ความรักที่ผิดหวัง : หน้า 111/122

สิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ในครอบครัวของเรา แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ทุกสิ่งในโลกนี้ไม่มี อะไรแน่นอนเลย พ่อกับแม่อย่าเสียใจไป เลยนะจ๊ะ หากลูกจะบอกว่า มันเป็นความ เต็มใจของลูกเอง ลูกรักเขา.... รักมากจน จากเขาไปไม่ได้ เราเกิดมาเพื่อร่วมชะตา กรรมกัน เขาคงจะอยู่อย่างปกติสุขไม่ได้ หากลูกทอดทิ้งเขาไป และลูกเองก็คงจะ ปวดร้าว ถ้าเราต้องพรากจากกัน เมื่อลูกอยู่กับพ่อแม่ที่บ้าน ลูก มีความสุขมาก ลูกจะเอาอะไร พ่อแม่ก็ หาให้ทุกอย่าง จะคิดจะนึกอะไร ไม่เคย พบกับความผิดหวัง ลูกไม่รู้จักคำว่าเสียใจ ไม่รู้จักความทุกข์ ความทรมานใจใด ๆ ทั้งสิ้น มันก็น่าจะดีที่สุดแล้วสำหรับลูก แต่พ่อแม่จำ ทำไมทุกอย่างมันจึง จบลงแบบนี้ก็ไม่รู้ ทั้ง ๆ ที่ลูกเป็นคนมี การศึกษา เป็นผู้ที่เคยมีปัญญาเฉลียว ฉลาด แต่ลูกก็แพ้ แพ้ความรู้สึกในส่วน ลิกของหัวใจ ลูกได้พยายามแล้ว พยายามที่จะ ไม่รักเขา เราพยายามที่จะไม่รักกัน ลูก รู้ตัวดีทุกขณะว่า เราไม่คู่ควรกัน มัน เป็นไปไม่ได้ที่เศรษฐีทองผู้ร่ำรวย จะได้ ลูกเขยเป็นชายเข็ญใจ ไม่มียศฐาบรรดา ศักดิ์ ทรัพย์สิน และอย่าว่าแต่ญาติพี่น้อง เลย แม้แต่พ่อแม่....เขายังไม่มี เขาไม่มี อะไรเลยจริง ๆ นอกจากความดีงามของ จิตใจ แต่ลูกก็รักเขา รักเขามากเหมือนที่ เขารักลูก ลูกรักเขาด้วยหัวใจ หัวใจที่เคย สงสัยตัวเองมานานนักหนาแล้วว่า ความ รักที่แท้นั้นเป็นอย่างไร ตลอดชีวิต นอก จากพ่อแม่แล้ว ลูกไม่เคยรักใครเท่าเขา เรารักกัน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเป็นความ ผิดมหันต์ พ่อจ๋าแม่จ๋า อย่าพยายามตามหา ลูกเลยนะจ๊ะ ถูกทำร้ายจิตใจพ่อแม่ ทําลายชื่อเสียงเกียรติยศของวงศ์ตระกูล เกลียดลูก โกรธลูกเกิดจ้ะ แล้วโปรดลืม เสียว่า แตงไทยคนนี้เป็นลูก ลืมลูกเลว ๆ คนนี้เสีย เหมือนกับที่ลูกจะพยายามลืม ความเป็นแตงไทยลูกสาวเศรษฐี เพื่อมา เป็นแตงไทยภรรยาชายยากจนคนหนึ่ง กราบที่เท้าของพ่อแม่ด้วยความรัก จาก แตงไทย ท่านเศรษฐีทองและก้านแก้ว อ่าน จดหมายนั้นอย่างเร่งรีบ ด้วยปรารถนา จะทราบทุกข์สุขของลูกที่จากบ้านไปนาน นับเดือน แล้วความดีใจก็ปลาสนาการ ไปสิ้น กลับกลายเป็นความโทมนัสเสียใจ อย่างที่สุด เมื่ออ่านจดหมายนั้นจบลง ก้านแก้วร้องไห้จนเป็นลมหมดสติไป ต้อง ระดมบ่าวไพร่ช่วยกันแก้ไขพัดใหญ่ ตัวท่านเศรษฐีก็เฝ้าดูอยู่ไม่ได้ห่าง ทั้ง ๆ ที่ คนเองก็เจ็บปวดรวดร้าวใจจนแทบจะ ทรงกายไว้ไม่ไหวเช่นกัน แตงไทยนะแตงไทย ลูกหนอลูก ช่างทำได้ พ่อกับแม่ที่รักใคร่เลี้ยงดูมา อย่างดี ลิ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ประคบ ประหงมตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีสักครั้งที่ ลูกจะเอาอะไรแล้วไม่ได้ จะเรียนหนังสือ แบบพวกผู้ชายเขารี เอ้า! พ่อก็อุตส่าห์ จ้างครูแก้วมาสอนให้ จะหาคู่ให้ เจ้าไม่ เอา จะหาเอง พ่อก็ไม่ว่า ไม่รักใคร ก็ไม่ บังคับ ดูหรือแล้วเป็นอย่างไร พ่อแม่จะ เอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน คนดี ๆ มาขอ ก็ราย ๆ ก็ปฏิเสธเขาไปจนสิ้น งามหน้า ละทีนี้ ลูกเศรษฐีทองหนีตามไอ้หนุ่มหน้า ไหนไปก็ไม่รู้ ท่านเศรษฐีคำนึงถึงลูกด้วยความ อัดอั้นตันใจ เหลียวดูภรรยา ก้านแก้วยัง คงนอนนิ่งน้ำตาไหลรินอยู่เงียบ ๆ มีอุ่น เรือนหลานสาว คอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ ก้านแก้ว เธอคงจะเจ็บปวดยิ่ง กว่าฉัน หัวใจของสตรีเขาว่าบอบ บางและอ่อนไหวดังกับฝุ่น แล้วเธอ ผู้ซึ่งเป็นผู้หญิงที่มีความสุขสมบูรณ์ ทั้งกาย ใจ มาโดยตลอด มีสามีที่รัก ห่วงใย มีลูกหญิงที่น่ารักน่าเอ็นดู มีทรัพย์สินมากมาย บ่าวไพร่หลาย คน ความลำบากแม้สักนิดยังไม่เคย เจอ นับประสาอะไรกับเรื่องร้าย ในหนนี้ เธอจะกระทบกระเทือนใจสัก เพียงไหนหนอ ท่านเศรษฐีอาทรต่อความรู้สึก ของภรรยายิ่งนัก เขาเดินเข้าไปทรุดตัวลง นั่งบนเตียง สายตาที่ทอดต่ำ แลดูภรรยา นั้น เต็มได้ด้วยความปรานี มือข้างหนึ่ง จับมือภรรยามารวบไว้ ประหนึ่งถ่ายทอด ความเข้มแข็งไปสู่หัวใจ "ทำใจดี ๆ ไว้ ก้านแก้ว ไม่มี อะไรนะ ไม่มีอะไร” เสียงของท่านเศรษฐี แม้จะพยายาม ฝัน แต่ก็ยังไม่วายสั่นเครือ หยาดน้ำตา ของผู้เป็นภรรยาหลั่งรินออกมาอย่างไม่ ขาดสาย จนเปียกชุ่มหมอนและฝ่ามือ อบอุ่นอีกข้างหนึ่งของสามีที่เพียรซับน้ำตา ให้ มีเสียงสะอื้นกระซิก ๆ ดังมาจาก ปลายเตียง อุ่นเรือนพยายามแล้วที่จะ ไม่ร้องไห้ แต่ภาพความเจ็บปวดของผู้ มีพระคุณทั้งสอง ทรมานจิตใจจนไม่ สามารถฝืนความรู้สึกต่อไปได้ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org QOR