การปล่อยกวางทอง : หน้า 82/136

516 จากบ่วง พ้นจากความตายแล้ว จะได้ดีใจ นายพรานกล่าวดังนี้แล้ว บังเกิดความคิดว่า "ยศฐาบรรดาศักดิ์ที่พระเจ้าพรหมทัตจะ พระราชทานให้เราจะมีประโยชน์อะไร ถ้าเรา ฆ่ากวางผู้มีศีลธรรม มีความกตัญญู เราคงต้อง ไปชดใช้กรรมในนรก ไม่ได้ผุดได้เกิดแน่” คิดดังนั้นแล้ว นายพรานหนุ่มก็ตรงเข้าไปโยก หลักบ่วงให้หลุดแล้วตัดเชือกหนังออกจากเท้าของ พญากวางทอง ค่อย ๆ เอามือวัดน้ำล้างเท้าให้ แล้ว บีบปากแผลที่เท้าของพญากวางทองให้แนบประสาน กัน ขณะนั้นเอง ความมีเมตตาจิตได้บังเกิดขึ้น กับนายพรานอย่างท่วมท้น ประกอบกับอานุภาพ บารมีที่พญากวางทองบำเพ็ญมานับภพนับชาติ ไม่ถ้วน เอ็น หนัง และเนื้อที่ขาด ก็ประสานติด กันเป็นดังเดิม ไม่มีแผลปรากฏขึ้นเลย กวางทองน้องชายรู้สึกดีใจมาก จึงกล่าวกับ นายพรานว่า “ขอให้ท่านจงมีความสุข พร้อมหน้าด้วยครอบ ครัวและหมู่ญาติทั้งหลาย เหมือนกับข้าพเจ้า เมื่อได้ เห็นพญากวางทองหลุดพ้นจากบ่วงปลอดภัยแล้ว มีความสุข มีความชื่นชมยินดีด้วยเถิด” นายพรานได้ฟังคำอวยพรเช่นนั้นก็ยิ้มแย้ม เบิกบานใจ พญากวางทองสังเกตดูกิริยาอาการของนาย พรานแล้ว บังเกิดความคิดว่า นายพรานผู้นี้ โดยพื้น จิตใจแล้ว มิใช่คนใจบาปหยาบช้า เขาอุตส่าห์ ลำบากลำบนดั้นด้นมาจับเราเพื่ออะไร เราควรจะ ลองถามดู “สหายเอ๋ย ที่ท่านอุตส่าห์เดินทางมายังป่า หิมพานต์ เพื่อมาจับเรานี้ เป็นเพราะความต้องการ ของท่านเอง หรือเพราะเป็นคำสั่งของผู้ใด” “ดูก่อนพญากวางทอง สาเหตุที่ข้าพเจ้ามาจับ ท่านนั้น เป็นเพราะว่า พระนางเขมาราชเทวีพระอัคร มเหสีของพระราชา มีพระประสงค์จะทรงฟังธรรมจาก ท่าน พระราชาจึงมีพระราชโองการให้ข้าพเจ้ามา” “ถ้าเช่นนั้น ที่ท่านปล่อยเรา ก็นับว่าเป็นสิ่งที่ ทำได้ยากยิ่ง หากพระนางเขมาราชเทวีมีพระประ สงค์จะทรงฟังธรรม ท่านก็จงพาเราไปแสดงธรรม ถวายพระนางเถิด” แต่นายพรานกล่าวแย้งว่า “ดูก่อนพญากวางทอง ธรรมดาของพระมหา กษัตริย์ย่อมทรงไว้ซึ่งพระบรมเดชานุภาพอันไม่อาจ ประมาณได้ ข้าพเจ้าไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะเกิด อะไรขึ้น หากพระองค์ทรงพบท่าน ข้าพเจ้าไม่ยินดี ในยศฐาบรรดาศักดิ์หรอก ท่านจงไปเถิด” พญากวางทองคิดว่า...เราจะหาทางให้นาย พรานได้รับรางวัลจากพระราชา...จึงกล่าวว่า “สหายเอ๋ย ท่านจงเอามือลูบหลังของเราก่อน เถิด" เมื่อนายพรานเอามือลูบหลังพญากวางทอง ขน สีทองก็ติดมากับมือของนายพราน “ท่านจงนำขนนี้ไปถวายพระราชาและพระบรม ราชเทวี กราบทูลว่า ขนเหล่านี้เป็นตัวแทนของเรา แล้วท่านจงแสดงธรรม ดังที่เรากำลังจะบอกท่าน นี้ถวายแก่พระนาง เมื่อพระนางได้ทรงฟังธรรมแล้ว ก็จะไม่แพ้พระครรภ์ จากนั้น พญากวางทองก็ให้นายพรานเรียน คาถา ๑๐ ประการ อันเป็นธรรมสำหรับกษัตริย์ จากนั้นให้ศีล ๕ แล้วสอนให้ตั้งอยู่ในความไม่ประ มาท นายพรานหนุ่มได้ฟังธรรมแล้ว บังเกิดความ ซาบซึ้งใจถึงกับเรียกพญากวางทองว่าอาจารย์ เขา กราบไหว้แสดงความเคารพพญากวางทอง แล้วเอา ใบบัวห่อขนทองนั้นไป เมื่อนายพรานไปแล้ว กวางทองทั้งสามจึงกลับ ไปหาพ่อแม่ผู้ตาบอด พ่อแม่ดีใจมากที่ลูกรักกลับมา Kalyanamitra.org