผมได้พบว่าไม่เฉพาะแต่วิธีการเท่านั้นที่ต่างกัน แต่เนื้อหาคำสอนยังต่างกันอีกด้วย....) ...By the way, what does your master teach? " (...เอ้อ, แล้วอาจารย์ของคุณสอนอะไร?) "Although my master teaches both the Scriptures and the Meditation Practice, he always puts emphasis much more on the latter._ (แม้พระอาจารย์ของดิฉัน จะสอนทั้งภาคปริยัติและปฏิบัติ แต่ท่านก็เน้นเรื่องปฏิบัติอยู่เสมอ....) ....Also he always teaches that our only true refuge is inside our own body - it's called Dhammakāya." (ท่านยังสอนเสมอด้วยว่าที่พึ่งที่ระลึกอันแท้จริงของเรานั้น อยู่ภายในตัวเราเอง เรียกว่า ธรรมกาย) "It's inside our body, is that true? Where?" (ธรรมกายอยู่ในตัวของเรา จริงหรือครับ อยู่ที่ไหน) "At the centre of our body - at about the point where the deepest breath ends." (อยู่ที่ศูนย์กลางกายของเรา ประมาณตรงจุดสุดลมหายใจเข้าลึกที่สุดของเรา) "Have I got a Dhammakaya?” (ผมจะมีธรรมกายไหมครับ) "Yes, of course. Every human being has got his own Dhammakaya no matter what religion he professes." (มีคะ มนุษย์ทุกคนต้องมีธรรมกายของตน ไม่ว่าจะนับถือศาสนาใด) "How can we see it?" (เราจะเห็นได้อย่างไรครับ) "By meditation practice.. (โดยการทำสมาธิค่ะ) ...A meditator has to concentrate his mind exactly at the centre of his body otherwise he can never see or attain his own Dhammakaya._____ ๗๔ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร