ความสุขภายใน : หน้า 31/128

รู้สึกว่ามันผ่อนคลาย สบายทั้งร่างกาย และจิตใจ พี่เณรนั่งเพลินๆ อย่างนี้ไป สักพักหนึ่ง ก็มีความรู้สึกว่า บรรยากาศ รอบตัวได้ขยายกว้างออกไปเหมือนตัว พี่เณรขยายพองโตขึ้นใหญ่ขึ้นไปเรื่อยๆ ตอนนั้นมีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับ เราลอยเคว้งคว้างอยู่ในอวกาศโล่งๆ ร่างกายไม่รู้หายไปไหนหมด มองหา ตัวเองก็ไม่เจอ รู้สึกตัวเบาๆ เหมือน วันหนึ่งหลวงพี่บดินทร์ ซึ่งเป็น อาจจะยังไม่ซาบซึ้งว่าระหว่างความสุข ผู้ดูแลพวกเราที่มาปฏิบัติธรรม ได้ให้ ภายในกับความสุขภายนอกนั้นแตกต่าง ข้อคิดในการอยู่ร่วมกันเอาไว้ว่า “ความ กันอย่างไร? ความสุขภายนอกเป็น เป็นทีมที่แท้จริง...ไม่ได้เกิดขึ้นจาก ความสุขเพียงชั่วครั้งชั่วคราวประเดี๋ยว กฎระเบียบหรือข้อบังคับใด ๆ ทั้งสิ้น ประดาว ไม่นานก็จางหายไป เหมือน แต่ที่แท้ ความเป็นทีมเกิดจากความ ความรู้สึกของเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจ เข้าใจซึ่งกันและกัน ความเข้าใจทำให้ ใหม่ๆ ก็ดีใจ แต่พอไม่นานก็หายเห่อ เรารู้จักการให้อภัย การให้อภัยในข้อ อันที่จริงไม่น่าจะเรียกว่าความสุข ควร บกพร่องและการไม่เพ่งโทษผู้อื่น จะ จะเรียกว่าความสนุก หรือความเพลิน ทำให้หมู่คณะของเราอยู่ร่วมกันอย่าง มากกว่า ความสุขที่แท้จริงนั้น ถ้าไม่ มีความสุข ทำใจให้หยุดนิ่ง ก็จะไม่มีวันเจอ ถ้าเรา และสิ่งหนึ่งที่จะประสานใจของ อยากจะรู้จักความสุขที่แท้จริง ต้อง พวกเราให้กลมกลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียว หยุดนิ่งอย่างเดียวเท่านั้น กัน เหมือนน้ำฝนที่ประสานแผ่นดินที่ พระพุทธองค์จึงได้ตรัสไว้ว่า แตกระแหงให้เป็นผืนแผ่นเดียวกัน นั่น “นัตถิ สันติ ปะรัง สุขัง สุขอื่นนอก คือ “น้ำใจ” ขอให้พวกเราจงมีน้ำใจให้ จากหยุดจากนิ่งเป็นไม่มี กันและกัน อยู่ร่วมกันให้รักกันเหมือน พี่เหมือนน้องจริงๆ เพราะเราจะต้อง อยู่ด้วยกันไปตลอดชาติ” ความสุขภายในเป็นอย่างไร? พี่เณรจะเล่าประสบการณ์ภายในที่พี่เณร ได้พบจริงๆ ให้น้องเณรฟัง ความสุข พี่เณรอยากจะบอกว่า...“ขณะนี้ ภายในที่พี่เณรได้เข้าถึงนั้น พี่เณรก็ไม่ พี่เณรมีความสุขที่สุดในโลกเลย” เป็น ได้ทำอะไรมากหรอก “ทำใจให้สบาย ความสุขภายในอันเกิดจากการปฏิบัติ อยู่นิ่งๆ เฉยๆ แค่นั้นเอง” คิดว่ามา ธรรม พี่เณรอยากจะแบ่งปันความสุข นั่งพักผ่อนหย่อนใจ นั่งอมยิ้มไปเรื่อยๆ ที่ได้รับนี้ให้น้องเณรจังเลย น้องเณร มันก็สบายดีนะ ไม่รู้สึกตึงเครียดอะไร มกราคม ๒๕๓๘ ๒๙ กัลยาณมิตร ๆ จะเหาะจะลอยได้อย่างนั้นแหละ เบา คล้ายกับปุยนุ่นที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ พี่เณรเพลิดเพลินอยู่ในอารมณ์นี้ ด้วยความพึงพอใจ โดยไม่ได้คิดถึง อะไรทั้งสิ้น เพราะมันไม่อยากจะคิด ถึงอะไรเลย อยากจะอยู่เฉยๆ อย่าง เดียว มันก็นิ่งๆ ว่างๆ โปร่ง โล่ง เบา สบาย บอกไม่ถูก เหมือนเราตื่นขึ้นมา สูดอากาศบริสุทธิ์ในยามเช้า ทำให้ อารมณ์เราแจ่มใสมาก ในขณะที่พี่เณร กำลังเผลอๆ เพลินๆ อยู่นั้น มันมีอยู่ จังหวะหนึ่ง รู้สึกใจหยุดกึก! แล้วหล่น วัดลงไปข้างล่าง เหมือนถูกผลักตก จากเครื่องบินโดยไม่ได้กางร่ม พี่เณร รู้สึกเสียววาบ ตอนแรกก็ตกใจ ทั้ง กลัวและตื่นเต้นทำอะไรไม่ถูก ก็เลย ไม่รู้จะทำอย่างไร ข้างในก็ดูดพี่เณร เร็วขึ้นๆ เหมือนเครื่องดูดฝุ่น ดูดวูบ เข้าไปสว่างโล่งไปหมด ตอนนี้พี่เณร มองไม่เห็นตัวเองเลย รู้แต่ว่าเราเป็น แสงสว่าง เห็นบริเวณรอบๆ สว่างไป หมด พี่เณรไม่มีเวลาคิดอะไรเลย ถูก ดูดต่อไปเรื่อยๆ ในกลางความสว่าง ยิ่งเร็วขึ้นแรงขึ้น เหมือนดำดิ่งเข้าสู่ อุโมงแห่งแสงสว่าง มีแสงสว่างพุ่งสวน ขึ้นมา รู้สึกตื่นตาตื่นใจ มีความสุข อย่างบอกไม่ถูก เป็นความสุขที่มันๆ สนุกๆ เป็นความสุขที่เราตื่นตัวอยู่