การช่วยเหลืองูบนถนน : หน้า 38/128

เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต บางอย่างบางเรื่องผ่านมาแล้วผ่านไป บางเรื่องเป็นปัญหาที่ยังไม่ลงตัว ยังคงไว้ให้ต้องขบคิด อาศัยเวลาค่อย ๆ คลี่คลาย คนขับรถแท็กซี่ร้องลุ้นให้รถคันข้างขวาถัดจากเราจอด กับงูคนเดียวผมไม่เอาหรอก อี้ย...” เขาบิดตัวทำท่าเป็นงู บ้าง แล้วพูดกับเจ้างูเหลือมราวกับมันรู้ภาษาคนว่า “เอ็งอย่าข้ามไปฝั่งถนนด้านโน้นนะ รถกำลังมา เดี๋ยว ถูกเหยียบบี้แบน” ซีกถนนฝั่งที่รถเรากำลังมุ่งไป รถกำลังติด ส่วนถนน ด้านขวา รถวิ่งลงจากสะพานลอยข้ามแยกเสนา-เกษตร กำลังมาเร็ว อาจจะเป็นเพราะคลื่นความสั่นสะเทือนบนถนน ทำให้งูซึ่งเลื้อยไปถึงเกาะกลางถนนหันหัวเลี้ยวเลื้อยขนาน ไปกับเกาะ แล้วหยุดนิ่ง นอนพักทอดตัวยาวเหยียด อยู่ตรงนั้น รถแท็กซี่เคลื่อนตาม รถคันหน้าไปได้อีกหน่อย แล้วติดอีก “ผมอยากช่วยมันจัง พูด จะมีใครช่วยมันไหมพี่” พลางหันกลับไปดู “มัน ยังอยู่ ยังไม่ไปไหน มันจะ ตายไหมพี่” น้ำเสียงบอก ถึงใจที่หวั่นวิตก “ผมกลัวงูเป็นที่หนึ่ง เลย ถ้าไม่กลัวผมจะลงไป จับมันมาใส่รถ เอาไปให้ เขาดิน” เขาพูดพร้อมขับ รถตามคันหน้าไป คราวนี้รถไปได้เรื่อยๆ ไม่ติด “ถ้าผมเอามันไว้ท้ายรถแล้วมันเลื้อยออกมาพันขาผม ผมคงขับรถไม่ได้ อ๊ยย....” เขาทำท่าขนลุกขนพอง ผู้เขียนนึกสนุกจึงพูดผสมโรงไปว่า “ถ้ามันเลื้อยออก มาพันขาคุณ แล้วบอกให้คุณลงไป มันจะขับรถเอง รับรอง ได้เลยว่าคุณจะดังไปทั่วโลกที่ถูกปล้นชิงรถเป็นคนแรก” “ไม่เอา ผมไม่อยากดังหวาดเสียวแบบนั้น พี่อย่าพูด ผมกลัว ถ้าผมเอางูขึ้นมาบนรถ ผมต้องให้พี่นั่งเป็นเพื่อน ไปด้วย ปล่อยงูเสร็จแล้วผมค่อยไปส่งพี่ ให้ผมขับรถไป กัลยาณมิตร mb เขาหยุดพูด ในรถเงียบ เราต่างคนต่างความคิด สัก ครู่เขาขยายความคิดออกมาให้ฟังว่า “ป่าใกล้หัวมุมตรงที่มันเลื้อยออกมา เขาฉายหนัง กลางแปลงกัน มันคงตกใจแสงสีเสียงก็เลยหนีออกมา...โง่ เอ๊ย...แทนที่จะหนีเข้าป่าดันเลื้อยออกมากลางถนน จะรอด หรือเปล่าก็ไม่รู้นะพี่” “ถ้ามีคนมาช่วยเอาไว้ก็คงรอด แต่ในกรุงหาคนจับงู เก่งๆ คงยาก” ผู้เขียน ออกความเห็น “จริงด้วย พี่น่าจะจับงู เป็นนะ ผมจะได้จอดรถ ให้พี่ลงไปแบกมันมาใส่ท้าย รถ” “อ้าว!” ผู้เขียนอุทาน พลางนึกเห็นภาพ ถ้างูตัว โตกว่านี้เมื่อผู้เขียนลงไปใกล้ คงถูกมันเขมือบกลืนลงท้อง มากกว่าจะสามารถไปลาก มันขึ้นมาบนรถได้ รถใกล้จะถึงจุดหมาย ปลายทาง “จอดตรงเสาไฟ ฟ้าต้นหน้าจ้ะ” ชำระเงิน ลงจากรถเดิน เข้าบ้านด้วยความคิดยังติดพันถึงเจ้างูตัวนั้นว่า “งูเอ๋ย เจ้าเกิดเป็นสัตว์เลื้อยคลานด้วยแรงกรรม เสพสุรา ประกอบกับคิดเห็นผิดขวางกั้นกระแสบุญกระแส พระนิพพาน เจ้าจึงต้องใช้ท้องคลานต่างเท้าขวางโลก ขวางถนน เสี่ยงชีวิตเสี่ยงตาย โดยไม่รู้ต้นเหตุและการ แก้ไข... ตลอดวันนี้เราทำบุญใหญ่มา ภพชาติใดชาติหนึ่งเบื้อง หน้า เมื่อกระแสกรรมเบาบาง เจ้าคงจะได้เกิดเป็นสัมมา ทิฏฐิบุคคล เป็นผู้รู้คุณค่าของการประกอบบุญกุศล ขอจง มกราคม ๒๕๓๘