การปรับตัวในสภาพแวดล้อม : หน้า 28/128

อย่างนั้นแหละ ตัวเรากำลังล่องลอยอยู่บนกลีบเมฆ จึงเป็นไข้หวัดไม่สบายไปตามๆ กัน หมดสิทธิ์เดาเลย เวลาเรานั่งธรรมะ เราต้องห่มผ้าหนาๆ สวมหมวกสวม เมื่อได้ยินเสียงเขาพูดกันเวลาทำงาน ในช่วงแรกๆ ฝนตกบ่อยเหลือ ถุงเท้า ใส่อังสะกันหนาวหลายๆ ชั้น เราก็อดขำไม่ได้ เพราะฟังแล้วมันตลกดี เกิน ตกได้ทุกวันวันละหลายๆ ครั้ง เพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายตลอด พี่เณรก็ลืมตาเหลียวไปดูเพื่อนที่อยู่ข้างๆ จีวรที่ตากไว้ไม่ค่อยแห้ง เวลา อยู่ที่นี่เรื่องสุขภาพสำคัญมาก ก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เหมือนกัน เป็น ต้องนำไป ตากไว้ในที่ร่ม กว่าจะแห้งก็ต้องใช้ เพราะขนาดออกกำลังกายจนเหนื่อยแล้ว เวลาเป็นวันสองวัน ตากไปตากมาพอ ดูอีกที อ้าว! จีวรขึ้นราเสียแล้ว จึงได้ บทเรียนว่า ถ้าอากาศขึ้นมาก ๆ หาก ตากผ้าค้างคืน ผ้าจะขึ้นราได้ง่าย ดัง เหงื่อก็ยังไม่ค่อยจะออกเลย แต่ก็ดีอยู่ อย่างที่ไม่ต้องสรงน้ำบ่อยๆ เหมือนอยู่ ที่วัด เพราะอากาศหนาวมาก โดย เฉพาะตอนที่ ๒ หนาวจริงๆ ฝนก็ตก นั้นเราจึงต้องระมัดระวังในการตากผ้า ได้ตกดี ลมก็พัดแรงมาก อยู่ในห้อง เป็นอย่างมาก ถ้าวันไหนมีแสงแดด พักเหมือนอยู่ในห้องติดแอร์เลย ห้อง เราก็จะรีบเอาผ้าออกมาตากกัน แสง แดดที่นี่แรงมาก คงอาจเป็นเพราะอยู่ บนที่สูง ตากผ้าไม่นานก็แห้ง แต่ส่วน ใหญ่แล้วมักจะไม่ค่อยมีแดดให้เราตาก ผ้ากัน ดังนั้นเราจึงต้องพิถีพิถันใน ปฏิบัติธรรมก็เย็นสบายด้วยแอร์ธรรมชาติ บรรยากาศดีมาก ทำให้พวกเรานั่ง ธรรมะกันได้ดีทุกรูปเลย ช่วงเวลาผ่านไปประมาณหนึ่ง เดือน พวกพี่เณรก็สามารถปรับสภาพ เรื่องนี้กันหน่อย จะไม่ให้พิถีพิถันได้ ร่างกายให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ได้ การทำงานเป็นทีมอย่างเคียงบ่าเคียงไหล่ และการได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ทําให้เราเกิดความรู้สึกรักสามัคคี มีความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน อย่างไร ในเมื่อผ้านุ่งผ้าห่มของเรามี อย่างสบาย ๆ ทุกๆ รูปหายป่วยหายไข้ เพียงแค่ ๓-๔ ผืน ไม่เหมือนชาวบ้าน กันหมด แต่ปรับไม่ได้อยู่เรื่องเดียวคือ เขาที่มีกันตั้งหลายชุด นึกอยากจะใส่ อะไรรู้ไหม? น้องเณรลองเดาซิ... คือ ชุดไหนก็ใส่ได้ตามแฟชั่น แต่ของเรามี “พี่เณรฟังภาษาลัวะไม่รู้เรื่อง” พยายาม ชุดเดียวสามารถไปได้ทุกหนทุกแห่ง ใช้ ตั้งใจฟังอย่างไรก็ฟังไม่ออก มันเป็น ได้ทุกงานทุกโอกาสและทุกสถานที่ ภาษาอีกภาษาหนึ่ง ซึ่งไม่เคยได้ยิน สำหรับในเรื่องความเป็นอยู่ของ มาก่อน ดังนั้นอยู่ที่นี่จึงเหมือนกับอยู่ ที่นี่... จำเป็นต้องปรับสภาพร่างกายให้ ต่างประเทศเลย ฟังก็ไม่เข้าใจพูดก็ เข้ากับสภาพแวดล้อม ซึ่งค่อนข้าง ไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้อู้กำเมือง ถ้า หนาวเย็น มีหลายรูปที่ปรับตัวไม่ทัน เป็นภาษาเหนือพี่เณรพอเดาออก แต่นี่ กัลยาณมิตร ........... ๒๖ มกราคม ๒๕๓๘ การแสวงหาอารมณ์สบายได้อีกวิธีหนึ่ง แต่เราก็ไม่ได้ลำบากใจกันหรอกนะ ที่ เราพูดภาษาลัวะไม่ได้ เราก็พูดภาษา ของเราธรรมดาๆ นี่แหละ เพราะเขา ฟังเรารู้เรื่อง ดังนั้นเราจึงใช้ภาษาภาค กลางสื่อสารกัน บางคนเขาพูดภาษา ภาคกลางได้ชัดกว่าพี่เณรด้วยซ้ำไป ช่วงนี้ พี่เณรทุกรูปมีสุขภาพ สมบูรณ์ แข็งแรงดี เรามียาวิเศษคือ “การออกกำลังกายและการเล่นโยคะ ทุกวัน” เพราะโรคที่มักจะเป็นกัน สำหรับนักปฏิบัติธรรมคือ โรคท้องอืด กับโรคเส้นยึด เนื่องจากอยู่ในอิริยาบถ เดียวนานๆ เส้นจึงยึด เส้นตึง เส้นติด ได้ง่าย เราต้องช่วยกันนวดเวลาปวด เมื่อย ส่วนใหญ่พี่เณรไม่ค่อยเมื่อยกัน หรอก ที่ปวดเมื่อยกันมากๆ ก็จะเป็น พระภิกษุ เนื่องจากหลวงพี่หลายๆ ท่าน เส้นติดกันเป็นประจำ พวกพี่เณรส่วน มากจะนวดเป็นกันเกือบทุกรูป เพราะ