วรมันที่ ๑ : หน้า 115/128

วรมันที่ ๑ ได้ก่อสร้างตัวปราสาท หญิงสาวถือพานพุ่มดอกไม้ เจ้า แห่งนี้ขึ้นเพื่อบูชาวัชรสัตว์ อวตาร เมืองพร้อมด้วยมเหสี โอรส ธิดา แห่งพระอวโลกิเตศวร แล้วกมรเตง สนมนางในเป็นเคลื่อนตัวหายเข้าไป อัญศรีวิเรนทราธิบดีวรมันก็ได้สร้าง ในปราสาทอย่างช้าๆ พระพุทธปฏิมากรรมชื่อกมรเตงชคต พิมานจนลุกด้วยความปีติ เสนาบดีไตรโลกยวิชัยให้เป็นข้าแห่ง ซาบซึ้งในภาพจำลองอดีตที่สา ทสวยงาม กมรเตงชคตวิมาย อุทิศผลบุญให้แก่ นั้น ตาของเขาพร่ามัวกับภาพที่ แม่ทัพใหญ่ พร้อมทั้งอุทิศถวายผู้คน ปรากฏด้านหน้า ขบวนแห่ค่อยๆ ข้าวของและที่ดินมากมาย อาศรม นี้ จึงได้นามว่าศรีวิเรนทราศรม... ประตูที่ผู้คนหายไปเมื่อครู่ ประตู ฮ่า..ฮ่า...” หายไปในความมืด เขามองไปที่ นั้นดูลึกเข้าไป.... ลึกมาก.... พิมาน อยู่บนเรือนผมหวีได้รูป ประกอบ กับรัดเกล้าและกรอบพักตร์ มณีสี แดงส่องประกายอยู่ท่ามกลางอัญมณี อันแพรวพราว มีสร้อยคอสวมปิด ส่วนบนของร่างกายแทนเสื้อ ส่งประ กายวูบวาบ เสียงกำไลมือกระทบ กันกรุ้งกริ่งยามเธอขยับไปมา พิมาน ยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเข้าใจภาษา พูดสำเนียงสูงๆ ต่ำ ๆ รัวเร็วของ สาวน้อยนั้นได้ “ฉันไม่เป็นอะไรนี่ ฉันอยาก พิมานอุทานออกมาด้วย รู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปตามช่อง ไปดูว่าบ้านเมืองนี้มีงานอะไร...อ้อ ความรู้สึกที่ตื่นเต้น อยากเข้าไปอยู่ ประตู ตัวเขาหมุนเป็นลูกข่าง รู้สึก ในเหตุการณ์ของอดีตที่แสนยาวนาน เหมือนถูกดูดไปตามท่อใส ๆ ที่ลึก นั้น..... ไอสไตน์นักวิทยาศาสตร์ที่มี ชื่อเสียงได้กล่าวไว้ว่า ถ้าเราทำความ เร็วให้เร็วกว่าแสงได้ และถ้าเราย้อน มาก เขาดิ่งลึกไปเป็นเวลานาน พลันก็รู้สึกว่าพบกับดวงสว่างกลมใส ผุดขึ้นหุ้มรอบตัวเขาหลายๆ ดวง ความเร็วนั้นไปในอดีต เราก็จะไป อย่างรวดเร็ว แสงนั้นสว่างจ้ามาก อยู่ในโลกของอดีตได้... ถ้าเป็น จนต้องหลับตาลง เมื่อเขาลืมตาขึ้น ฉันชื่อพิมาน....” ชายหนุ่มนึกสนุก จึงตอบเธอไปเป็นภาษาไทยที่เขาเคย ใช้ แต่ปรากฏว่าสาวน้อยนั้นก็ฟังรู้ เรอง “นามข้าบาราย ข้าจะพาท่าน เมลทุกที่ที่ท่านอยากไป” สาวน้อย เมืองขอมตอบพร้อมกับเดินนำพิมาน อย่างนั้นจริงก็คงจะดีนะ พิมานคิด ภาพที่ปรากฏมันไม่ใช่เป็นการชม พลางพูดบรรยายเรื่อย ๆ “วารนี้เป็นวารแห่งชัยโฆษ ๓ ฉันอยากเข้าไปอยู่ในอดีต อดีตอัน การแสดงวิมายนาฏการอยู่บนอัฒ ยาวนานของพิมายปุระแห่งนี้ จันทร์ แต่กลายเป็นว่าเขากำลังอยู่ ของไพร่ฟ้าข้าแผ่นดินถวายแด่องค์ เสียงเพลงบรรเลงด้วยเครื่อง ในงานเฉลิมองค์ฉลองปราสาทศรี ชัยวรมันที่ มหาราชผู้ยิ่งใหญ่ ดนตรีเขมรที่ไพเราะเพราะพริ้งดัง วิเรนทราศรมยุคโบราณที่คลาคล่ำ ที่สุดของอาณาจักรกัมโภช มีการ แผ่วเบาไปทั่วบริเวณ แสงนวลใย ไปด้วยผู้คนที่แต่งกายอย่างสวยงาม ปั้นกษัตริย์ในลักษณ์ของพระพุทธรูป เขียว น้ำเงิน ไหวตัววูบวาบตลอด เหมือนภาพจำหลักที่เขาเคยเห็น ที่ คือ “พิธีพุทธราชา” ในสภาวะของ เวลาที่ส่องกระทบองค์ปรางค์ กลุ่ม หน้ามันเหนือกรอบประตูด้านในองค์ พระเจ้า พระองค์จะประทับอยู่ใน หมอกควันลอยอ้อยอิ่งปกคลุมทั่ว ปรางค์ประธาน เขาขยี้ตาอย่างไม่ อาณาบริเวณ ขบวนแห่พุทธปฏิมา เชื่อสายตาของตัวเอง กรรมเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เหมือน “เป็นดังไร...ท่านเช็ดนัยนา... ลอยไปบนพื้น ผู้ร่วมขบวนแห่แต่ง ฤาละอองทรายซัดถูก... ท่านโตปี ประกอบด้วยขบวน นา?..” เสียงสาวน้อยในชุดแต่งกาย ตัวแบบขอม เครื่องสูง พราหมณ์ถือบัณเฑาะว์ แบบขอม คือสวมศิราภรณ์ประดับ ศาสนสถานที่สร้างด้วยอิฐหรือศิลา ขนาดใหญ่ และนั่นหมายถึงศาสนา สถานที่จะถูกสร้างขึ้น เพื่อบูชาพระ มหากษัตริย์และข้าแห่งพระองค์... ท่านจะเบิลศรัทธาของผู้คนที่เป็นผู้ สร้าง... หน้าตาไพร่ฟ้าทุกคนต่าง กัลยาณมิตร มกราคม ๒๕๓๘