การสร้างศาสนสถาน : หน้า 116/128

ผ่องใสเบิกบาน เขาภูมิใจที่ได้สร้าง รูปทรงแปลกตา ขบวนแห่พุทธราชา ความสวยงาม สร้างศิลปะอันล้ำค่า และผู้คน ภาพจำหลักซึ่งเหมือนกับ ด้วยความศรัทธา ผู้คนที่มีฝีมือเชิง การแสดงที่เขาเห็นจากการแสดง ช่างก็ช่วยกันก่อสร้างหรือสลักศิลา แสงเสียงเมื่อครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะ ให้เป็นรูปที่สวยงาม บางคนก็สละ หลุดมาสู่ภพอดีต เครื่องประดับที่งดงามของตนให้ “เราสร้างขึ้นเพื่อเป็นพุทธบูชา เป็นทุนในการสร้าง บางคนก็ใช้ เราเกิดมาชาตินี้ได้สร้างมหากุศลแล้ว พละกายาในการก่อ ทุกคนช่วยกัน ถึงตายไปก็ไม่เสียดายชีวิต ภายหน้า อย่างหมดตัวทุ่มเทหมดชีวิตจิตใจ... เราคงจะได้เกิดในภพชาติที่ดี ใน เพื่อให้องค์ปรางค์พิไลเพริศพิจิตร” อนาคตอีกหลายพันปี เราอาจไม่มี “เขาถูกบังคับหรือเปล่า การ โอกาสเช่นวารนี้อีก ถึงเราจะดับลับ ก่อสร้างศาสนสถานที่ใหญ่โตเช่นนี้ ไป แต่ผลงานการสร้างของเรายัง คงต้องกะเกณฑ์ไพร่พลมากมาย คงอยู่อีกนานแสนนาน ผู้คนจะมา ชมบ้าง “งั้นเราแลกกันดีกว่า” พิมาน รีบฉวยโอกาส “ดีเหมือนกัน ข้าจะใส่ตลอด กาล” บารายสวมกำไรของพิมาน แทนอันเดิมซึ่งดูแปลกตา แต่ก็ดู กลมกลืนกับชุดขอมของเธอได้ดี “โอ..นั่นขบวนยาตราอัญเชิญ พระปฏิมากรรมชัยวรมันที่ ๗ กำลัง เคลื่อนมาแล้ว ข้าต้องไปรำถวาย แล้วละ” เธอผละไปอย่างรวดเร็ว เสียงสังข์ บัณเฑาะว์ ดังขึ้น เบา ๆ เสียงเพลงบรรเลงดนตรีขอม .x เจ้าเมืองกดขี่ผู้คนให้มาสร้างความ เคารพกราบไหว้บูชาในสิ่งที่เราสร้าง ดังคลออย่างไพเราะขบวนแห่เคลื่อน ยิ่งใหญ่ให้กับตนเองหรือเปล่าล่ะ?” ขึ้น เราไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อตัวเรา แต่ พิมานถามสาวน้อย เธอหัวเราะเสียงใส “เราจะ ไปกะเกณฑ์ผู้คนดังไร เพราะทุก คนต่างแย่งกันเพื่อจะได้มาเป็นผู้ เพื่อมวลมนุษย์นา ความอลังการของ องค์ปราสาทจะเป็นจุดดึงดูดให้ผู้คน สนใจมาเคารพสักการะ มาปรีติกับ มหัศจรรย์ของผลงานที่เราสร้างนับ สร้าง สร้างสิ่งสำคัญล้ำค่า สร้าง ได้ว่าเป็นการสร้างกุศลให้แก่หทัย มหากุศลให้กับตนเองเพื่อประโยชน์ ของเขาและเราอีกทางหนึ่ง ตัวข้าเอง ของตนทั้งในภพนี้และภพหน้า การ ไม่มีฝีมือด้านงานสลักเสลา แต่ข้า ที่เรามีผู้นำในการสร้างมหากุศลมิใช่ ก็ช่วยทำภักษาหารได้ ทุกคนจะได้ จะเกิดขึ้นง่าย ๆ เมื่อเราเกิดมาเบิล โมโฮบบาย เพื่อให้เขาได้มีกำลัง มหากุศลแล้ว เราต้องรีบทำทันที กายกำลังใจในการก่อ และข้ายัง ท่านดูภาพสลัก งานแต่ละชิ้นจะ บริจาคสร้อยคอให้เป็นทุนในการก่อ บรรจงสร้างอย่างพงางามลึกล้ำด้วย สร้างมหาปราสาทด้วยนะ” บาราย ศาสตร์และศิลป์ที่ไม่มีใครเลียนแบบ เล่าด้วยน้ำเสียงไพเราะเหมือนระฆัง ได้ ถ้าเป็นการบังคับแล้วงานที่ออก ที่แขวนบนยอดโบสถ์ยามถูกลมพัด มาย่อมบ่งบอกเอง คงจะไร้ชีวิตชีวา เบาๆ บารายขยับข้อมือไปมาเลี้ยง ไม่เป็นอย่างที่ท่านผล” สาวน้อยชี้มือ กำไลกระทบกันดังกรุ้งกริ่ง ไปที่หน้าบันที่สลักเป็นภาพขบวนแห่ ซึ่งประกอบด้วยขบวนของเครื่องสูง “กำไลสวย” พิมานชม “กำไลท่านก็งาม” บาราย กัลยาณมิตร ๑๑๔ มกราคม ๒๕๕๘ ไปเรื่อย ๆ แล้วหยุดเรียงรายที่ ประตูทางเข้า การแสดงรำฟ้อนใน ชุดต่างๆ ที่สวยงามเริ่มขึ้นอย่างต่อ เนื่องมากมายหลายชุดเปลี่ยนสลับไป อย่างรวดเร็ว ผู้คนที่เดินชมงานต่าง มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เดินทักทาย กันด้วยสำเนียงสูงๆ ต่ำๆ น่าฟัง อัคนีบุษบาและคบเพลิงถูกจุดเรียง ราย... ...กลิ่นกำยานเครื่องบูชาโชยชาย บริเวณปราสาทสวยงามราวเนรมิต ...ปัง! ปัง!...เสียงพลุดังขึ้น อย่างแรง...ปัง!..ปัง!..พิมานสะดุ้ง ตกใจเสียงพลุจนตัวลอย พลันเขา รู้สึกตัวหมุนติ้วเป็นลูกข่าง เขาหลับ ตาด้วยความมึนงง เมื่อลืมตาขึ้นก็ พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ ชม วิจิตรลีลาของการแสดงแสงเสียงใน