ความเกิดและความดับ : หน้า 13/128

มีความดับไปเป็นธรรมดา สิ่งทั้ง ปัญจวัคคีย์รับว่า ได้ฟังพระปฐม เทศนา ธัมจักกัปปวัตตนสูตรของ ปวงนั้นดับไป สพฺพนต์ นิโรธธัมม์ พระบรมศาสดา รับรองที่เดียวตาม วาระพระบาลีว่า อายสฺมโต อญฺญา โกณฑญฺญสฺส วีรช์ วีตมล์ ธมฺมจกข์ อุทปาทิ ยงกิญจิ สมุทยธมฺม สพฺพนต์ นิโรธธัมม์ นิโรธธมฺมนฺติ ว่า วีรช์ วีตมล์ ธมฺมจกข์ ความเห็นธรรม ธัมมจักขุ ความเห็นอันปราศจาก ธุลีมลทิน ได้เกิดขึ้นแล้วแก่ผู้มีอายุ ชื่อว่า อัญญาโกณฑัญญะ เห็นอะไร เห็นเกิดดับนั่นเอง ยังกิญจิ สมุทย ธมฺม สพฺพนต์ นิโรธธัมม์ สิ่งใด สิ่งหนึ่งมีความเกิดเสมอดับไปเสมอ ท่านทั้งหลายบัดนี้ มีเกิดมีดับเรื่อย ไป รูปธรรมนามธรรมที่ได้มานี้ มี ดับไป ถ้าย่นลงไปแล้ว ก็มีเกิดดับ แล้วหามีไม่ เพราะความเป็นดังของ นี่ตรงกับ อุปปชฺชนฺติ นิรุชฺฌนฺติ เกิดดับอยู่อย่างนี้ เมื่อเกิดดับดังนี้ แล้ว เอว์ หุตวา อภาวโต เอวํ ธมฺมา อนิจจาถ ตาวกา ลูกตาทิโต เมื่อ เป็นอย่างนี้ ความเกิดและดับ ความ ดับ หุตวา อภาวโต เอว์ ธมมา อนิจจาก รูปธรรม นามธรรมเหล่า นั้นไม่เที่ยง เพราะความเกิดขึ้นแล้ว เพราะความมีแล้วหามีไม่ รูปธรรม นามธรรมเหล่านั้นไม่เที่ยง เพราะ ความเกิดขึ้นแล้ว เพราะความเป็น สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นเป็นธรรมดา เหมือนดั่งของขอยืม เหมือนเรา ขอยืมเหมือนกันทุกคน ต้องขอยืม ทั้งนั้น ผู้เทศน์นี่ก็ต้องคืนให้เขา เราๆ ทุกคนก็ต้องคืนทั้งนั้น ขอยืม เขามาใช้ ไม่ใช่ของตัวเลย ความ เป็นจริงเป็นอย่างนี้ เมื่อรู้ความของมันเป็นอย่าง นี้แล้ว ท่านจึงได้รับสั่งในคาถาเป็น ลำดับไปว่า สพฺเพ สังขารา อนิจ จาติ ยทา ปญฺญาย ปสฺสติ อถ นิพฺพินฺทติ ทุกฺเข เอส มคฺโค วิสุท ธิยา เมื่อใดบุคคลเห็นตามปัญญาว่า สังขารทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง เมื่อ กัลยาณมิตร ๑๑ มกราคม ๒๕๓๘