ชีวิตครอบครัวและความสัมพันธ์ : หน้า 65/136

ต่อจากฉบับที่แล้ว ของขวัญปีใหม่ ผมเคยได้ยินมาว่า ชีวิตครอบ ครัวจะราบร้นด้าผู้ชายท่าตัวเป็น ช้างเท้าหน้า ผู้หญิงทำตัวเป็นช้าง เท้าหลัง คือผู้ชายต้องเป็นผู้นำ ส่วน ผู้หญิงคอยตามไปให้ทัน “คุณ....คุณ.....ผมทำสำเร็จแล้ว คราวนี้พ่อกับแม่ยอมแพ้ผมราบคาบเลย” “คุณใช้ฝีปากว่าอย่างไร” "ผมบอกท่านว่า พ่อกับแม่ผมก็ รัก เมียกับลูกผมก็รัก ถ้าทั้งสองฝ่าย ทำให้ผมลำบากใจ ผมก็จะบวชโดย ไม่สึก” “คุณว่าอะไรนะคะ?” ผมย้ำประโยคเดิม ด้วยท่าทาง อย่างผู้ชนะ "คุณน่าจะบวชนะคะ เสียงเธอดูมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้ง ที่ผมเคยเห็น “หา!” ผมร้องเสียงหลง “คุณเกิด ยุคไหนทำไมจึงคิดอะไรเชย ๆ แบบนี้ ดีนะที่พ่อกับแม่ไม่มีความคิดประหลาดๆ แบบคุณ” “สักวันหนึ่ง...บางทีคุณอาจจะ เข้าใจอะไรได้ดีกว่านี้ ผมบอกท่านว่า พ่อกับแม่ผมก็รัก เมียกับลูก ผมก็รัก ถ้าทั้งสองฝ่ายทำให้ผมลำบากใจ เลยนะครับ ผมก็จะบวชโดยไม่สึก "มาถึงก็นินทาพ่อเลยนะ ไหนล่ะ ของ แกจะเอามาอวด" “แหม...พ่อเล่นมาเงียบ ๆ งาน เสร็จแล้วหรือครับ?” “ยัง เห็นรถแกเข้ามาพ่อก็เลยหยุด ท่า แกพาใครมา พ่อเห็นมีคนนั่งรถมา กับแกด้วย - “นั่งรออยู่ในห้องรับแขกครับ จะ ให้ผมพาขึ้นมาหรือพ่อกับแม่จะลงไป เองครับ "แม่ลงไปดีกว่า คุณคะลงไปด้วย กัน รอไปรอมาเสียเวลาเปล่า ๆ ชวนพ่อแล้ว แม่ก็เดินลิ่วน้ำหน้าไป “แม่ครับ...” ผมจับมือแม่ไว้ “วัน นี้วันดีวันปีใหม่ ขอความกรุณามาก ๆ ด้วยนะครับ” “ฉันจะออกไปธุระข้างนอกสักครู่ ให้ตั๋วออกไปพร้อมฉันก็ได้ บุญมีจะได้ อยู่ช่วยทางนี้ ฉันจะไปเอารถออก บอก ตั๋วให้เร็ว ๆ นะ” ผมอัดควันบุหรี่เข้าปอดลึก ๆ รู้สึก เบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก ที่เห็นพ่อ กับแม่มีท่าทางพออกพอใจลูกสะใภ้และ หลานชายมากมายเกินคาด เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ ผมได้ ยินเสียงขลุกขลักแว่วมาจากที่ใดที่หนึ่ง แต่ไม่ได้สนใจ ผมสตาร์ทรถเครื่องยนต์ติดพร้อม กับเสียงเด็กร้องแผดจ้าขึ้น ผมเคลื่อน รถพลางมองหาที่มาของเสียง “ตาเล็ก....เสียงตาหนูร้องอยู่ ที่ไหน....ตาหนู...ตาหนูของย่า....!” แม่ชี้มาที่รถ ร้องเสียงหลง แล้ว ผมอดเป็นห่วงเธอไม่ได้จริง ๆ ล้มฟุบอยู่ตรงนั้น แม่หันมาสบตาพ่อ พยักหน้ากับ ผมกับเครื่องยนต์ กระแทกประตู เสียงเธอเบา เหมือนพูดอยู่ในที่ ผมแล้วเดินต่อ ไกลแสนไกล -รักมากก็ห่วงมากเป็นธรรมดา....” พ่อพูดยานคาง “สวัสดีปีใหม่ครับ ผมมีของมา ผมมองหน้าพ่อ เห็นท่านยิ้มน้อยๆ ว่าแกยังไม่ตาย แต่ความคิดของผมเกิด อวดแม่ด้วยนะครับ” หรือ? "สวัสดีจ้ะ เอาอะไรมาฝากแม่ “ของที่แม่อยากได้ครับ พ่อยังไม่ ตื่นหรอครับ? “ตื่นแล้วจ้ะ อยู่ในห้องทำงาน “พ่อทำงานไม่รู้จักหยุดจักหย่อน แต่หันหน้าไปทางอื่น “บุญมี ๆ...จะไปไหน? ใต้ก็ทุลักทุเล ผมเรียกคนขับรถคนเก่าคนแก่ของ “ส่งลูกให้ฉันเถอะค่ะ” “คุณหญิงให้ผมขับรถหาตั๋วออก ไปซื้อของที่ปากซอยครับ รถพรวดออกมา ทิ้งตัวลงกับพื้น คลาน เข้าไปใต้ท้องรถ เสียงร้องของลูกช่วยให้ผมอุ่นใจ ขึ้นไวจนน่ากลัว....ไม่ตาย ก็คงพิการ.... กว่าจะดึงลูกออกมาจากใต้ท้องรถ “ทำไมปล่อยลูกอย่างนี้ เห็นไหม ว่าแกเกือบจะถูกรถเหยียบตายอยู่แล้ว! ผมระเบิดเสียงใส่เธอเหมือนคนบ้า Kalyanamitra.org bo