การฝึกใจให้เป็นองค์พระ : หน้า 92/128

ที่กายหยาบเลย ขึ้นมาช้าลงๆ แม่เลยต้องปรับใจใหม่ ที่นั่งอยู่ตรงนั้น ตัวแม่หายไปเลย มีแต่ ที่มีพลังมาก แบบที่ไม่เคยได้รับได้สัมผัส ตัดความกังวลหรือความตั้งใจนั้นทิ้งไป องค์พระองค์ใหญ่ ส่วนใจนั้นขยายออก ในขณะที่ใจดำรงอยู่ในความเป็นมนุษย์ ก่อน แล้วเริ่มต้นใหม่ ผ่านกายไปใน ไปไม่มีประมาณ คือไม่มีขอบเขต ขยาย องค์พระธรรมกายโดยไม่นึกอะไร ตอน ไปได้เรื่อย ๆ เป็นใจที่มีพลังมหาศาล แม่อยู่ในสภาวะเป็นองค์พระนั้น แรกก็ช้าก่อน แล้วจึงเริ่มเร็วขึ้น ๆ กาย เป็นใจที่มีความสุข สงบ นิ่ง เฉย ใน สักพักใหญ่มีความสุขมากแล้วจึงค่อยๆ หยาบค่อยๆ หลุดติดไปในความ กลางนั้นมีความสว่างมากสุดจะประมาณ ถอนถอยออกมาจนถึงกายหยาบ ใน ละเอียดขององค์พระที่ผุดผ่านขึ้นมา ความสว่างนั้นมองทะลุเห็นภพสามได้ ขณะนั้นใจไม่อยากถอนถอยออกมาเลย เรื่อยๆ ความรู้สึกเป็นตัวแม่ค่อยๆ ชัดเจน มองทุกอย่างได้รอบตัวโดยไม่ หมดไป แต่ยังไม่หมด ๑๐๐% คือยังมี ได้เคลื่อนไหว เพียงแต่นิ่งเฉยอยู่อย่าง ความรู้สึกเป็นตัวเราอยู่ แต่น้อยมาก นั้นไม่มีความรู้สึกในส่วนตัวของแม่เลย ทำไม? ถึงมีความรู้สึกของตัวตนอยู่ ในขณะที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับองค์ แม่ถามตัวเอง แน่นอน!แม่ลืมตัวใช้วิธี “ลุ้น” อีกแล้ว “ลุ้น” เพราะ “รีบ” เร่งให้เป็นองค์พระ “เร็วๆ” โดยไม่รู้ตัว ต้องมาเริ่มทำความละเอียดใหม่ ทบ ทวนดูตั้งแต่ ๑๘. กาย ค่อยๆ ดูทีละ กายๆ แล้วรวม ๑๘ กายเป็นกายเดียวกัน ผ่าน 6) กายที่เป็นกายเดียวกัน แล้วเข้าไปในกลางองค์พระเรื่อยๆ ให้ นิ่งให้แน่นกว่าเดิมปล่อยใจให้เข้ากลาง ไปอย่างสบายๆ องค์พระผุดผ่านขึ้น มาเรื่อยๆ ค่อยๆ มีความรู้สึกเป็นองค์ พระแต่ก็ยังไม่เป็น ๑๐๐ % จนหมด period หลวงพ่อจึงให้พัก พระ แม่ไม่มีความรู้สึกว่ามีหนูเป็นลูก แม่ แต่รู้ว่ามีหนู มีทุกๆ คน รู้จักหมด ความรักความปรารถนาดีที่มีต่อทุก ๆ คน ทุก ๆ สรรพสัตว์มันเท่ากันหมด มีปริมาณความรักเท่ากันและไม่มีแยกว่า รักแบบไหน คือ ไม่มีรักแบบแม่รักลูก ภรรยารักสามี รักเพื่อน รักญาติพี่น้อง เป็นรักคนละแบบคนละชนิดกัน แต่รัก ในขณะที่เป็นองค์พระ เป็นความรักที่ เป็นหนึ่งเดียวไม่มีแยกแยะ เป็นความ รักที่เจือความเมตตากรุณา ความ ปรารถนาดี ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่มี ความรู้สึกส่วนตัวว่าเกลียดคนโน้น ชอบ คนนี้ นี่เป็นลูกของแม่ แม่รักมากกว่า ลูกใคร ถามว่ารักลูกไม้? รักจ้ะ แต่ รักเท่ากับลูกคนอื่น ถามว่าเคยโกรธ เคยเกลียดคนนี้ไม่? ไม่มีเลยจ้ะ ไม่มี ความเกลียด ความโกรธหลงเหลืออยู่ เลย มีแต่ความรักความปรารถนาดี period ต่อมา แม่มานั่งทำ ความละเอียดต่อ เป็นการนั่งที่สบายๆ แม่นั่งอยู่ข้างหลังติดฝาผนังห้องคนเดียว อากาศข้างหลังตรงที่แม่นั่ง ค่อนข้าง อับ แต่ก็สบายๆ แม่นั่งแบบพักจริงๆ ปล่อยใจเข้ากลางไปเรื่อย ๆ ใจไม่ได้ นึกอะไร แม้แต่ว่าจะให้เป็นองค์พระ หรือไม่ ลืมเรื่องนั้นหมด นั่งสบายๆ ความสุขที่สุดจะประมาณ มีแต่ความ ปล่อยใจเข้ากลางไปเรื่อยๆ สักพัก เย็นชุ่มชื่นใจ ใจหลุดเป็นอิสระ เหมือน ใหญ่ๆ ใจยิ่งวูบไปในกลางวัดเดียวไป หลุดจากที่แคบไปสู่ที่กว้างไม่มีขอบเขต ถึงองค์พระที่ใหญ่มาก รู้สึกกายหยาบ ใจไม่มีความผูกพัน ไม่มีความยึดมั่น เราเข้าไปติดเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ใจมีพลังแห่งความรัก ความสุข ความ กับองค์พระ ไม่มีความรู้สึกว่าเป็นแม่ สำเร็จรวมอยู่เป็นความรู้สึกหนึ่งเดียว อยากให้ทุกคนได้พบได้สัมผัสสภาวะ กัลยาณมิตร go มกราคม ๒๕๐๘ อยากอยู่ในสภาวะนั้นนานๆ อยากอยู่ อย่างนั้นตลอดไป ได้กราบเรียนถาม หลวงพ่อท่าน หลวงพ่อตอบว่า สภาวะ ที่หลุดเข้าไปเป็นองค์พระชั่วคราว เรียก ว่า “ตทังควิมุตติ” หลุดเข้าไปเป็นชั่ว ครั้งชั่วคราว ไม่เป็นตลอด ถึงอย่างนั้น แม่ก็ปรารถนาที่จะเป็นเช่นนั้นตลอดไป โดยการฝึกใจให้หยุด นิ่ง อย่างเดียว ฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่เบื่อ ไม่ท้อแท้ ใจ ตรีกระลึกถึงกลางของกลางไปในขณะ ที่ทำอะไรๆ ทุกอิริยาบถ เพื่อให้คุ้น เคยกับศูนย์กลางกายตลอดไม่ถอนถอย แม้นมีอะไรกระทบกระเทือนใจให้กระฉอก เราก็ต้อง ออกจากศูนย์กลางกาย ตามกระแส โลกที่นับวันจะแรงขึ้นๆ พยายามประคับประคองใจเราให้ไป ถึงศูนย์กลางแห่งความสุขความสำเร็จ ประตูแห่งความสุขที่รอเราอยู่แล้ว เปิด ต้อนรับเราทุก ๆ คน พยายามนะลูก ฝึกการหยุด นิ่ง เฉยให้ได้ ให้ได้อย่าง สบายๆ เพื่อให้ถึงประตูชัยนั้นให้ได้ แล้ว ลูกก็จะพบองค์พระ เห็นองค์ พระธรรมกาย ได้องค์พระธรรมกาย และเป็นองค์พระธรรมกายในที่สุด รักและคิดถึงลูกเสมอ คุณแม่