การสังเกตและความกังวลในชีวิตครอบครัว : หน้า 67/136

“แม่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร แม่เห็น คนสวยมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครผ่อง อย่างนี้ แกอยู่ด้วยกันไม่เคยสังเกตหรือ ผิวเขาดูสว่าง ๆ ไม่เหมือนคนอื่น ลูกชายของแกก็เหมือนกัน หน้าตาผิว พรรณผิดกับเด็กทั่วไป ผมสบตาพ่อด้วยความกังวล “ลักษณะอย่างนี้พ่อว่าคงไม่ใช่คน อายุสั้น เหตุเกิดวันนี้ก็เป็นเพียงบังเอิญ เท่านั้น เด็กแข็งแรงก็มักจะซน อีกอย่าง ถ้าแกไม่มีบุญก็คงไม่รอดอย่างปาฏิหาริย์" พ่อพูดปลอบใจ เราก็เลยต่างคน ต่างเงียบ ต่างคิดอะไรอยู่ในใจ “เท่าที่พ่อดู ชีวิตครอบครัวของ แกจะราบรื่นนะ ถ้าแกรู้จักทำตัวเป็น ช้างที่มีเท้าครบทั้ง 4 ข้าง แล้วให้ เมียแกเป็นควาญนั่งบงการอยู่บนคอ....” ทางสายบริสุทธิ์ "แม่กลัวว่าเมียกับลูกของแก จะอายุสั้น คำพูดของแม่ในวันนั้น คอย รบกวนจิตใจของผมอยู่ตลอดเวลาความ กังวลท่าให้แต่ละวันผมต้องรีบสะสาง งานเพื่อจะได้กลับบ้านให้เร็วขึ้น จากการหมั่นสังเกตอยู่บ่อย ๆ ผม ก็พบว่า หน้าตา ผิวพรรณ ของเธอ “ผ่อง” อย่างที่แม่พูดจริง ๆ “มี อะไรแปลก ๆ งอกขึ้นที่หน้าของฉันหรือ คะ เห็นคุณจ้องดูมาหลายวันแล้ว” “คุณสบายดีหรือเปล่า ไปให้หมอ เช็คสุขภาพบ้างดีไหม?” “เพิ่งทราบว่าเดี๋ยวนี้คุณเป็นหมอ ไปแล้ว ทำไมไม่บอกเลยละคะว่าฉันเป็น อะไร จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปตรวจ “ไม่ได้ล้อเล่นนะ ผมเป็นห่วงคุณ กับลูกจริง ๆ ถ้าไม่มีคุณกับลูก ผมคงอยู่ ไม่ได้" เสียงผมแทบหายไปในล่าคอ “ไม่มีใครปฏิเสธความตายได้ นะคะ ขาดฉันกับลูก คุณก็ยังมีคุณพ่อ กับคุณแม่ คุณต้องเตือนตัวเองไว้โดย หมั่นนึกถึงท่านอยู่บ่อย ๆ “คุณวีร์ คุณอย่าพูดเป็นลางอย่าง นั้น จริง ๆ นะ ถ้าให้ตายแทนกันได้ผม ก็ยอม ผมทนดูคุณกับลูกจากไปไม่ได้ จริง ๆ” ยิ่งพูดผมก็ยิ่งจะคลุ้มคลั่ง “ฉันเพียงแค่อยากให้คุณยอมรับ ความจริงบ้างเท่านั้น คนเราห้ามความ ตายด้วยความรัก หรือความเกลียด ไม่ได้นะคะ ตั้งแต่เกิดเหตุกับลูกในวัน นั้น รู้สึกว่าคุณกังวลมาตลอด” “ผมเกือบช็อค ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าลูกจะรอดมาได้โดยไม่มีบาดแผล “ศิรษะแกแตก แขนขาของแก ก็ถลอก... “แค่นั้นมันน้อยไป ล้อรถ ๔ ข้าง น้ำหนักตั้งเท่าไหร่ แกตัวนิดเดียว ถูกล้อรถทับตรงไหนก็คงแหลกเหลวไม่ เหลือ ทุกวันนี้ผมจับรถทีไรก็หวาดเสียว ทุกที ผมเกือบจะฆ่าลูกไปแล้ว” “เมื่อยังไม่ถึงที่คนเราก็ไม่ตาย ไหว้พระก่อนนอนสิคะจะช่วยให้จิต ใจสบาย น “ผมเห็นคุณสวดมนต์ทุกคืน ถามจริง ๆ เถอะ ไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือ?” เธอมองผมนิ่ง ตามีแววอ่อนโยน “คืนนี้สวดมนต์กับฉันนะคะ" ผมถอยรถเข้าไปเก็บแล้วเดิน เลยออกมานั่งที่ชิงช้าใต้ต้นมะม่วงริม สนามหญ้าหน้าบ้าน ภรรยาของผมวาง แก้วน้ำส้มไว้ให้แล้วก็ขอตัวไปดูลูก แสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านใบ ไม้มากระทบแก้วน้ำส้ม มองดูเป็นสีทอง สว่างดา ผมขยับขาแกว่งชิงช้าเบา ๆ ปล่อยความคิดค่านึงให้ล่องลอยย้อน กลับไปสู่เหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา วันนี้เป็นวันอาทิตย์ต้นเดือน เธอพาผมไปทำบุญที่วัดพระธรรมกาย เกิดมาจนอายุป่านนี้ผมเพิ่งจะได้รู้ว่า การทำบุญที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร แล้วภาพต่าง ๆ ที่ผมเห็น ก็ผ่าน เข้ามาในใจของผมเป็นฉาก ๆ เธอกราบพระสวย ... กิริยาดูงดงามกลมกลืนไปกับคน วันแรกที่ผมได้กราบหลวงพ่อเจ้าอาวาส ผมยอม รับด้วยใจทันทีว่า ท่านคือสัญลักษณ์แห่ง ความสุขความสงบ... ถ้าทุกประเทศในโลกมี บุคคลอย่างท่านกระจายอยู่เพียงแห่งละหนึ่ง โลกเราก็คงจะมีแต่สันติสุข Kalyanamitra.org ๖๓