จดหมายจากฮาร์วาร์ด : หน้า 64/128

จดหมายจากฮาร์วาร์ด ว่าไม่มีการทำความสะอาดสนามบินแห่งนี้มาเป็นเดือน สายตา ทำความตื่นตะลึงจนหลายคนส่ายหน้า แทนที่ เมื่อจวนเวลาที่จะออกเดินทาง รถรับผู้โดยสาร จะเป็นเก้าอี้ฟองน้ำบุนวมนุ่ม กลับเป็นม้านั่งยาวมีเบาะ คันใหญ่ก็แล่นมาจอดเทียบประตูทางออกด้านหนึ่งของ รองนั่ง ที่สามารถนั่งได้ไม่เกิน ๓ คน แบ่งเป็น ๒ แถว ห้องผู้โดยสารขาออก รถคันนี้พ่วงรถเปล่าที่มีเฉพาะที่ หันหน้าไปทางเดียวกัน เว้นทางเดินไว้ตอนกลาง เบาะ นั่งไม้ยาวเหมือนนั่งรถสองแถว ที่มีสภาพไม่ได้รับความ เกือบทุกที่มีฝุ่นจับเขรอะ แถมมีรอยขาดรุ่งริ่ง แสดงให้ ดูแลเอาใจใส่ในเรื่องความสะอาด เช่นเดียวกับห้องพัก เห็นว่า แอโรฟลอตให้ความเอาใจใส่ในงานให้บริการ ผู้โดยสาร ดูทุกคนยืนลังเลไม่กล้าที่จะนั่งลงไป ท่านซึ่ง เพียงใด หน้าต่างเครื่องบินก็เก่าคร่ำคร่า อาตมาพยา AEHИH ทหารเกียรติยศรักษาการที่สุสานเลนิน บริเวณจัตุรัสแดง แน่ใจว่า เครื่องบินลำนี้จะสามารถนำเราไปถึงจุดหมาย หวินต้าซื้อหันมาเตือนว่า ความรู้สึกว่าสกปรกหรือสะอาด ยามปิดบังตาเพื่อปิดหน้าต่างกั้นแสงจากภายนอก แต่ก็ มันอยู่ที่ใจของเราต่างหาก แล้วท่านก็น่าทุกคนนั่งลง ไม่ขยับเลย ทุกคนได้แต่หันไปมองกันตาปริบๆ ด้วยไม่ เป็นคนแรก รถรับ-ส่งผู้โดยสารวิ่งมาจอดตรงบันได ซึ่ง อยู่ส่วนท้ายสุดของเครื่องบิน หากใครเคยชมภาพยนตร์ สงคราม เครื่องบินลำเลียงบรรทุกทหารมีทางขึ้นที่ตร ไหน บันไดของเครื่องบินลำนี้ก็มีสภาพเช่นนั้น (ตาม ปกติเครื่องบินโดยสารทั่วไปจะมีทางขึ้นลงด้านข้าง) เมื่อ อาตมาก้าวขึ้นมายืนบนเครื่องแล้ว มานะประสาทก็ล้ม ผัสกับกลิ่นปัสสาวะฉุนโชยมา แสดงว่าที่นี่ไม่มีห้องสุขา ไว้บริการเป็นแน่ และก็เป็นจริงดังคาดเสียด้วย! ปลายทางด้วยความปลอดภัยเพียงไร พอนักบินเริ่ม สตาร์ทเครื่องยนต์ แอร์โฮสเตทที่มีอยู่เพียงคนเดียว ก็ โผล่หน้าออกมาเตือนให้ทุกคนรัดเข็มขัด เสร็จแล้วก็ ผลุบหายไปยังที่นั่งตอนหน้าของเธอ จากนั้นเครื่องบิน ก็เคลื่อนเข้าสู่รันเวย์ แล้วทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันที กว่าหนึ่งชั่วโมงแห่งความระทึกใจ เครื่องบินได้ ร่อนลงที่สนามบินเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ด้วยความโล่งอก เมื่อได้เห็นเก้าอี้ที่นั่งสำหรับผู้โดยสารปรากฏแก่ ของผู้โดยสารทุกคน รถรับส่งผู้โดยสารแบบเดียวกัน ก็ ๖๒ สิงหาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร