ประวัติอัจฉริยสาวก : หน้า 111/136

ประวัติอัจฉริยสาวก วศิน อินทสระ ไม่สบายใจเลย ความจริงข้าพเจ้ามิได้ หวงน้ำดอก” นางยังคงยืนกรานอยู่ อย่างเดิม ขณะพูดมีเสียงสั่นน้อย ๆ พระอานนท์ พุทธอนุชา ความรัก-ความร้าย นอกจากมีเมตตากรุณา หวั่นใจในความทุกข์ยากของผู้อื่น แล้ว พระอานนท์ยังเป็นผู้สุภาพ อ่อนโยนอย่างยิ่งอีกด้วย ความ สุภาพอ่อนโยน และลักษณะอัน น่ารัก มีรูปงาม ผิวพรรณดีนี่เอง ได้เคยคล้องเอาดวงใจน้อย ๆ ของสตรีผู้หนึ่งให้หลงใหลใฝ่ฝัน โดยที่ท่านมิได้มีเจตนาเลย เรื่อง เป็นดังนี้ คราวหนึ่ง ท่านเดินทางจากที่ไกล มาสู่วัดเชตวัน อากาศซึ่งร้อนอบอ้าวใน เวลาเที่ยงวันทำให้ท่านมีเหงื่อโทรมกาย และรู้สึกกระหายน้ำ พอดีเดินมาใกล้ บ่อน้ำแห่งหนึ่ง เห็นนางทาสีกำลังตักน้ำ ท่านจึงกล่าวขึ้นว่า “น้องหญิง! อาตมาเดินทางมาจาก ที่ไกล รู้สึกกระหายน้ำ ถ้าไม่เป็นการ รบกวน อาตมาขอบิณฑบาต จากท่าน คิมพอแก้กระหายด้วยเถิด" นางทาสีได้ยินเสียงอันสุภาพ อ่อนโยน จึงเงยหน้าขึ้นดู นางตะลึงอยู่ ครู่หนึ่งแล้วถอยออกห่างท่านสองสามก้าว พลางกล่าวว่า “พระคุณเจ้า ข้าพเจ้าถวายน้ำ แต่ท่านมิได้ดอก ท่านไม่ควรดื่มน้ำจากมือ อันต่ำช้าของข้าพเจ้า ท่านเป็นวรรณะ กษัตริย์ ข้าพเจ้าเป็นเพียงนางทาสี “อย่าคิดอย่างนั้นเลย น้องหญิง! อาตมาไม่มีวรรณะแล้ว อาตมาเป็น สมณศากยบุตร อาตมามิได้เป็นกษัตริย์ พราหมณ์ ไวศยะ ศูทร หรือจัณฑาล อย่างใดอย่างหนึ่งเลย อาตมาเป็นมนุษย์ เหมือนน้องหญิงนี่แหละ" “ข้าพเจ้าเกรงแต่จะเป็นมลทิน แก่พระคุณเจ้า และเป็นบาปแก่ข้าพเจ้า ที่ถวายน้ำ การที่ท่านจะรับของจากมือ ของคนต่างวรรณะ และโดยเฉพาะวรรณะ ที่ต่ำาอย่างข้าพเจ้าด้วยแล้ว “น้องหญิง! มลทินและบาปจะมี แก่ผู้ที่มีเมตตากรุณาไม่ได้ มลทิน ย่อมมีแก่ผู้ประกอบกรรมชั่ว บาปย่อม มีแก่ผู้ไม่สุจริต การที่อาตมาขอน้ำ และน้องหญิงจะให้น้ำนั้นเป็นธรรม ธรรม ย่อมปลดปลื้องบาปและมลทิน เหมือนน้ำสะอาดชำระสิ่งสกปรก ฉะนั้น น้องหญิง! บัญญัติของพราหมณ์ เรื่องบาปและมลทิน อันเกี่ยวกับวรรณะ นั้น เป็นบัญญัติที่ไม่ยุติธรรม เป็นการ แบ่งแยกมนุษย์ให้เหินห่างจากมนุษย์ เป็นการเหยียดหยามมนุษย์ด้วยกัน เรื่องนี้ อาตมาไม่มีแล้ว อาตมาเป็นสมณศาก บุตร สาวกของพระพุทธเจ้า เป็นผู้ไม่ มีวรรณะ เพราะฉะนั้น ถ้าน้องหญิง ต้องการจะให้น้ำก็จงเทลงในบาตร นี้เถิด" นางรู้สึกจับใจในคำพูดของพระ อานนท์ ครั้งนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตของนาง ที่ได้ยินคำอันระรื่นหู จากชนซึ่งสมมติ เรียกกันว่า “ชั้นสูง” มืออันเรียวงาม สั่นน้อย ๆ ของนางค่อย ๆ ประจงเทน้ำ ในหม้อลงในบาตรของท่านอานนท์ ในขณะนั้นนางนั่งคุกเข่า พระอานนท์ยืน โน้มตัวลงรับน้ำจากนาง แล้วดื่มด้วย ความกระหาย นางซ้อนสายตาขึ้นมองดู พระอานนท์ซึ่งกำลังดื่มน้ำ ด้วยความ รู้สึกปีติซาบซ่าน แล้วยิ้มอย่างเอียงอาย “ขอให้มีความสุขเถิด น้องหญิง!” เสียงอันไพเราะจากพระอานนท์ หน้าของ ท่านยิ่งแจ่มใสขึ้นเมื่อได้ดื่มน้ำระงับความ กระหายแล้ว ข้าพเจ้า “พระคุณเจ้าดื่มอีกหน่อยเถิด” นางพูดพลางเอียงหม้อน้ำในท่าจะถวาย Kalyanamitra.org ๑๐๗