เส้นทางแห่งกัลยาณมิตร : หน้า 106/136

เสียวหนึง...แห่งชีวิต ภาพในอดีตได้ผุดขึ้นมาใน ห้วงแห่งความคิด ในวัยเด็ก ขณะที่คนอื่น ๆ กำลังมีความสุข ได้เรียน ได้เล่น มีพ่อแม่คอยรัก คอยเอาอกเอาใจ แต่ฉันเหมือน กับบุคคลที่ถูกโลกลืม....อ้างว้าง ไร้หลักพักพิง ชีวิตถูกปล่อยให้ อยู่อย่างเดียวดายในโลกอันมืด มน ชีวิตที่ขาดพ่อแต่เยาว์วัย มีแต่แม่เพียงคนเดียว ที่ต้องดิ้น รนทำงานสายตัวแทบขาด เพื่อ ให้ฉันและพี่ ๆ ได้เล่าเรียนหนัง สือ ฉันแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้ม บนใบหน้าของแม่เลย ทุกวัน หลังจากเลิกเรียน ฉันต้องรีบ กลับมาช่วยงานบ้าน ตกกลาง คืนยามที่อยู่คนเดียว ฉันเฝ้าคิด ถึงแต่พ่อ พ่อจ๋า...พ่อจะรู้บ้าง ไหมว่าลูกนี้คิดถึงพ่อ อยากให้ พ่อมาหา อยากได้รับความรัก ความอบอุ่นจากพ่อบ้าง ได้แต่ เฝ้านึกตำหนิโชคชะตา ว่าทำไม ชีวิตของฉันช่างอาภัพนัก ทุก คืนก่อนนอนก็ได้แต่เฝ้าสวดมนต์ อธิษฐานจิตต่อดวงวิญญาณของ พ่อ ขอให้ชีวิตลูกได้พ้นจากความ ระทมทุกข์อันนี้เถิด และแล้ววันหนึ่ง ฉันก็ได้พบ กับเส้นทางสายใหม่ของชีวิต ฉันได้อ่านหนังสือธรรมะเล่มหนึ่ง ซึ่งมีการสอนการนั่งสมาธิอยู่ด้วย เหมือนกับเด็กในวัยเดียวกัน เขา ยังเล่น ยังเที่ยวอย่างมีความสุข แต่ฉันกำลังทำอะไรอยู่นี่” ตอน นั้นใจของฉันแม้อยากยึดธรรม เป็นที่พึ่ง แต่ก็เพราะไม่มีกัลยาณ มิตรนั่นเอง ทำให้ฉันต้องพลาด โอกาสทองของชีวิตไปครั้งหนึ่ง บนเส้นทางแห่ง กัลยาณมิตร ชีวิตครอบครัวที่ต้องดิ้นรนอยู่ ตลอดเวลา ทำให้ฉันนึกสงสาร แม่เหลือเกิน ฉันเลยต้องยอม สละการเรียนในขณะนั้น ออก ย่อมมีเพื่อนที่ไม่ดีชักชวนให้หลง ระเริงอยู่กับการเที่ยวเตร่สนุก สนานไปวัน ๆ แต่แล้วเหมือน บุญบันดาล ชีวิตฉันก็ได้หักเห ออกจากความเพลิดเพลินในทาง โลกนั้น กลับมาสู่เส้นทางธรรม อีกครั้งหนึ่ง เพราะฉันได้พบกัล ยาณมิตรคนแรกในชีวิตคือ กัลยา ณมิตรพี่สุรศักดิ์ รูปปัทม์ ซึ่ง ได้ชักชวนให้มาร่วมทำบุญที่วัด พระธรรมกายในวันอาทิตย์ต้น เดือนที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๒๕ ในระหว่างทางมาวัด กัลยาณ มิตรพี่สุรศักดิ์ได้เล่าธรรมะและ มาช่วยทำงานเพื่อช่วยแบ่งHamitraระวัติของอุบาสิกาจันทร์ ขน ท่านช่างลำบากกว่าเรามากนัก แต่ท่านก็ไม่เคยท้อถอยอดทนทำ ความดีมาตลอด เป็นชีวิตที่น่า สรรเสริญ ควรแก่การนำไปเป็น แบบอย่างอย่างยิ่ง ขณะที่ฟังก็ อธิษฐานอยู่ในใจ จะพยายาม ทำความดีเช่นคุณยายอาจารย์ บ้าง เพราะคุณยายอาจารย์ ท่านได้เคยกล่าวให้โอวาทไว้ตอน หนึ่งว่า “ความดีไม่มีขาย ใคร อยากได้ต้องทำเอง" และเมื่อได้มาถึงวัดพระธรรม กาย บรรยากาศที่วัดช่างเงียบ สงบเหมาะกับการประพฤติปฏิบัติ