การเรียนรู้จากการอบรม วารสารกัลยาณมิตร ปี 2530 ฉบับที่ 8 หน้า 71
หน้าที่ 71 / 122

สรุปเนื้อหา

ให้เด็กที่นิสัยก้าวร้าวตั้งแต่วันแรก กลับ มารักและเชื่อฟังข้าพเจ้า จากบันทึกที่ เขาเขียน ข้าพเจ้ารู้สึกภูมิใจ โดยปกติ แล้วข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบอดทนกับเด็กที่มี นิสัยก้าวร้าว เพราะข้าพเจ้าเองก็เป็นเด็ก ที่ก้าวร้าวเหมือนกัน ข้าพเจ้าจึงรู้ว่า ข้าพเจ้าได้เปลี่ยนแปลงไปมาก จากคนที่ ไม่ค่อยยอมอดทนนัก กลับทนได้ทุก อย่างแม้แต่การที่ทนต่อการถูกกระทบ กระทั่ง มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนที่เป็นพี่เลี้ยง ข้าพเจ้าต้องขอโทษอาจารย์ที่ปรึกษา ทั้ง ๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ผิด เพียงแต่ไม่ควร กว่าที่ข้าพเจ้าจะขอโทษได้ ข้าพเจ้าต้อง ร้องไห้ เสียน้ำตาไปเกือบหมด เพราะ ความที่ไม่เคยขอโทษใครมาก่อนถ้าไม่ ผิด แต่ถ้าไม่ขอโทษ ข้าพเจ้าก็จะต้อง สูญเสียอาจารย์ที่ดีไปท่านหนึ่ง ถึงแม้ ว่าจริง ๆ เราอาจไม่ผิด ท่านว่าอะไรเรา ไม่ได้ แต่ความรู้ที่ได้จา

หัวข้อประเด็น

- การเรียนรู้จากการอบรม

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ให้เด็กที่นิสัยก้าวร้าวตั้งแต่วันแรก กลับ มารักและเชื่อฟังข้าพเจ้า จากบันทึกที่ เขาเขียน ข้าพเจ้ารู้สึกภูมิใจ โดยปกติ แล้วข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบอดทนกับเด็กที่มี นิสัยก้าวร้าว เพราะข้าพเจ้าเองก็เป็นเด็ก ที่ก้าวร้าวเหมือนกัน ข้าพเจ้าจึงรู้ว่า ข้าพเจ้าได้เปลี่ยนแปลงไปมาก จากคนที่ ไม่ค่อยยอมอดทนนัก กลับทนได้ทุก อย่างแม้แต่การที่ทนต่อการถูกกระทบ กระทั่ง มีอยู่ช่วงหนึ่งตอนที่เป็นพี่เลี้ยง ข้าพเจ้าต้องขอโทษอาจารย์ที่ปรึกษา ทั้ง ๆ ที่ข้าพเจ้าไม่ผิด เพียงแต่ไม่ควร กว่าที่ข้าพเจ้าจะขอโทษได้ ข้าพเจ้าต้อง ร้องไห้ เสียน้ำตาไปเกือบหมด เพราะ ความที่ไม่เคยขอโทษใครมาก่อนถ้าไม่ ผิด แต่ถ้าไม่ขอโทษ ข้าพเจ้าก็จะต้อง สูญเสียอาจารย์ที่ดีไปท่านหนึ่ง ถึงแม้ ว่าจริง ๆ เราอาจไม่ผิด ท่านว่าอะไรเรา ไม่ได้ แต่ความรู้ที่ได้จากท่าน แน่นอน มันมากนัก ก็ในเมื่อท่านไม่พอใจเรา แล้วท่านก็ย่อมไม่อยากให้ความรู้เรา แรกทีเดียวข้าพเจ้าคิดว่า เฉยเสียดีกว่า ช่างท่านเป็นไร แต่พอนึกถามตัวเองว่า เราเข้ามาอบรมเพื่ออะไร ใช่ข้าพเจ้าเข้า มาอบรมเพื่อมาปรับปรุงแก้ไขนิสัยตัวเอง และเพื่อสร้างบารมี ก็ถามตัวเองอีก ครั้งว่า เมื่อรู้อย่างนี้แล้วทำไมแค่คำขอ โทษหนึ่งคำ เพื่อแลกกับความรักความ เอ็นดู ความเมตตา และความรู้ที่ผู้ใหญ่ จะให้เรา เราจะแลกไม่ได้เชียวหรือ เธอ วิเศษอย่างไร ใครล่ะที่จะเสียประโยชน์ แต่เสียงหนึ่งก็ค้านอยู่ในใจว่า ก็ฉันไม่ ผิดนี่ ทำไมต้องขอโทษด้วย ตอนนี้ ข้าพเจ้าได้นึกขณะที่หนีไปนั่งสมาธิอยู่ ที่ห้องน้ำ โดยหามุมเงียบ ๆ สงบๆ เป็น ครั้งแรกจริง ๆ ที่ต้องร้องไห้ รู้สึกว่ามัน เป็นเรื่องยากเสียเหลือเกินที่จะให้ไปขอ โทษ ทั้ง ๆ ที่เราไม่ผิด แต่พอนึกถึงคำ ว่า ใครเสียผลประโยชน์ มาอบรมแล้ว ปรับปรุงตัวได้แค่ไหน พอนั่งไปสักพัก ก็เห็นนิมิตเป็นหลวงพ่อทัตตชีโว ชัด มากที่ศูนย์กลางกาย ท่านบอกว่า ทน นะลูก แล้วก็เห็นหลวงพ่อธัมมชโย ท่านนั่งเฉย ๆ เหมือนกับท่านจะ บอกว่า สมควรแล้วหรือ แล้วก็เห็น คุณยาย ท่านก็มองเฉย ๆ แต่ที่สุดก็ มาสะดุดตรงที่พี่อารักษ์ พี่อารักษ์ เคยบอกว่า ความยิ่งใหญ่ของมนุษย์ มิได้อยู่ที่ความสำเร็จ แต่อยู่ที่เขา สามารถลุกขึ้นได้ทุกครั้งที่เขาล้มต่าง หาก แค่นั้นข้าพเจ้าก็มีแรงชนะมาร ที่หยิ่งยโสทันที แรกทีเดียวก็เดินไป เดินมาว่าจะขอโทษดีหรือไม่ขอโทษดี เอาล่ะ เราไม่เสียอะไรอยู่แล้ว มีแต่ได้ กำไรกับเท่าทุน ถึงท่านไม่ยกโทษให้ อย่างน้อย ๆ เราก็ชนะความมีมิจฉาทิฐิ กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org bar
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More