ความสัมพันธ์กับธรรมชาติ : หน้า 89/122

แต่ลูกปลานั้นเป็นของเขา เขาต้องรับผิดชอบ ในชีวิตของมัน เขาได้เก็บมันไว้ในห้องเลี้ยงปลา บัดนี้มันอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย และมีสีหน้าสลดลงมาก แล้วต่อมา วันหนึ่ง นางคาร์เวอร์ได้บอกว่ามารดา ของเขาอาจจะกลับมาก็ได้ เมื่อทราบ ดังนั้น เขาจึงเตรียมกระท่อมไว้พร้อมเสมอ เขาจะไปอยู่ที่อื่นเสียทำไมเล่า แม้ว่าจิ้มจะ ไปก็ตาม สําหรับตัวเขานั้น ยอร์ชคิดว่า เขาควรจะอยู่ที่นี่ ยังมีเรื่องราวอีกมากที่ยอร์ชยังไม่ เข้าใจ เขาไม่ใคร่จะได้พบเห็นผู้คนนัก นอกจากเห็นอยู่ไกล ๆ เพราะที่นาของ นายคาร์เวอร์อยู่โดดเดี่ยว ห่างจากฝูงชน และเพราะว่าเขาพูดไม่ได้ ทั้งนายคาร์เวอร์ ก็ไม่ยอมให้เขาเข้าไปในเมืองโดยลำพัง ด้วย แต่เวลานี้เหตุการณ์ดีขึ้นแล้ว นาย คาร์เวอร์มีรถสองล้อเทียมม้าไม่มีประทุน อยู่คันหนึ่ง ยอร์ชมักจะขี่รถไปกับนาย คาร์เวอร์บ่อย ๆ ขณะไปกับรถเขามี โอกาสได้พบเห็นสิ่งแปลกประหลาดต่าง ๆ ในหมู่บ้าน รู้สึกตื่นเต้นน่าพิศวงเป็น อันมาก เขาไม่ได้ลงจากรถเลยนอกจาก จ่าเป็นต้องขนของ ซึ่งก็ต้องเดินตามนาย คาร์เวอร์ไปอย่างใกล้ชิด เขาได้พบเด็ก ๆ หลายคนที่ในเมือง เด็กเหล่านั้นได้แต่ จ้องมองดูเขา ไม่พูดอะไรออกมาเลย เช่น เดียวกับตัวเขาเองเหมือนกัน ดังนั้นเขา จึงคิดว่า มีแต่สัตว์ต่าง ๆ ที่อยู่ในป่าอย่าง กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ เดียวเท่านั้นที่เป็นเพื่อนของเขา วันหนึ่งเขามองดูสตรีผู้เป็นแขกที่ มาเยี่ยมอีก เขาชอบหน้าของเธอ เขารู้ว่า บ้านใหญ่หลังนี้ว่างมาเป็นเวลานานแล้ว ตลอดระยะเวลาเท่าที่เขาจำความได้ ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้ง เพราะนึกถึงบ่อ น้ำธารน้ำและที่เลี้ยงปลาขึ้นมาได้ โดยนึกถึงลำธารซึ่งไหลผ่านมาทาง หลังบ้านใหญ่นั้น คิดถึงบ่อน้ำที่เขา ทำไว้ข้างลำธาร ต่อแต่นี้ไปเขา อาจไปที่นั่นไม่ได้อีก ถ้าไม่รีบจัด แจงเสียให้เรียบร้อยในบัดนี้ ก็อาจ จะมีใครไปรบกวนลูกปลาของเขาได้ เขาลุกขึ้นและเริ่มจะออกเดินไปดูปลา แต่ก็ต้องหยุด ตามองดูที่กระจาด เขา จำเป็นจะต้องปลูกเฟินเสียก่อน เพราะต้นเป็นอ่อนอาจจะตายได้ ถ้า ทิ้งเปิดเผยไว้เช่นนั้น เขาเงยหน้า ขึ้นดูท้องฟ้า เห็นดวงตะวันยังสูงอยู่ ยังมีเวลาพอที่จะ ทำสวนให้เสร็จ ก่อน แล้วรีบผ่านทุ่งนาไปจัดการให้ เสร็จก็คงจะกลับถึงบ้านได้ก่อนค่ำ คิดตกแล้วก็รีบเร่งทำงานอย่างเต็ม กำลัง ในขณะนั้นนางคาร์เวอร์กำลังอวด ต้นโฮยาซินธ์กับเพื่อนบ้านอยู่ด้วยความ ภูมิใจ “ฉันไม่เคยเห็นที่ไหนเหมือนอย่าง นี้เลย” เพื่อนบ้านกล่าว “ฉันก็ไม่เคยเห็นอย่างนี้เหมือน น” นางคาร์เว่อร์คล้อยตาม “ยอร์ชได้ เอาต้นเล็ก ๆ มาจากป่าเมื่อต้นฤดูใบไม้ ผลิ เขาบำรุงเลี้ยงมันตามวิธีของเขาเอง เดี๋ยวนี้ฉันตกลงใจแน่นอนว่า จะให้ เขาขยายร่องให้ใหญ่ขึ้น และได้กะไว้ ว่า ปีหน้าจะเอาไปแสดงในงานประกวด ดอกไม้ “ใครสอนให้เขารู้เรื่องดอกไม้อย่าง มากมายเช่นนี้ นางคาร์เวอร์สั่นศีรษะ “ไม่ใช่ฉัน แน่นอน ขอให้ได้พาเธอไปดูบางอย่าง อีกก่อนเถอะ แล้วจึงจะพยายามตอบ ค่าถามของเธอ” เมื่อไปจนสุดทางเดินแล้ว ก็ถึงต้น เชอร์รี่ต้นหนึ่ง นางคาร์เวอร์ยีนของ อย่างหนึ่งมาให้นางมิลเล่อร์ แล้วก็พูด ว่า < “เธอว่าของสิ่งนี้เป็นอะไร” (อ่านต่อฉบับหน้า) ๘๗ Kalyanamitra.org