การทำบุญและความสงสาร : หน้า 37/128

โดย : พ ร ร ณี โ ร จ น ธ ร ร ม ก ล ปีเก่า ปีใหม่ ปีของเราทุกคน ช่อง เย็นของวัน อาทิตย์ที่ ๖ พฤศจิกายน ๒๕๓๗ หลัง จากไปร่วมทําบุญทอดกฐิน สามัคคีที่วัดพระธรรมกาย แล้ว ผู้เขียนได้ไปเยี่ยม ญาติที่ป่วย ขากลับเวลา ประมาณทุ่มเศษๆ ขณะ รถแท็กซี่คันที่นั่งเลี้ยวซ้าย จากถนนรัชดาภิเษก เข้าถนนพหลโยธินมาแล้ว “......” คนขับรถแท็กซี่ร้องดังขึ้นมา ผู้เขียนซึ่งนั่งอยู่บนเบาะด้านหลังได้ยึดตัวชะเง้อมอง กลางถนน แสงไฟจากหน้ารถทั้งสอง ช้างส่องให้เห็นงูเหลือมตัว อ้วน ขาวสลับเหลือบลาย น้ำตาลดำ ลำตัวขนาดต้น ขาของผู้ชายตัวโตๆ ความ ยาวประมาณวาเศษๆ กำ ลังเลื้อยกะเร่อกะร่า ผ่าน หน้ารถแท็กซี่ที่หยุดให้ มุ่ง เป็นถนน สำหรับให้รถอีกด้านวิ่งสวนทางมา ไปทางด้านขวาซึ่งเป็นเกาะ ถ้ามันเลื้อยข้ามเกาะกลางถนนไปอีกด้านก็จะ “โอ๊ย..โอ๊ย...จอดหน่อย อย่าเหยียบ! สงสารมัน” กัลยาณมิตร ๓๕ มกราคม ๒๕๓๘