การสะสมคุณงามความดี : หน้า 112/128

ในระหว่างที่ท่องเที่ยวอยู่ ในสังสารวัฏอันยืดยาวนี้ ผู้ใดหมั่นเก็บ หมั่นสะสม คุณงามความดี ผู้นั้น ก็จะต้องเป็นมนุษย์ สมบูรณ์ เป็นมนุษย์เต็มที่ เข้าสักชาติหนึ่ง ประการ ย่อมประสบบุญมาก คือ “พระคุณเจ้ามีวิธีการอย่างไรจึง ๑.ถึงพร้อมด้วยศรัทธา คือมี จะให้คำสอนของพระพุทธเจ้า ศรัทธาเต็มที่ ๑.ดำรงอยู่ได้นาน ๒.ถึงพร้อมด้วยไทยธรรม คือ ๒.เป็นประโยชน์แก่ชาวโลกทั่วไป ของที่นำมาทำบุญนั้นเป็นของที่ได้มาโดย มีเพียงแต่บุคคลบางกลุ่ม สุจริต ๓.คงความบริสุทธิ์อยู่เสมอ ไม่ ๓.ถึงพร้อมด้วยทักขิไณยบุคคล คลุกเคล้าด้วยสัทธรรมปฏิรูป” คือผู้รับไทยธรรม เป็นผู้มีศีลบริสุทธิ์ “ขอถวายพระพร ในข้อ ๑ นั้น หากละกิเลสได้โดยเด็ดขาด ทายกก็จะ พระผู้มีพระภาคได้ทรงแสดงไว้แล้วว่า ได้บุญมากขึ้น อะไรทำให้คำสอนของพระองค์ดำรงอยู่ กุลบุตรผู้มีศรัทธานั้น อันบุคคล พึงทราบว่า เขามีศรัทธาด้วยเหตุ ไม่นาน ต้องอันตรธานไป และอะไรทำ ต ประการ คือ ๑.ปรารถนาเห็นท่านผู้มีศีล ๒.ใคร่ต่อการฟังธรรม ให้คำสอนของพระองค์ดำรงอยู่นานดังนี้ “ภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๔ ประ การ ย่อมเป็นไปเพื่อความเลอะเลือน และความเสื่อมสลายแห่งพระสัทธรรม ๑. ภิกษุเรียนสุตตันตะ (พระ พุทธพจน์) ไม่ดี พยัญชนะตกหล่นเลอะ เลื่อน ความหมายเคลื่อนคลาด ๒. ภิกษุทั้งหลายเป็นคนว่ายาก สอนยาก ไม่อดทนที่จะรับอนุศาสน์ ๓. ไม่ตระหนี่พอใจในการบริจาค (ธรรมวินัย) ๔ ประการนั้นคือ ทำบุญให้ทาน “มหาบพิตร ธรรมวินัย ของพระสุคตเจ้านั้นเกิดขึ้นและตั้งอยู่ เพื่อประโยชน์แก่ชุมนุมชนแก่โลก เพราะ สามารถช่วยบำบัดทุกข์แก่ผู้ถึงทุกข์ ระ จับโศกของผู้กำลังโศก ระงับภัยแก่ผู้นำ ลังมีภัย ผู้ที่ช่วยส่งเสริม หรือเผยแผ่ให้ โดยเคารพ ธรรมวินัยของพระตถาคตดำรงอยู่ จึง ๓. ภิกษุผู้เป็นพหูสูต ทรงธรรม ชื่อว่ามีส่วนแห่งการบำบัดทุกข์โศกและ ทรงวินัย ไม่บอกสุตตันตะแก่ผู้อื่นโดย ภัยของโลก มหาบพิตรควรทรงอนุสรณ์ เคารพ โดยพิสดาร เมื่อท่านผู้นั้นล่วง ถึงพระจริยาวัตรเรื่องนี้ พระองค์ทรง ลับไป สุตตันตะก็ขาดสูญ ไม่มีที่อาศัย ส่งพระสาวกไปประกาศพระพุทธานุ ๔. ภิกษุผู้เป็นเถระ ประพฤติตน ศาสน์ในที่ต่างๆ เป็นการเผยแผ่และ เป็นคนมักมาก โอ้อวด เป็นตัวอย่าง อุปภัมภ์ให้ธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า ทางไม่ดี ทอดธุระในความวิเวก ไม่สน ดำรงอยู่เป็นประโยชน์ และความสุขแก่ ใจในวิเวก ไม่ทำความเพียรเพื่อบรรลุ โลก พระองค์เป็นผู้มีส่วนแห่งบุญเป็น ธรรมอันยังมิได้บรรลุ เมื่อเป็นดังนี้ ปัจ อันมาก ควรจะทรงปราโมชในเรื่องนี้” ฉิมชน (คนเกิดภายหลัง) ก็ถือเอาเป็น พระราชาประณมพระหัตถ์ขึ้น เยี่ยงอย่างประพฤติตนเช่นนั้นบ้าง เหนือพระอุระ พระพักตร์ฉายแววแห่งปีติ “นี่คือธรรม ๔ ประการ เป็นไป เพราะระลึกถึงพระราชกุศลจริยานั้น เพื่อความเลอะเลือน เพื่อความเสื่อม 900 สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร