การจัดการคนพาลในวัด : หน้า 56/122

ตาลปัตรอย่างนี้แล้วก็เลยมีความประ พฤติผิดพลาด ก่อให้เกิดความขาดแคลน เกิดความหวาดกลัว พระสัมมาสัม พุทธเจ้าทรงเรียกคนประเภทนี้ว่า คน พาล แต่ว่าคนไหนเขาเห็นดอกบัวก็ เป็นดอกบัว เห็นกงจักรก็เป็นกงจักร เห็นตามความเป็นจริง แล้วก็ตั้งใจทำ ความดีให้มาก ๆ และไม่ทำความเดือด ร้อนให้ใคร พวกนี้ก็เป็นพวกคนดี เป็น บัณฑิต ในโลกนี้มีคน ๒ ประเภทนี้อยู่ ปนกัน ในวัดก็เช่นกัน มีสามเณรเลว มีพระภิกษุเลวปะปนอยู่กับพระภิกษุดี สามเณรดีทุกแห่งไป จะต่างกันตรงที่ ว่ามีพระภิกษุสามเณรที่ดี ๆ มีมากหรือ น้อย เป็นหน้าที่ของผู้บริหารหรือผู้ ปกครองวัด ที่จะต้องมาจัดการกับเจ้า พวกคนพาล ๆ ที่อยู่ในวัดนี้เอง จัดการ อย่างไร ไปเช่นไปฆ่าได้ไหม ไม่ได้ เป็น พระฆ่าสัตว์ยังไม่ได้เลย แล้วจะมาฆ่าคน ได้อย่างไร บางทีอยากจะจับสึกแต่ ความผิดของเขาก็ไม่ถึงขั้นปาราชิก (ปา ราชิกคือความผิดร้ายแรงตามธรรมวินัย ของพระภิกษุถึงขั้นต้องขาดจากความ เป็นพระทันที) ก็ต้องแก้ไปตามสถาน การณ์ เพราะความขาดแคลน และ ความน่าหวาดกลัวทั้งหลายก็มาจากคน พาลนี่แหละ เพราะฉะนั้น หน้าที่ของผู้ปก ครอง คือ หาทางป้องกัน หาทาง กำจัดไม่ให้คนพาลในวัดวาอาราม ของเราไปรังแกคนดี แล้วถ้าจะแก้ไข ให้เขาเลิกเป็นคนพาลกลับมาเป็นคนดี ได้ก็จะยิ่งดี เพื่อว่าคนดีจะได้มีโอกาสทำ ความดีได้เต็มที่ การปกครองก็มีหลักการง่าย ๆ ๕๔ 111 Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐