จดหมายจากแม่ถึงลูก : หน้า 36/128

คำนำ โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จดหมายจาก จากผู้เขียนถึงผู้อ่าน จดหมายจากแม่ถึงลูกนี้ เป็นจดหมายที่ข้าพเจ้าเขียนถึงลูกที่กำลังปฏิบัติ ธรรมอยู่กับกลุ่มเด็กยุวกัลยาณมิตรบนดอยสุเทพ ในช่วงระหว่างปิดเทอม จึงเป็น จดหมายที่แม่เขียนถึงลูก เป็นภาษาพูดเสียมากกว่าภาษาเขียน อีกทั้งข้าพเจ้า ต้องการอบรมสั่งสอนลูกทั้งในทางโลก และให้มีกำลังใจและความเข้าใจในหลัก ธรรมคำสั่งสอนในทางปฏิบัติธรรมบางประการด้วย ข้าพเจ้าจึงใช้คำพูดหรือภาษา ที่กลั่นออกมาจากใจของผู้เป็นแม่ ถ่ายทอดมาถึงลูก บางประโยคอาจเขียนซ้ำ แล้วซ้ำอีก เพื่อเป็นการสั่งสอนให้ลูกได้จำแล้วจำอีก เพราะธรรมชาติของเด็ก ต้องพูดแล้วพูดอีก ก็อาจจะเข้าทำนองเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา เด็กจะลืมง่าย ต้อง ใช้วิธี “บ่ม” แล้ว “ปม” อีก จนบางครั้งลูกอาจจะคิดว่าแม่เป็นคนขี้บ่น ผู้อ่าน อาจจะพบข้อความบางข้อความที่เขียนแล้วเขียนอีก ก็ต้องกราบขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วย แต่ทุกถ้อยคำที่ถ่ายทอดเป็นอักษรเป็นไปเพื่อให้ลูกได้มีความรู้ความเข้าใจ ทั้งในทางโลกและในทางธรรม ที่ข้าพเจ้าได้ไปปฏิบัติและได้รู้แจ้งเห็นจริงมาแนะ นำสั่งสอนลูก เท่าที่ข้าพเจ้าได้ประสบมาจริงๆ ซึ่งต้องขออภัยต่อผู้อ่านอีกครั้งถ้า บางข้อความเขียนไม่ได้ไพเราะเหมือนนักประพันธ์ เพราะข้าพเจ้าเขียน “สอนลูก” จริงๆ แต่บังเอิญหลวงพ่อท่านทราบและได้ขอข้าพเจ้าให้นำจดหมายจากแม่ถึง ลูกนี้มาลงในหนังสือวารสารกัลยาณมิตร เพื่อเป็นแนวทางในการปฏิบัติธรรม บางประการที่จะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่าน ซึ่งข้าพเจ้าขอออกตัวก่อนว่ายังต้อง อบรมตนเองในแนวทางปฏิบัติธรรมนี้อีกมาก ๆ และต้องฝึกฝนตนเองอยู่เสมอ ๆ ทั้งนี้ก็ต้องขอกราบนมัสการขอบพระคุณ พระเดชพระคุณพระสุธรรมยานเถร (หลวงพ่อธัมมชโย) ซึ่งได้เมตตาต่อข้าพเจ้าและครอบครัว ให้ได้มีความรู้ในวิชชา ธรรมกาย ซึ่งเป็นวิชชาที่มีคุณค่าที่สุดต่อมนุษยโลก ซึ่งผู้ใดได้เรียนรู้และปฏิบัติ ตามแนวทางที่หลวงพ่อท่านได้เมตตาสั่งสอนแล้ว ก็จะรู้แจ้งและเห็นจริงในวิชชา ธรรมกายอันสูงส่งนี้ด้วยตนเอง ขออำนาจบุญใดที่พึงมีบังเกิดขึ้นจากจดหมายจากแม่ถึงลูกที่จะมีประโยชน์ ต่อผู้อ่านจงดลบันดาลให้ผู้อ่านและกัลยาณมิตรทุกท่าน ได้มีดวงตาเห็นธรรมเข้าถึง วิชชาธรรมกายจงทุกท่านเทอญ ขอกราบอนุโมทนาบุญด้วยค่ะ แม้ถึงลูก ๒๔ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร