น้องนิดและการค้นหาธรรมะ : หน้า 70/128

น้องนิดเริ่มรู้จักวัด เพราะได้อ่านหนังสือ ธรรมทายาทที่คุณพ่อไปซื้อมาทิ้งไว้ที่บ้าน ในช่วงที่ ครอบครัวต้องผจญกับภาวะวิกฤต เธอยอมรับว่า “ธรรมะ” เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่สามารถเยียวยา รักษาใจที่ใกล้จะหมดเรี่ยวแรง ให้กลับฟูฟ่องด้วย พลังใจขึ้นมาอีกวาระหนึ่ง อ่านหนังสือจบไปแล้ว ที่ทำได้ก็เพียงนำ หนังสือไปขึ้นหิ้งบูชากราบไหว้ พร้อมทั้งตั้งปณิธาน ในใจว่า เมื่อโอกาสอำนวยให้ สักวันหนึ่งจะต้อง ไปให้ถึงวัดพระธรรมกายให้จงได้ ถ้าต้องเสียคุณ แม่ไป ก็ขอเอา ชีวิตนิดไป แทนเถิด ขอ บุญทุก ๆ อย่าง ที่นิดได้เคยสั่ง รูปเหมือนหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ วันแห่งประวัติศาสตร์ชีวิตที่น้องนิดจารจดไว้ ในใจเสมอมาคือวันที่ ๒๙ ธันวาคม ๒๕๓๕ เป็น วันแรกที่ได้มีโอกาสมาสัมผัสแผ่นดินอันบริสุทธิ์ด้วย การมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ประทับใจในทุกอย่างที่ประ กอบขึ้นเป็นวัดพระธรรมกาย จิตใจปีติเบิกบาน ทำบุญทุกอย่างด้วยความศรัทธาอย่างเปี่ยมล้นเหลือ สมมา จงเป็น ของคุณแม่ ขออานุภาพ หลังจากนั้นพี่ก็บอกบุญทั้งหมอและพยาบาล เพียงเงินค่ารถติดกระเป๋ากลับบ้านที่จังหวัดชัยภูมิ รวมทั้งคนไข้อื่นๆ ด้วย หมอก็บอกว่าจะรักษาพี่ เพียง ๕๐ บาทเท่านั้น จนสุดความสามารถ แต่พี่เชื่อมั่นในอานุภาพบุญ ว่ามีจริง ถ้าไม่มีลูกชี้นำ ชีวิตพี่ก็คงไปไม่รอด ลูก บุญนี้คุ้มครอง ได้พาพี่มาวัด ได้ร่วมงานเททองหล่อรูปหลวงพ่อ คุณแม่ให้ วัดปากน้ำสมกับที่ได้ตั้งใจไว้ ในทุกๆ วันก็ได้สวด ปลอดภัยด้วย มนต์ทำวัตรเช้า-เย็น นั่งสมาธิ ไปวัดทุกอาทิตย์ต้น เตือน ได้ร่วมงานบุญใหญ่ทุกครั้งไม่เคยขาดเลย แม้โรคภัยไข้เจ็บจะยังไม่หาย แม้จะเจ็บปวดร่าง กาย สมาชิกทุกคนที่บ้านได้รับฟังเรื่องราวด้วย ความปีติเบิกบานใจในความเลื่อมใสศรัทธาที่น้อง นิดมีต่อวัด แต่สถานการณ์ทางบ้านในช่วงนั้นก็ไม่ เอื้ออำนวยเสียเลย ปัญหาหนี้สินและภาวะล้มละ ลายในกิจการงานที่เป็นอยู่ เป็นภาระหนักอึ้งครอบ คลุมบรรยากาศที่เคยรื่นรมย์ไปเสียสิ้น “นิดชวนคุณแม่มาวัด ในครั้งแรกแม่ก็ปฏิเสธ แต่พี่ก็สุขใจที่ได้มีโอกาสต่อบุญเติมบารมี จนแม่ป่วยหนักต้องผ่าตัด พวกเราช่วยกันปรน ให้แก่ชีวิต” เดิมพันบุญด้วยชีวิต นิบัติดูแลคุณแม่ กลัวเหลือเกินว่าท่านจะจากไป ในตอนนั้นก็ไม่มีอะไรดีไปกว่าตรีกระลึกนึกถึงบุญ ขออานุภาพบุญช่วยคุ้มครอง นิดอธิษฐานเดิมพัน ชีวิตของตัวเองเลยว่า ถ้าต้องเสียคุณแม่ไป ก็ขอ เอาชีวิตนิดไปแทนเถิด ขอบุญทุก ๆ อย่างที่นิดได้ เคยสั่งสมมาจงเป็นของคุณแม่ ขออานุภาพบุญนี้ คุ้มครองคุณแม่ให้ปลอดภัยด้วย” “ลูกสาว” ผู้ชักจูงขี้นำให้คุณแม่สมจิตได้พบ กับแสงสว่างแห่งชีวิต นั่งฟังคุณแม่พูดไปด้วย ความรู้สึกตื้นตันใจ น้ำตาเย็นแห่งความปีติเอ่อล้น บนใบหน้า เธอคือ “น้องนิด” หรือ นางสาวมยุรา จันทมาตย์ ลูกผู้ปฏิบัติต่อบุพการีด้วยการกระทำ อันแสนประเสริฐ ด้วยแรงรัก แรงกตัญญูกตเวที ที่ยอมแลกแม้ชีวิตของตนเอง เพื่อให้มารดาได้มี ได้ไปร่วมรับบุญใหญ่ประจำปีของวัดพระธรรมกาย ชีวิตอยู่รอดปลอดภัยต่อไป เมื่อคุณแม่สมจิตค่อยทุเลาจากอาการป่วย ไปบ้างแล้ว น้องนิดจึงได้ประคับประคองคุณแม่ให้ จนเป็นผลสำเร็จ กัลยาณมิตร ๖๘ มกราคม ๒๕๓๘