ความสุขจากการเข้าถึงธรรมกาย : หน้า 40/128

๒๘ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร เช่นนี้ติดในกลางตลอดเวลา ความสุขเมื่อเข้าถึงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับองค์พระ ช่างเป็นความสุขที่ประณีต มีปริมาณที่ไม่มีขอบเขตจำกัด ไม่เหมือนความสุขทาง โลกที่มีจำกัด คับแคบ ขาดตอน ไม่สุขตลอด อย่างที่เขาเรียกว่าสุกๆ ดิบๆ เป็น ความสุขเฉพาะตัว แต่ความสุขที่เข้าถึงธรรมกายเป็นสุขที่อิ่มตัว เป็นอมตะ มี ความเย็น และมีความปรารถนาดีต่อเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลก ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ทุกๆ คนที่เข้าถึงธรรมกาย จะพูดกันรู้เรื่อง เพราะมีความเห็นความเข้าใจที่ ตรงกัน เป็นหนึ่งเดียว ไม่ต้องมาทะเลาะกันหรือมัวมานึกน้อยอกน้อยใจ ไม่มี ความหวาดระแวงแคลงใจกัน คิดดูซิลูก! ถ้าเป็นอย่างนี้ทุกคน งานของหลวงพ่อ ที่จะพยายามให้ทุกคนเข้าถึงธรรมกาย อันเป็นเป้าหมายสูงสุดก็จะสำเร็จเร็วขึ้น อ่านถึงตอนนี้ ลูกๆ อาจบ่นว่า แหม! คุณแม่นี่ซีเรียสจริง เปล่าหรอกจ้ะ มันเป็นความจริงที่ลูกเองหรือใคร ๆ ก็สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตนเอง หรือที่เรียกว่า เป็นปัจจัตตัง วิชชาธรรมกายเป็นวิชชาที่น่าเรียนต่อ อย่าง ที่หลวงพ่อธัมมะท่านพูดกับพวกหนูว่า “วิชชาธรรมกายเป็น วิชชาที่เรียนต่อ วิชาทางโลกเป็นวิชาที่เรียนติด” ท่านยัง ถามพวกเด็กยุวะฯเลยว่า “อยากเรียนต่อหรืออยากเรียนติด จ๊ะ” แม่มาคิดดูก็จริงอย่างที่ท่านพูด เพราะวิชาทางโลก เรียนมาถึงขั้นสูงสุดแล้วก็ติดอยู่แค่นั้น ใช้เพื่อไว้เลี้ยงตน เองให้มีเกียรติ มีหน้ามีตาทางโลก คือทำเพื่อประโยชน์ ตนเองเป็นหลัก ประโยชน์ส่วนรวมก็มีเป็นส่วนน้อย แล้วก็ เป็นเพียงชาติเดียวเท่านั้น แต่วิชชาธรรมกายเป็นวิชชาที่ เรียนแล้วต่อความสุข ความสำเร็จ ไปยังเพื่อนมนุษย์ทั่ว โลก ทั่วจักรวาล ต่อไปทุกๆ ชาติ ไม่เป็นไปเพียงชาติหนึ่ง ชาติใดที่เราเกิดมาเท่านั้น ดูอย่างพวกเด็กๆ พอปิดเทอมก็เอาหละ อยากเรียน พิเศษ อยากไปเรียน Summer ที่ต่างประเทศ จนกลาย เป็นแฟชั่นนิยม แม่ว่ามันกลายเป็นธุรกิจประเภทหนึ่งแล้ว ซึ่งสำหรับบางคนพอเรียนเข้าจริงๆ ก็มี Course เรียน จริงไม่กี่ชั่วโมง นอกนั้นก็พาไปทัศนาจร แล้วก็ไปติดใจแฟชั่นเมืองนอก ไปซื้อ ข้าวของ เสื้อผ้า เครื่องใช้ของเขาหอบกลับมาอวดกัน ว่านี่นะกางเกงอามานี่ ฉัน ซื้อที่อังกฤษ กระเป๋าหลุยส์วิตตองฉันซื้อที่ฝรั่งเศส ราคาก็สุดจะแพง พอแฟชั่น ใหม่มา แฟชั่นเก่าก็เป็นอันตกไป ต้องเก็บเข้ากรุไปเลย เพราะกลัวเพื่อนว่าตาม แฟชั่นไม่ทัน กลัวเขาว่าเชย เห็นไหมจ๊ะ? ว่าไปเรียนจริงหรือไม่ แม่ว่าการแต่งตัว ให้ดูดี ไม่ได้อยู่ที่จะต้องใช้เสื้อผ้าเครื่องใช้ราคาแพง เรารู้จักผสมผสานระหว่าง ของที่ราคาถูกกับราคาแพงให้เข้ากันแล้ว ทำให้บุคลิกเราดูดี พอดี ๆ ก็ใช้ได้ อาจใช้เสื้อผ้าราคาพอดีแต่ตัดเย็บประณีต มาใส่ให้เข้ากันทั้งแบบและสี แล้ว เดินเหินมีกิริยามารยาทที่งาม ก็ทำให้สง่างามได้ ที่แม่ขำก็คือ แม่เคยซื้อกระเป๋า หลุยส์ริตตอง (แต่ถ้าเป็นหลุยส์เกาหลีเขาเรียกหลุยส์ติงต๊อง) ความจริงที่ซื้อมา