ความรักและความกังวลในครอบครัว : หน้า 66/136

๖๒ “แกยังไม่ตายค่ะ หยุดโวยวาย เอาเรื่องกับผม ได้แล้ว” “ผมเปล่า....ผมบอกเธอแล้ว...นะ ลูกโผเข้าหาเธอ ทั้ง ๆ ที่ยังร้อง ครับ” เสียงดัง ผมรีบปฏิเสธ พลางยืนยันกับเธอ มือที่ยื่นออกมารับลูกเย็นเฉียบ “ค่ะ” ขณะที่เจ้าตัววางสีหน้าเรียบเฉย “บุญมีขอกุญแจจากคุณเล็กเถอะ ช่วยพาฉันเอาคุณหนูไปทำแผลหน่อย” “ผมจะพาไปเอง” ผมเริ่มได้สติ “อย่าเพิ่งขับรถเลยค่ะ อยู่ดูแลคุณ แม่ทางนี้ดีกว่า ฉันคงไปไม่นาน” ผมจึงยื่นกุญแจรถส่งให้บุญม “หมอว่าอย่างไรบ้างลูก” แม่รีบออกไปรับ ทันทีที่ได้ยินเสียง รถเข้าบ้าน และถามก่อนที่เธอจะลงจาก รถ "ศีรษะแตกนิดหน่อยค่ะ นอกนั้น แค่ถลอก คงครูดกับพื้นตอนถูกดึงออก มา” “คุณพระคุณเจ้าคุ้มครองหลานย่า แท้ ๆ แม่ต้องขอโทษหนูด้วย แม่เผลอ ไปจริง ๆ ไม่คิดด้วยว่าแกจะไวขนาดนี้ “ไม่เป็นไรค่ะ หลับสักพักตื่นขึ้นมา ก็คงชนได้อีก คุณแม่ไม่ต้องเป็นกังวล นะคะ เที่ยงวันนี้ เราก็เลยต่างทานข้าว ไม่ลง แม่ปฏิเสธไม่รับข้าวเป็นคนแรก “แม่ทานไม่ลง เล็กทานเป็นเพื่อน หนูวีร์กับพ่อเถอะลูก แม่ขอน้ำส้มคั้น แก้วเดียวก็พอ” พ่อทานได้นิดเดียวก็รวบช้อน “พ่อคุยกับหนูได้ไม่ทันไรก็บังเอิญ มีเหตุ” ท่านพูดกับเธอยิ้ม ๆ “หนูควรมาอยู่ที่นี่นะ แม่บอกตา เล็กหลายครั้งแล้วให้พาหนูเข้าบ้าน หรือ เขาไม่ได้บอก...” แม่หันหน้ามาทำท่าจะ เสียงตอบรับหนักแน่น ทำให้พ่อ กับแม่สบตากันนิ่ง “ดิฉันขอกราบขอบพระคุณท่านทั้ง สองที่เมตตา แต่ดิฉันมีเหตุผลค่ะ” เธอ กราบลงกับโต๊ะ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นพูด ช้า ๆ ชัดถ้อยชัดค่า “ดิฉันกำพร้าพ่อและแม่มาตั้งแต่ ยังเล็ก ๆ คุณป้า พี่สาวคนเดียวของ คุณพ่อเป็นผู้เลี้ยงดูดิฉันมา แล้วท่าน ก็จากไปอีกคนหลังจากดิฉันเข้าทำงาน ได้ไม่นาน ดิฉันต้องการผู้คุ้มครองสัก ระยะ ไม่ได้คิดว่าจะเกาะแจตลอดไป บังเอิญช่วงนั้นคุณเล็กเสนอตัวเข้ามา เธออาจจะเพียงนึกสนุก แต่ก็ได้ช่วย ดิฉันไว้โดยไม่รู้ตัว ขณะนี้ดิฉันทำใจ ได้แล้ว ดิฉันตัวคนเดียวไม่มีเกียรติยศ อันใดที่ต้องเป็นห่วง เราต่างก็รู้จักกัน น้อย ดิฉันจึงอยากจะให้โอกาสคุณเล็ก เต็มที่ ระหว่างนี้หากเธอเปลี่ยนใจ ท่าน ทั้งสองจะได้ไม่มัวหมอง หรือถ้าเธอ ยอมรับดิฉันได้ เมื่อเธอแน่ใจแล้วจริง ๆ ดิฉันจะเป็นฝ่ายมากราบขอความกรุณา จากท่านเอง” ขณะขับรถกลับบ้าน ผมอดที่จะ พูดไม่ได้ว่า “จนป่านนี้แล้วคุณยังไม่แน่ใจใน ตัวผมอีกหรือ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ๆ ก็ตาม ผมก็ไม่มีวันที่จะเปลี่ยนใจเป็น อย่างอื่น ถ้าเหตุผลของคุณมีเพียงเท่านี้ จริง ๆ คุณก็ควรเตรียมย้ายของเข้าไป อยู่กับท่านได้แล้ว “ฉันจะไปอยู่กับท่านได้อย่างไร ในเมื่อลูกชายของท่านไม่เต็มใจ “คุณ...” ผมร้องเสียงดัง “คุณนั่นแหละ....” เธอแย่งพูด “...ลองคิดดูว่า เคยมีสักครั้งไหมที่คุณ เอ่ยปากชวนฉัน มีสักครั้งไหมที่คุณไม่ เอาท่านมาอ้างบังคับฉัน” “ก็ผมคิดว่าวิธีนี้มันจะได้ผลนะสิ “เราจดทะเบียนกันโดยที่ท่านไม่ รู้ไม่เห็น คนที่จะทำให้ฉันมั่นใจได้ก็คือ คุณ ไม่ใช่ท่าน วันนี้ทั้งคุณพ่อและคุณ แม่เมื่อเห็นหน้าตาหนูท่านก็ดีใจจนน้ำตา คลอ ฉันรู้ ท่านทั้งสองต่างเฝ้ารอวันนี้ มาตั้งแต่รู้ข่าวจากหนังสือพิมพ์ ความ ที่ท่านรักคุณมากทำให้ท่านแกล้งทำไม่รู้ ไม่เห็น ท่านบีบคุณให้พาฉันเข้าบ้าน ก็เพื่อเปิดโอกาสให้คุณตัดสินใจด้วย ตัวเอง “คุณก็รู้ว่าผมรักคุณ คุณก็รู้ว่า พ่อกับแม่รักผม ทำไมคุณถึงเล่นตัว” "คนเราเปลี่ยนแปลงได้ทุกวัน ฉัน จะทึกทักเอาเองโดยที่คุณไม่พูดไม่ได้ ทรอก” “คิดไม่ถึงว่าคุณจะฉลาดมาก ขนาดนี้ “จะว่า หรือจะชมคะ เธอยิ้มอยู่ในหน้า พลางหลับตาลง รถติด ผมหันไปดูลูกชายที่หลับ อยู่บนเบาะหลัง อดที่จะคิดถึงคำพูด ของแม่ขณะที่เธอพาลูกไปหาหมอไม่ได้ “เมียกับลูกของแกดูแปลก ๆ แม่ กลัวว่าเขาจะอายุสั้นกันทั้งแม่ทั้งลูก” “ทำไมครับ?” ผมถามด้วยความ ตกใจ “คนมีราศี ถ้าไม่โชคดีก็จะเคราะห์ ร้าย แม่เคยได้ยินมาอย่างนั้น” “ราคอะไรครับ?” Kalyanamitra.org