การฝึกปฏิบัติธรรมและการเห็นพระธรรมกาย : หน้า 87/128

จ) อ 0 5 ม า ย โดย : เพียงนิล ศิริเกษม จากแม่ถึงลูก ดหมายฉบับที่ 5 ที่ข้าพเจ้าเขียนถึงลูก เป็นการเล่าประสบ การณ์การเห็นพระธรรมกาย เริ่มตั้งแต่การเห็นครั้งแรกตอนที่ใจหยุดนิ่ง ใหม่ ๆ แต่ยังไม่ได้เข้ากลางองค์พระ เนื่องจากยังติดหยาบอยู่ภายนอก องค์พระ ต้องฝึกใจให้เข้ากลางโดยการปรับใจให้หยุดนิ่งมากขึ้นไปกว่าเดิม การหยุดนิ่งของใจที่มีขั้นตอน ตั้งแต่หยาบไปถึงละเอียดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด (ความละเอียดของการเข้ากลางมีมากขึ้นไปตามลำดับอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เป็นความรู้ที่ข้าพเจ้าได้ทราบมาจากหลวงพ่อ) การรวมเห็น จำ คิด รู้ ในทุก ๆ กายทั้ง ๑๘ กายเข้าเป็นกาย เดียวกัน แล้วผ่านเข้ากลางในกลางไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยาบหลุดเข้าไป ในความละเอียดทั้งหมด กลายเป็นองค์พระธรรมกาย มีความรู้ ความเห็น เป็นปัญญาของพระธรรมกาย เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นผลมาจากการฝึกใจ ให้หยุด นิ่ง เฉย ให้ละเอียดในละเอียดไปเรื่อย ๆ เป็นความแตกต่างของ การ “เห็น” “ได้” และ “เป็น” พระธรรมกาย ที่ให้ความสุข ให้ความ รู้สึกที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เป็นความรู้ละเอียดที่สามารถศึกษาให้ เข้าใจได้ด้วยตนเอง ผู้เขียนจึงอยากถ่ายทอดให้ลูก ๆ ที่กำลังฝึกการ ปฏิบัติธรรมได้ทราบถึงขั้นตอนของผู้เขียนเองที่ได้ฝึกปฏิบัติมา ซึ่งต้องการ ทั้งเวลาและความอดทน ในการฝึกปฏิบัติธรรม รวมทั้งการฝึกฝนให้ใจคุ้น เคยอยู่กับศูนย์กลางกาย ซึ่งเป็นที่ตั้งของใจอันเป็นประตูที่นำไปสู่เส้นทาง สายกลาง การ “เห็น” “ได้” และ “เป็น” พระธรรมกายเป็น Concept ที่หลวงพ่อท่านได้ให้เป็นแนวทางการปฏิบัติธรรม สำหรับผู้ที่ได้เข้าถึง พระธรรมกาย กว่าจะ “เห็น” “ได้” “เป็น” ก็ต้องฝึกใจให้ หยุด นิ่ง ให้ “เป็น” ให้ “ได้” ก่อนเช่นกัน ซึ่งไม่พ้นวิสัยของผู้รักการปฏิบัติธรรมอย่าง สม่ำเสมอ กราบอนุโมทนาบุญค่ะ กัลยาณมิตร ๘๕ มกราคม ๒๕๓๘