การให้ทานและการปกครอง : หน้า 58/122

ปัจจัย ๔ แล้วไม่ปันกันฉันไม่ปันกันใช้ ก็จะปกครองพระปกครองเณรไม่ได้หรอก ครับ ยิ่งเราอยากจะมีพระเณรมาอยู่ที่ วัดเรามาก ๆ ละก็ เรื่องทำทานนี่เป็น หัวใจสำคัญเลย แล้วเราเป็นพระไม่ มีทรัพย์สมบัติอะไร จะทำได้อย่างไร ก็ มีวิธีซิครับ ใช้วิธีสมบัติต่อสมบัติ บุญ ต่อบุญ เมื่อเริ่มสร้างวัดพระธรรมกาย ก็มีทุนสร้างอยู่แค่ ๓,๒๐๐ บาท แต่ ว่าขยันให้ทาน เอาอะไรให้ทาน พระ แต่ว่าแปลกพอหลับตาเท่านั้นไม่เห็น ชาวบ้าน ครั้นสวดมนต์นั่งสมาธิไป เดี๋ยวใจสงบเข้าก็จะเริ่มเห็นตัวเองใน มโนภาพ แล้วก็จะรู้เองล่ะว่า เจ้าตัว เกเรไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย นั่งอยู่นี่เอง เพราะฉะนั้นโยมนะ ตั้งแต่นี้สวดมนต์ ก่อนนอนทุกคืนไป แล้วทั้ง ๒ ตายายจะ อยู่เป็นสุข อยู่กันแบบถือไม้เท้ายอด ทองกระบองยอดเพชร ไม่มีการทะเลาะ กันหรอก” เดี๋ยวเขาชำเลืองมองหน้ากัน ภิกษุทุกรูปในวัดนี้ตั้งแต่เจ้าอาวาสลงมา เพราะเพิ่งทะเลาะกันมาหยกๆ ผมเทศน์ สร้างวัดไปเทศน์ไปด้วยไม่มีหยุดละครับ เมื่อญาติโยมนำภัตตาหารมาถวายให้ ถึงวัด พอถวายแล้วก่อนจะกลับต้อง เทศน์ให้ฟังสักกัณฑ์หนึ่งก็แล้วแต่ว่ามี เวลามากหรือน้อย ๓ นาทีผมก็เทศน์ ๕ นาทีก็เทศน์ มีเวลาให้เท่าไรเอากันเท่า นั้น แม้ที่สุดเวลาน้อยจริง ๆ ก็ถามโยม แกไปสักคำ จะมาคนเดียวหรือ ๒ คนก็ แค่นี้เขาก็กลับไป อีกอาทิตย์สองอาทิตย์ มาเยี่ยม เราก็ถาม “โยม สวดมนต์ก่อน นอนแล้วยัง” บางคนก็ยังอีกแหละ บาง คนก็สวดแล้ว ที่ยังก็เตือนอีก พูดเรื่องดี ๆ โน่น ๆ นี่ ๆ อีก เท่านี้เขาก็ชื่นใจแล้ว นี่ เราให้ทานเขาง่าย ๆ อย่างนี้แหละ ให้ทานด้วยความรู้ เขาเอาสิ่ง ของมาทำบุญ แต่เราเอาความรู้จาก ตาม เราก็ถามง่าย ๆ ถือโอกาสเทศน์ | พระไตรปิฎก ความรู้จากที่ปฏิบัติอยู่ สั้น ๆ “โยมเมื่อคืนก่อนนอนสวดมนต์ หรือเปล่า” ส่วนใหญ่บอกว่าเปล่าเสีย ๙๙” “เออ โยมสวดมนต์ทุกคืนนะ แถมนั่งสมาธิสักหน่อยก็จะดี เพราะ ว่าคนเราแปลกนะโยม ลืมตาอยู่นี่น่ะ เห็นชาวบ้านรอบเมืองแหละ แต่ว่าไม่ ค่อยเห็นตัวเอง วิจารณ์เขาได้ทั่วเมือง คนนี้เป็นอย่างนั้น คนนั้นเป็นอย่างโน้น วิจารณ์ไปวิจารณ์มา ไม่เห็นมีใครดี สักคน เห็นมีดีอยู่คนเดียว คือตัวเอง โยมเลย เข็ดไม่มาอีก โยมเอามาให้ฉัน ก็ฉัน ฉันเสร็จให้ความรู้โยมไป เขา ถวายอามิสทาน เราก็ให้ธรรมทาน ตอบแทน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “สัพพะ ทานัง ธัมมะ ทานัง ชิเนติ” การให้ธรรมเป็นทานชนะการให้ทั้ง ปวง เราให้สิ่งที่ประเสริฐ คือธรรมะ เพราะฉะนั้นเมื่อไร ๆ เขาก็รักเราเคารพ เรา มีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจก็รีบมาหาเรา เราก็ช่วยแก้ให้ไปอีก เป็นอย่างนี้เข้าก็ เป็นลักษณะพึ่งพาอาศัยกัน เราทำอย่างนี้มากเข้า ๆ ให้ทาน ด้วยธรรมอยู่เป็นประจำอย่างนี้ ปัจจัย ๔ ก็จะมา ความรู้ของเรายิ่งให้ก็ยิ่งแตกฉาน ในที่สุดวัดของเราก็จะอุดมสมบูรณ์ พระทุกรูปในวัดก็เช่นกัน เราได้ ปัจจัยมาแล้ว ได้เครื่องอำนวยความ สะดวกต่าง ๆ มาแล้วไม่ต้องหวงกันนะ ๆ เราเป็นอุปัชฌาย์ เป็นครูบาอาจารย์ ทุกวันให้ทานเขาไป แลกกัน ไม่ใช่เอา | พระเณรที่อยู่ในวัดก็เหมือนลูกเรา เลี้ยง แต่ฉัน ถ้าโยมมาแล้วไม่เคยให้อะไร ดูบำรุงกันให้เต็มที่ไป ทำอย่างนี้แล้ว ปัญหาข้อที่ ๑ เรื่องความขาดแคลนก็ จะหมดไป เพราะฉะนั้น ผู้ที่ปกครองวัด ตั้งใจเลยครับ ทุกลมหายใจเข้าออก คิดแต่จะทำทาน เพื่อเลี้ยงลูกวัดของ เรา อย่าปล่อยให้ลูกวัดเราห่มสบง จีวร สังฆาฏิ ขาดร่องแร่ง ๆ ทั้ง ๆ ที่ของท่านใส่เอาไว้เต็มตู้เลย (อ่านต่อฉบับหน้า) ๕๖ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐