การทำงานเป็นทีม : หน้า 30/128

ให้ควบคู่กันไป คือ “ฝึกการทำงานเป็น บ่าย ค่ำ เราฝึกเรื่องภายในกันวันละ ๔ เรามาปฏิบัติธรรม สิ่งก่อสร้างต่างๆ งานบุญกันอย่างสนุกสนานมาก รอย รอบ ส่วนเรื่องภายนอกเราต้องฝึกหยาบ เกือบเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่บริเวณรอบๆ ยิ้มในยามเย็นของพวกเราทุกๆรูป ช่าง ยังไม่ร่มรื่นและเรียบร้อยเท่าที่ควร เรา เป็นรอยยิ้มที่แสนจะมีความสุขและเบิก จึงต้องช่วยกันปลูกหญ้า ปลูกดอกไม้ บาน เรารู้สึกเหมือนๆ กันว่า หมู่คณะ ที่นี่ดอกกุหลาบสวยมากมีหลากหลายสี ของเราอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขจริงๆ “สุขใจที่ได้เรียนธรรมะกับหลวงพ่อ ทีม ฝึกความสามัคคี” หลวงพ่อได้เมตตาให้โอวาทไว้ว่า “หลวงพ่ออยากให้ลูกเณรทุก ๆ องค์ แต่พี่เณรชอบสีแดงมากกว่าสีอื่น เพราะ สมัครสมานสามัคคีกัน ให้มีจิตสำนึก มันมีสีแดงเข้มจริงๆ ไม่เคยเห็นที่ไหน และสุขใจที่ได้อยู่ร่วมกันฉันพี่น้อง” ของความเป็นทีมอยู่ในใจตลอดเวลา มาก่อน หญ้าที่นี่ก็มีกลิ่นหอม ลักษณะ เราต้องเป็นทีมกันทั้งหยาบและละเอียด ใบของมันคล้ายๆ กับผักชี แต่เขา ต้องเท่าเทียมทันทั้งทีม เมื่อลูก ๆ ทุก เรียกกันว่าหญ้าหอม พี่เณรช่วยกันทำ รูปได้สมัครใจมาเรียนธรรมะกับหลวงพ่อ ซุ้มไม้เลื้อย โดยเอาวัสดุที่พวกช่างเขา เป็นซุ้มใหญ่หน้าห้องพัก ปลูกไม้เลื้อย เสาวรสเพื่อน เวลามันออกผลจะได้ เอามาคั้นทำเป็นน้ำปานะ ส่วนพื้นที่ บริเวณไหนที่หญ้าขึ้นรกเราก็ช่วยกันตัด แล้ว จะต้องฝึกฝนกันทั้งหยาบและ ไม่ใช้แล้ว นำเศษไม้มาประกอบกันทำ ละเอียดไปพร้อม ๆ กัน ถ้าหยาบเรา เข้ากันไม่ได้ ละเอียดเราก็จะเข้ากัน ไม่ได้ ถ้าหยาบทำได้ดี ละเอียดก็จะ ไปได้ฉิว ดังนั้นทุก ๆ รูปต้องฝึกเป็น ทีม ทั้งภายนอกและภายใน ทั้งหยาบ หญ้า ในสนามหญ้าถ้าหากมีหญ้าผิด และละเอียดกันนะจ๊ะ” ชนิดแปลกปลอมขึ้นมา เราก็ช่วยกัน พวกเราทุกรูปน้อมรับโอวาทจาก ถอนออกหมด ดังนั้นสนามหญ้าที่นี่จึง หลวงพ่อด้วยความเคารพ และนำมา แลดูเขียวสดงดงามราวกับสนามกอล์ฟ ปฏิบัติกันโดยทันที พอตอนเย็นเราก็ เราช่วยกันขุดดินทำแปลงดอกไม้รอบ เริ่มทำกิจกรรมร่วมกัน โดยการรับบุญ ทางเดินและที่พัก ตัดแต่งกิ่ง ติดตา ทำงานพัฒนาสถานที่ ซึ่งสถานที่ที่ กุหลาบ ถอนหญ้า พรวนดิน เราทำ กัลยาณมิตร ๒๘ พี่เณรคิดว่า....การทำงานเป็นทีมอย่าง เคียงบ่าเคียงไหล่ และการได้ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกัน ทำให้เราเกิดความรู้สึกรัก สามัคคี มีความเห็นอกเห็นใจซึ่งกัน ความเป็นทีมที่แท้จริง...ไม่ได้ เกิดขึ้นจากกฎระเบียบหรือ ข้อบังคับใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ที่แท้ ความเป็นทีมเกิดจากความเข้า ใจ งกันและกัน ความเข้าใจ ทำให้เรารู้จักการให้อภัย การให้ อภัยในข้อบกพร่องและการไม่ เพ่งโทษผู้อื่น จะทำให้หมู่คณะ ของเราอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข และกัน และสามารถเข้ากันได้เป็น อย่างดี น้องเณรคิดเหมือนอย่างที่พี่ เณรว่าไหม....มีพี่เณรรูปหนึ่งเกิดความ ซาบซึ้งใจ จึงได้แต่งกลอนบทหนึ่งไว้ว่า ก่อผนึกหลอมดวงใจให้เป็นหนึ่ง ต่างซาบซึ้งถึงเป้าหมายมิคลายสิ้น ประกาศธรรมแซ่ซ้องก้องฟ้าดิน ร่วมชีวินเคียงคู่อยู่มิวาย ไม่มีใครล้ำหน้าฝ่าคำสั่ง ไม่มีใครล้าหลังรั้งสหาย ทุกชีวิตล้วนอูทิศจิตใจกาย พลีถวายพุทธศาสน์พิฆาตมาร มกราคม ๒๕๓๘