การสร้างมหาบารมี : หน้า 118/128

พิมานยิ้มอย่างดีใจ.... ฉันขายกำไล ใดก็ตาม แต่ธรรมกายเจดีย์จะยืน ร่วมกันสร้างให้เราได้พบเห็นในกาล กำไลของเขานั่นเอง.... บารายแน่ๆ หยัดสู้แดดฝนอย่างคงทนถาวร ดั่ง ปัจจุบัน ศาสนสถานที่งดงามด้วย แสงสว่างแห่งธรรมที่ส่องประกาย ศาสตร์และศิลป์อันทรงคุณค่า..... เรืองรองอยู่ในดวงใจของพุทธ ของเธอแล้วนะ.....ขายให้กับตัวฉันเอง ฉันสวมอยู่นี่ไงละ เอาเงินไปสร้าง ศาสนิกชน ไปจนตลอดกาลนาน พระประจำตัวให้เธอ สลักชื่อที่ฐาน ขอเรียนเชิญทุกท่านพร้อมคณะญาติ เวลาผ่านไปหนึ่งปี พิมาน พระว่า “บาราย” ตั้งคู่กับพระประ มิตร ร่วมกันสร้างพระธรรมกาย มานั่งดูการแสดงวิมายนาฏการอีก ประจำตัว เพื่อประดิษฐานไว้ที่ธรรม เหมือนเดิม เขานั่งดูการแสดงตั้งแต่ กายเจดีย์...” เริ่มต้นจนจบเรื่อง เขาไม่สามารถ นัยน์ตาของพิมานเบิกกว้าง เข้าไปในภพอดีตเหมือนก่อน ไม่มี จำตัวของพิมาน ปุระธรรมและคุณ พ่อคุณแม่...เธอโชคดีที่มีโอกาสสร้าง มหาบารมีข้ามชาติ จากภพอดีตสู่ กาลปัจจุบัน ขออนุโมทนาบุญกับ เธอด้วยนะ... .....เมฆาเริ่มคลี่คลายผ่าน ด้วยความตื่นเต้นและปีติใจ อา... สาวน้อย... บาราย... ฉันจะมาบอก เขามีโอกาสทองของชีวิตแล้ว เขา เธอว่า ฉันได้สร้างพระธรรมกาย จะมีโอกาสสร้างสิ่งมหัศจรรย์ของโลก ให้อยู่คู่โลก ให้เป็นศูนย์รวมดวงใจ ของชาวพุทธ เช่น เดียวกับสาวน้อย บารายแล้ว... พระธรรมกายประจำ ประจำตัวให้เธอแล้วนะ.... เมื่อไรเรา จะได้พบกันอีก ชายหนุ่มคิดอย่าง เศร้าใจ การแสดงจบลงผู้คนทยอย กลับบ้าน ตัว นี่เราจะได้มีโอกาสสร้างพระ พิมานเดินอย่างเหงาๆ ซึมเซา ประจำตัวเขียวหรือ... คุณพ่อที่ท่าน ไปที่บริเวณที่เขาเคยพบบาราย....ไม่มี ล่วงลับไปคงต้องการกุศลส่วนนี้... เธออยู่ที่นี่... เขามองไปรอบๆ บริเวณ คุณแม่ก็คงอยากสร้างบุญเหมือนกัน.... อย่างกระวนกระวายใจ ภาพศิลาสลัก พิมานคิดด้วยความเบิกบานใจ สาว นางอัปสรร่ายรำอย่างอ่อนช้อยอยู่ที่ น้อยบารายล่ะ ถ้าเธอรู้คงอยากสร้าง หน้าบันเหนือกรอบประตูหลายนาง.... เหมือนกัน... พิมานหยิบกำไลโบราณ อาจเป็นบารายก็ได้... เขาคิดพลาง ของสาวน้อยบารายขึ้นมองอย่างสนใจ เดินไปแหงนมองใกล้ๆ นางรำที่อยู่ ฉันจะขายกำไลของเธอ ให้เธอมี ตรงกลางดูเหมือนจะลอยเด่นออก เงินสร้างพระ เป็นการสร้างกุศลร่วม มาจากคนอื่นๆ นางอัปสรสลักศิลา กันกับชาวโลก พิมานคิดถึงสาวน้อย ภาพนั้นยิ้มแย้มแจ่มใส สายตาเป็น ด้วยความรู้สึกที่อ่อนโยน ฉันจะชัก ประกายดุจมีชีวิตจิตใจ พิมานมอง ชวนเพื่อนๆ บอกบุญกับญาติพี่น้อง ไปที่ข้อมือที่จีบนิ้วอย่างอ่อนช้อย ให้รีบช่วยกันสร้างสิ่งมหัศจรรย์ของ กำไลมือที่เขาแลกเปลี่ยนกับเธอดู โลก ให้เป็นที่เคารพสักการะของ แปลกตาไม่เหมือนกำไลนางอัปสร ชาวพุทธและชาวโลก เช่นเดียวกับ คนอื่นๆ แต่ช่างสลักก็สลักได้สวย ศาสนสถานที่บรรพบุรุษในอดีตได้ งามเมื่ออยู่บนข้อมือของเธอ.... กัลยาณมิตร ๑๑๖ มกราคม ๒๕๓๘ จันทร รัศมิมานทอลอดเป็นลำราว อำลา... ....นัยน์ตาของพิมานขึ้นด้วย น้ำตาของความอาวรณ์...ลาก่อน... บาราย... ...นางอัปสรที่แสนดี... ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนำส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการ วารสารกัลยาณ มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้