การช่วยเหลือผู้ประสบภัย : หน้า 10/122

ป้อนทีละช้อนด้วยห่วงว่าเด็กจะสำลัก เพราะเด็กไม่ได้กินอาหารมาตั้งนาน นางสนองพระโอษฐ์ทั้งคณะต้องลง พระทัยด้วยความมีมนุษยธรรมและพระ เมตตานำหน้า น้ำพระราชหฤทัยของ พระองค์ที่เปี่ยมล้นด้วยพระมหากรุณา ธิคุณนั้นกว้างยิ่งกว่าแผ่นฟ้ากว้าง ได้ ประจักษ์ต่อสายตาและสายใจของชาว โลก แม้กระทั่งผู้อพยพหลบหนีภัย สงครามมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร ยัง ได้ประจักษ์ถึงดวงพระราชหฤทัยที่แสน ประเสริฐ พวกเขารอดตายเพราะพระ องค์เขาหนีร้อนมาพึ่งเย็น แล้วเขาก็ไม่ผิด หวังในน้ำใจของคนไทยเลย ซึ่งท่านผู้ หญิงสุประภาดา เกษมสันต์ ราชเลขานุ การในพระองค์เป็นผู้ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ อันน่าสะท้อนสะท้านใจครั้งนั้นด้วย “ตอนแรกที่ผู้อพยพทะลักเข้า มามากมายทางชายแดนจังหวัดตราด นายกเหล่ากาชาดจังหวัดได้ขอความช่วย เหลือมาทางกาชาดส่วนกลาง สมเด็จ พระเทพฯ ในฐานะองค์อุปนายิกาสภา กาชาดไทย ได้กราบบังคมทูลสมเด็จ พระนางเจ้าฯ ขณะที่ประทับอยู่พระราช วังไกลกังวลหัวหิน เมื่อทรงทราบว่ามี ผู้เดือดร้อนมาพึ่งพระบรมโพธิสมภาร จึงตัดสินพระทัยฉับพลันเสด็จโดย เครื่องบินพระที่นั่งไปทอดพระเนตร ด้วยพระองค์เอง ตอนแรกทางจังหวัด พาไปดูที่โรงเรียนไม้รูด ทรงพบแต่ ผู้อพยพร่างกายแข็งแรง ที่สามารถ ขึ้นรถบรรทุกจากเขาล้านมาเฝ้าฯ ได้ ทรงฉงนพระทัยว่าทำไมดูแข็งแรงทั้งที่ เดินมาเป็นวัน ๆ แล้วยังข้ามเขาบรรทัด ฝ่ากับระเบิดมา นั่นมิใช่สิ่งที่พระองค์ ทรงฟังมาเลย จึงได้ทรงทราบความจริง ว่าจุดที่เขมรอพยพจริง ๆ นั้นคือที่ค่ายเขา ล้านซึ่งอยู่ใกล้กัน จึงเสด็จฯไปทอด พระเนตรเห็นความจริงอันน่าเวทนาของ ชาวเขมรอพยพ คืออยู่กันแบบนอนกลาง ดินกินกลางทราย ถ่ายก็ตรงนั้น กินก็ ตรงนั้น เพราะไม่รู้ว่าจะไปไหน มองเห็น ดำมืดไปหมด เพิงพักก็ไม่มี บางคนก็เอา ไม้มาปัก เอาเสื้อผ้ากางกันแดดให้ ลูกนอนอยู่ใต้นั้น พระองค์รับสั่งให้ตัด ผ้าพลาสติกเพื่อให้เขาทำเป็นเต็นท์ เพราะ ว่าเสด็จไปที่ไหนก็ตามต้องมีของพร้อม เพรียง แต่ถึงกระนั้นเมื่อพบสภาพเช่นนี้ เข้า ของก็ยังไม่พออยู่ดี เพราะคนมาก เหลือเกิน พวกเราก็เดินไปท่ามกลาง สิ่งเหล่านั้น แมลงวันตอมหึงไปหมด มีคนมาบอกว่าเขาเรียกเขาล้านเพราะ ล้านแมลงวัน ลูกเล็กเด็กแดงหิวกัน ทั้งนั้น เหมือนลูกนกที่อ้าปากด้วย ความหิวโหย โปรดให้ชงนมให้นม เจือจางเพราะกลัวเด็กท้องเสีย รับสั่ง เป็นห่วงไปหมดทุกอย่าง ทรงให้ตัก ไปช่วยกันหมด พระองค์เองทรง ช่วยป้อนด้วย ของใช้ต่าง ๆ พระองค์ ให้เตรียมมาหมด น้ำร้อนใส่กระติก ผ้า พลาสติก และหมอในคณะ รับสั่งกับ ดิฉันและคณะว่าอยู่ทำงานต่อไปให้ท่านได้ ไหม อยู่ดำเนินการตามพระราชประ สงค์เพื่อช่วยบุคคลเหล่านี้ แล้วทรงสั่ง ให้พวกเราอยู่ต่อ พวกเราก็มีเสื้อผ้ากันชุด เดียวเท่านั้น หลังจากวันนั้นพระองค์ โปรดให้ส่งสิ่งของต่าง ๆ ทยอยตามมา ภายหลัง สมเด็จพระเทพฯ รับสั่งเล่า ให้ฟังว่า ช่วงนั้นตรงวันเสาร์ อาทิตย์จะ ทรงเอาอะไรเร็ว ๆ ก็ไม่ได้ ติดขัดไปหมด พวกเราอยู่ต่อกันเป็นเดือน เพื่อทำงาน ตามพระราชเสาวณีย์ พระองค์รับสั่งว่า “ที่โปรดให้พวกเราอยู่ ขอให้คิดว่า ทำให้แก่ประชาชนชาวไทย สิ่งใดที่ เราทำ กุศลที่เราได้ ขอให้สนองคืน แก่ราษฎรชาวไทย อย่าให้ประสบ กับสภาพเหล่านี้ที่พระองค์ทอดพระ เนตรเห็น” เราเองคิดว่าถ้าคนไทย ประสบชะตากรรมอย่างนี้ เราจะหนีไป ไหน จะมีประเทศไหนที่มีพระประมุขผู้ นำเปี่ยมด้วยน้ำพระทัย เต็มเปี่ยมด้วยน้ำ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐