ความทุกข์ของบ่าวไพร่ : หน้า 112/128

บ่าวไพร่ทั้งหลาย ได้นั่งเป็นสุข กระจัดพลัดพราย ตามนายไม่ทัน คิดอ่านสร้างไว้ คลายทุกข์เย็นใจ ได้สุขทุกวัน ตกรอยช้างม้า ผวาล้มพลัน คิดแล้วมินาน ตีนสั่นมือสั่น เจ็บปวดหลายคน ว่าแก่กุมาร บริวารทั้งพัน เลือดย้อยหลามไหล ไปเอาเงินมา อย่าช้าเร็วพลัน บ้างก็ร้องไห้ ไปบ้านเรือนตน ตำลึงหนึ่งนั้น ทั่วกันทุกคน พ่อแม่นั้นไซร้ ตกใจร้อนรน จักทำศาลา สวมกอดลูกตน พลางเช็ดชลนา ไว้ริมมรรคา ร่มฟ้าร่มฝน มโหสถบัณฑิต ได้เล่นเป็นสุข สนุกทุกคน เจ้ารำพึงคิด ในจิตวิญญา ฝนตกบัดดล จะได้อาศัย เล่นไม่เป็นสุข จะปลูกศาลา พร้อมใจทุกคน ทารกถ้วนหน้า ได้เล่นสบาย พากันจรดล เรือนตนทันใด ทีเล่นนินา แล้วเอาเงินมา มิช้าเร็วไว รอยตีนช้างม้า หลุมดอนมากมาย ต่างคนส่งให้ มโหสถทรงธรรม์ แสงแดดแผดกล้า ฝนฟ้าทำลาย แล้วให้ไปหา ตากแดดร้อนกาย ไม่สบายใจ ช่างไม้นั้นมา ให้มาเร็วพลัน จักปลูกศาลา นายวัฏกี คนดีขยัน คนเดินไปมา เป็นที่อาศัย มิช้ามาพลัน ยังหน่อชินสีห์ กัลยาณมิตร ๑๑๐ มกราคม ๒๕๓๘