ชาวม้งใจถึงใจกล้า : หน้า 101/128

“ชาวม้งใจถึงใจกล้าทั้งหญิงชาย แม้แก่ ขณะที่ข้ามก็ใช้งวงไปไขสีข้างแถวเอวชาวเขา เฒ่าก็ไม่ละเว้น รีบลงนอนเรียงเป็นแถวกว่า ๑๐ คนไหนจักจี้ก็ร้องกรีดกราดบ้าง หัวเราะบ้าง คน แล้วยังมีน้ำใจชวนครูให้นอนเรียงด้วยนะ” น่าสนุกสนานเชียวละ บางทีช้างก็ใช้งวงดึง แขนดึงขา พวกนั้นกลับหัวเราะชอบใจ ไม่ยักกลัว “น้าน้อยยอมนอนด้วยมั้ยคะ” “ไม่หรอกจ้ะหลานรัก ก็ใจไม่ถึง มถึงนจะเกรง สุดท้ายทางฟาร์มจระเข้ขออาสาสมัครมานั่งบน ว่าคุณช้างเธออาจพลาดได้ แล้วใครจะอยู่เป็น งวงช้าง ให้ช้าง ๒ เชือกแกว่งไปมาเป็นชิงช้า เพื่อนกุ้งฝอยล่ะ จริงมั้ย” น้าน้อยตอบยิ้มๆ เด็กน้อยหลายคนแย่งกันอาสา ช่างกล้าเสี่ยง จะนอนเป็นคนสุดท้าย แล้วครูก็จัดการให้ ชี้ให้เห็นว่า ชาวม้งเป็นคนใจกล้า ชอบเสี่ยง แล้วคุยให้นักศึกษาฟังต่อไปว่า เสียจริงๆ” “แต่ครูก็ไม่ปฏิเสธเขานะ บอกว่าเดี๋ยว “ที่ครูเล่าเรื่องให้พวกเธอฟัง ก็อยากจะ ทุกคนที่อยากลองได้นอนเรียงจนเต็มแถว” “งั้นอาจารย์ก็รอดไปซิคะ” ปวีณาพูด พลางหัวเราะ “แน่นอน ก็ครูกลัวนี่จ๊ะ บอกแล้วว่าใจ ไม่ถึง เกิดช้างหมั่นไส้ขึ้นมาละก็ ใครจะเลี้ยง ลูกครูล่ะ ครูสมัครเป็นคนดูดีกว่าจ้ะ ฉะนั้น พวกไหนใจกล้าอยากลอง ก็ลองไปซิ ขนาดนั้น นะยังต้องจัดเป็น ๒ แถวเลย เพราะแย่งกัน อยากให้ช้างข้าม ด้วยถือว่าลอดใต้ท้องช้างเป็น มงคลจ้ะ” “อ้อ! ช้างตั้ง ๓ เชือกแน่ะ ใช้งวงจับหาง เดินเป็นแถวพาข้ามคน แต่ช้างก็แสนรู้และ เล่นจัง เดินข้ามคนนอนทีละคนทั้งไปทั้งกลับ ชอบลองก็คงเพราะอยากรู้อยากเห็นนั่นเอง จน เป็นนิสัยเป็นสัญลักษณ์ของชาวไทยภูเขาเผ่าม้ง อนึ่ง ถ้าเราสนิทกับเขา เขาก็เป็นมิตรดีกับเรา นะ ส่วนพวกผู้หญิงค่อนข้างขี้อายหน่อยนะ คือในชั้นแรกจะพยายามหลบหน้า ไม่ค่อยยอม เข้ามาพูดคุยด้วย แต่พอชินก็จะเข้ามาสนิท สนมง่ายๆ อย่างเป็นกันเอง แล้วก็มีน้ำใจ” “น้าคะ ชาวม้งที่อพยพเข้ามาอยู่ในประ เทศไทย เขามีโครงสร้างสังคมใหญ่มากมั้ยคะ” ฉันเป็นคนถามเองจะเบญจ์ ก็สงสัยนี่นา “ไม่ใหญ่หรอกจ้ะ ขนาดใหญ่ที่สุดก็มี ขนาดเพียงหมู่บ้านเท่านั้น ดังนั้นในพื้นที่หนึ่งๆ จะปรากฏว่ามีหมู่บ้านชาวเขาหลายหมู่บ้าน แต่ ไม่ใช่เผ่าเดียวกัน จนกล่าวได้ว่า ชาวเขาขาด ลักษณะความเป็นกลุ่มก้อน” “ถ้าเช่นนั้นก็เป็นผลดีแก่ประเทศในแง่ ของชนกลุ่มน้อยซิคะ” “จะว่าเช่นนั้นก็มีส่วนถูกเหมือนกัน ใน เวลาเดียวกันก็มีผลเสียด้วย คือผลเสียในการ เข้าถึงชาวเขาเหล่านั้น แล้วรู้สึกก็ต้องระวังที่ จะต้องให้บริการทัดเทียมกันทุกเผ่า แม้กระนั้น ก็ยังมีปัญหาอีก เพราะบางเผ่ายอมรับบริการ ยอมทำตามนโยบายที่รัฐต้องการ แต่บางเผ่า บางกลุ่มไม่ยอมรับบริการ หรือไม่ยอมปฏิบัติ ตามคำแนะนำ ตัวอย่างง่ายๆ การคุมกำเนิด เป็นต้น พวกชาวเขาไม่ค่อยนิยม แต่งงาน ตั้งแต่อายุ ๑๕-๑๖ ฉะนั้นจะมีลูกตั้งแต่อายุน้อย กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๙ ๙๙