การอบรมสามเณรเพชร : หน้า 125/136

ตอน กัลยาณมิตร หลวงพ่อนั้นท่านตระหนักดีว่า ตัวท่านเองก็ชราภาพมากแล้ว มิหนำซ้ำ ยังมีงานบริหารคณะสงฆ์ ในฐานะเจ้า อาวาสรออยู่อีกมากมาย แม้ท่านจะรู้สึก เอ็นดูสามเณรเพชรเพียงใด แต่ท่านก็ ไม่มีเวลาให้การอบรมดูแลได้เต็มที่ ฉะนั้นท่านจึงได้มอบหมายให้พระมหา สุพจน์ พระภิกษุหนุ่มวัยสามสิบเศษ ทำหน้าที่พระอาจารย์คอยอบรมดูแล สามเณรเพชรตลอดระยะเวลาที่บวชอยู่ และพระมหาสุพจน์ผู้นี้เองที่มีบทบาท สำคัญในชีวิตของเพชรในภายหลังต่อมา ก่อนที่หลวงพ่อจะมอบหมายให้ สามเณรเพชรอยู่ในความดูแลของพระ ภิกษุพี่เลี้ยงนั้น ท่านได้กรุณาชี้แจงถึง ข้อปฏิบัติและกิจวัตรของสามเณรว่า ควรทำอย่างไร ทั้งในด้านกิริยา วาจา มารยาทต่าง ๆ รวมถึงการพิจารณา เพื่อเตือนสติตนเองตลอดเวลาว่า บัดนี้ เพชรได้มาบวชในพระพุทธศาสนา เป็นประดุจบุตรของพระพุทธเจ้าแล้ว จึงควรประพฤติปฏิบัติตามแนวทางที่ พระศาสดาได้วางไว้ นอกจากนั้นยัง มีกฎระเบียบของวัดต่างหากอีกประมาณ ๒๐-๓๐ ข้อซึ่งค่อนข้างจะเข้มงวดมาก ทีเดียว เมื่อหลวงพ่อชี้แจงจบแล้ว ก็ อนุญาตให้สามเณรเพชรแยกไปอยู่ใน ความดูแลของพระมหาสุพจน์ พร้อม กับกำชับให้สามเณรเพชรมีหน้าที่ปรน นิบัติรับใช้และรับฟังคำสั่งสอนจาก พระมหาสุพจน์ด้วยความเคารพ เหมือน กับที่มีต่อตัวท่านเองเลยทีเดียว สามเณรเพชรกราบลาท่านออกมา ด้วยความเคารพ และตั้งใจว่านับจากนี้ เราจะขอทำตัวเองให้มีคุณสมบัติเช่น ดินเหนียวชั้นดี เมื่อมาพบกับช่างปั้น ชั้นเยี่ยมคือพระมหาสุพจน์นี้แล้ว ท่านจะได้ปั่นให้เราเป็นผู้ที่งามพร้อม จนยากที่จะหาที่ติได้ต่อไป และหลังจากนั้นไม่นานนัก สาม นั้นเป็นกิจสำคัญอย่างหนึ่งของพระภิกษุ สามเณรจะต้องทำหน้าที่ในการออก โปรดสัตว์ และจะต้องทำตัวให้สมกับ ศรัทธาของชาวบ้านด้วยการตั้งใจ ประพฤติปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัด ในวันแรก ๆ ของการออกบิณฑบาต ความไม่เคยชินกับการเดินด้วยเท้าเปล่า เณรเพชรก็ได้ประจักษ์แก่ใจว่า ความ ปรารถนาของตนนั้นมิได้ผิดพลาดไปเลย จึงทำให้เท้าของสามเณรระบมไปหมด เพราะท่านมหาสุพจน์นั้นท่านเป็นพระ ทั้งสองข้าง แต่กระนั้นเจ้าตัวก็ยังสู้กัดฟัน ภิกษุที่เคร่งครัดในพระธรรมวินัยมาก ทนไม่ยอมปริปากบ่นให้ใครได้ยิน และยังได้กรุณาให้ความเอ็นดูต่อสามเณร ประกอบกับอากาศอันสดชื่น และภาพ เพชรอย่างจริงใจ คอยแนะนำสิ่งที่มี ประโยชน์ ธรรมใดที่ไม่เคยได้ยินได้ฟัง ก็มาได้ยินได้ฟังจากท่าน แม้ข้อปฏิบัติ เล็ก ๆ น้อย ๆ ท่านก็ไม่ยอมละเลย หมั่น ชี้แจงสั่งสอนโดยไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย และเนื่องจากท่านยังอายุไม่มากนัก จึงได้ให้สามเณรเพชรเรียกท่านว่า “หลวงพี่” ทุก ๆ เช้าพอรับอรุณแล้ว ท่าน มหาสุพจน์จะเดินนำหน้าพาสามเณร เพชรออกบิณฑบาตไปตามตรอกซอกซอย และบนบาทวิถีของถนนสายต่าง ๆ ใน รัศมี ๒-๓ กิโลเมตรรอบ ๆ วัด ท่าน มหาสุพจน์ได้ชี้แจงว่า การบิณฑบาต ของหมู่พระภิกษุสามเณรออกบิณฑบาต จีวรสีเหลืองทองตัดกับท้องฟ้าในยามเช้า นั้น นับเป็นบรรยากาศที่น่าตื่นตาตื่นใจ ทำให้สามเณรเพชรลืมนึกถึงความเจ็บ ปวดระบมที่เท้าทั้งสองไปได้บ้าง หมู่โต๊ะอาหารที่ตั้งเรียงรายรอ ใส่บาตรของญาติโยมมีอยู่เป็นระยะ ๆ ทั้งสองฟากข้างทางบิณฑบาตนั้น ย่อม แสดงถึงความศรัทธามั่นคงในพระ พุทธศาสนาของชาวบ้านยิ่งนัก เพราะ พระภิกษุสามเณรนั้นออกบิณฑบาต แต่เช้าตรู่ การที่ชาวบ้านจะใส่บาตร ได้นั้นจำเป็นต้องตื่นมาเตรียมหุงหา อาหารตั้งแต่เช้ามืดทีเดียว Kalyanamitra.org ๑๒๑