การสนทนาระหว่างพระอานนท์และนางทาสี : หน้า 112/136

000 สุขเถิด” ปกติของคนเราอาจจะรู้ได้ด้วยการอยู่ร่วมกัน และ ต้องอยู่ร่วมกันนาน ๆ ต้องมีโยนิโสมนสิการ และต้อง มีปัญญา จึงจะรู้ว่าคนนั้นคนนี้มีปกติอย่างไร คือดี หรือไม่ดี “พอแล้วน้องหญิง! ขอให้มีความ “พระคุณเจ้า! ทำอย่างไร ข้าพเจ้า จึงจะทราบนามของพระคุณเจ้าพอเป็น มงคลแก่โสดและความรู้สึกของข้าพเจ้า บ้าง” นางพูดแล้วก้มหน้าด้วยความ ช่วยอาย “น้องหญิง! ไม่เป็นไรดอก น้อง หญิงเคยได้ยินชื่อ พระอานนท์ อนุชาของ พระพุทธเจ้าหรือไม่?” “เคยได้ยิน พระคุณเจ้า” “เคยเห็นท่านไหม?” "ไม่เคยเลย พระคุณเจ้า เพราะ ข้าพเจ้าทำงานอยู่เฉพาะในบ้าน และมา ตักน้ำที่นี่ ไม่มีโอกาสไปที่ใดเลย “เวลานี้ น้องหญิงกำลังสนทนากับ พระอานนท์อยู่แล้ว” นางมีอาการตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้ว แววแห่งปี ค่อย ๆ ฉายออกมาทางดวง หน้าและแววตา “พระคุณเจ้า” นางพูดด้วยเสียง สั่นน้อย ๆ เป็นมงคลแก่โสดและดวงตา ของข้าพเจ้ายิ่งนักที่ได้ฟังเสียงของท่าน และได้เห็นท่านผู้มีศีล ผู้มีเกียรติศัพท์ ระบือไปไกล ข้าพเจ้าเพิ่งได้เห็นและได้ สนทนากับท่านโดยมิรู้มาก่อน นับเป็นบุญ อันประเสริฐของข้าพเจ้ายิ่งแล้ว” และแล้วพระอานนท์ ก็ลานางทาสี เดินมุ่งหน้าสู่วัดเชตวัน อันเป็นที่ประทับ ของพระศาสดา เมื่อท่านเดินมาได้หน่อย หนึ่ง ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินตามมา ข้างหลัง ท่านเหลียวดูปรากฏว่าเป็นนาง ทาสถวายน้ำนั่นเอง เดินตามมา ท่าน เข้าใจว่าบ้านของนางคงอยู่ทางเดียว กับที่ท่านเดินมา จึงมิได้สงสัยอะไรและ เดินมาเรื่อย ๆ จนจวนจะถึงซุ้มประตูไม่มี ทางแยกไปที่อื่นแล้วนอกจากทางเข้าสู่วัด ท่านเหลียวมาเห็นนางทาสีเดินตามมา อย่างกระชั้นชิด นัยน์ตาก็จ้องมองดูท่าน ตลอดเวลา ท่านหยุดอยู่ครู่หนึ่ง พอนาง เข้ามาใกล้ท่านจึงกล่าวว่า “น้องหญิง! เธอจะไปไหน?” “จะเข้าไปในวัดเชตวันนี่แหละ" นางตอบ “เธอจะเข้าไปทำไม?” “ไปหาพระคุณเจ้า สนทนากับ พระคุณเจ้า” “อย่าเลยน้องหญิง เธอไม่ควร จะเข้าไป ที่นี่เป็นที่อาศัยอยู่ของพระสงฆ์ เธอไม่มีธุระอะไร อย่าเข้าไปเลย เธอกลับ บ้านเสียเถิด" “ข้าพเจ้าไม่กลับ ข้าพเจ้ารักท่าน ข้าพเจ้าไม่เคยพบใครดีเท่าพระคุณเจ้าเลย” “น้องหญิง! พระศาสดาตรัสว่า ปกติของคนเราอาจจะรู้ได้ด้วยการอยู่ ร่วมกัน และต้องอยู่ร่วมกันนาน ๆ ต้องมีโยนิโสมนสิการ และต้องมีปัญญา จึงจะรู้ว่าคนนั้นคนนี้มีปกติอย่างไร คือดีหรือไม่ดี ที่น้องหญิงพบเราเพียง ครู่เดียว จะตัดสินใจได้อย่างไรว่าอาตมา เป็นคนดี อาตมาอาจจะเอาชื่อท่าน อานนท์มาหลอกเธอก็ได้ อย่าเข้ามาเลย กลับเสียเถิด" “พระคุณเจ้าจะเป็นใครก็ช่างเถิด” นางคงพร่ำต่อไป มือหนึ่งถือหม้อน้ำซึ่ง บัดนี้นางได้เทนํ้าออกหมดแล้ว “ข้าพเจ้า รักท่านซึ่งข้าพเจ้าสนทนาอยู่ด้วยเวลานี้ “น้องหญิง! ความรักเป็นเรื่อง ร้ายมิใช่เป็นเรื่องดี พระศาสดาตรัสว่า ความรักเป็นเหตุให้เกิดทุกข์โศก และ ทรมานใจ เธอชอบความทุกข์หรือ?” “ข้าพเจ้าไม่ชอบความทุกข์เลย พระคุณเจ้า และความทุกข์นั้นใคร ๆ ก็ ไม่ชอบ แต่ข้าพเจ้าชอบมีความรัก โดยเฉพาะรักพระคุณเจ้า” “จะเป็นไปได้อย่างไร น้องหญิง! ในเมื่อทำเหตุก็ต้องได้รับผล การที่จะให้มี รักแล้วมิให้มีทุกข์ติดตามมานั้นเป็นสิ่ง ที่เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลย “แต่ข้าพเจ้ามีความสุข เมื่อได้เห็น พระคุณเจ้าได้สนทนากับพระคุณเจ้า ผู้เป็นที่รักอย่างยิ่งของข้าพเจ้า รักอย่าง สุดหัวใจเลยทีเดียว” "ถ้าไม่เห็นอาตมา ไม่ได้สนทนากับ อาตมา น้องหญิงจะมีความทุกข์ไหม?” “แน่นอนทีเดียว ข้าพเจ้าจะต้อง มีความทุกข์อย่างมาก” “นั่นแปลว่า ความรักเป็นเหตุให้ เกิดทุกข์แล้วใช่ไหม?” “ไม่ใช่พระคุณเจ้า นั่นเป็นเพราะ การพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักต่าง หากเล่า มิใช่เพราะความรัก” “ถ้าไม่มีรัก การพลัดพรากจากสิ่ง Kalyanamitra.org