เรื่องสั้น : หน้า 114/128

เรื่องสั้น จากการคุยกันหรือการเดินไปมาของ ผู้ชม ไปรบกวนสมาธิของผู้ชมคน อื่นๆ พิมานนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ สำหรับผู้ชมการแสดง ตาจ้องไปที่ ลานแสดงเบื้องหน้าด้วยความตั้งใจ “...ท่านผู้มีเกียรติ...ขณะนี้ ท่านกำลังอยู่ท่ามกลางซากร้างของ ศาสนสถานที่มีอายุยาวนาน....มาก กว่าสองพันปี แสงสกาวนวลใยที่ โลมไล้องค์ปรางค์ องค์วิหาร และ สุมทุมพุ่มไม้ยามนี้ มิได้ผิดแผก แตกต่างไปจากในอดีตกาลที่ผ่าน มานานแสนนานแล้ว ท่านกำลังอยู่ ในห้วงของวิจิตรลีลาในคืนเดือนใส มหาบารมีข้ามชาติ ณ วิมายปุระ” ครืน....ครืน....เสียงฟ้าคำราม กระหึ่ม เสียงจักจั่นเรไร แมลง กลางคืนกรีดปีก สายลมหวีดหวิว ประสานไปกับเสียงของความอ่อน โยน แต่ทรงอำนาจยิ่งใหญ่ราวกับผู้ เป็นเจ้าชีวิต ดังมาจากคูหาด้านหน้า ปรากฏร่างของเจ้านายขอมโบราณ ในเครื่องแต่งกายเต็มยศยืนเด่น เป็นสง่าอยู่ที่ประตูปราสาท.... “ฮ่า...ฮ่า....พวกเจ้าอยากรู้ เรื่อง : วจีรัตน์ ภาพ : วิศวรรธน์ พัชรวิชญ์ พ มาน ปุระธรรม หนุ่มชาว กรุงเทพฯ เขาเรียนจบ โบราณคดีจากมหาวิทยา- องค์ปราสาท จึงทำให้เขาได้มา ชมในคืนนี้ คืนที่พระจันทร์ทอแสง เรื่องของข้าเรอะ ข้าจะบอกถึงที่มา ของข้า บางพวกก็บอกว่าข้าสืบเชื้อ สายมาจากนางพญานาคและมหา นวลใย อากาศในช่วงต้นเดือน พราหมณ์โกณฑัญญะ บ้านนี้เมือง ลัยที่มีชื่อเสียง ดังนั้นงานเกี่ยวกับ พฤศจิกายนเย็นจนเกือบหนาว ศิลปะและเรื่องโบราณต่างๆ จึงเป็น การแสดงเริ่มเวลา ๑๙.๓๐ น. นี้เรียกว่าทีมปุระบ้าง วิมายปุระบ้าง เมื่อเป็นบ้านเป็นเมืองก็ย่อมมีสถาน สิ่งดึงดูดใจเขาได้เสมอ... งานเทศกาล เที่ยวพิมาย การแสดงแสงเสียงที่ พิธีกรได้ประกาศให้ผู้ชมอยู่ในความ เงียบสงบ เพราะไม่ต้องการให้เสียง ที่พึ่งทางใจของไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ศรีวิเรนทราศรมแห่งนี้ สมัยสุริย กัลยาณมิตร ๑๑๒ มกราคม ๒๕๓๘