การปกครองในวัด : หน้า 55/122

ท่านเที่ยวมาอาละวาดกับคนอื่น ความ เด็ดขาดของท่านไม่มี ก็เป็นการก่อความ เดือดร้อนขึ้นภายในวัดภายในบ้านได้ ประการที่ ๕ กลัวความลำเอียง ความอยุติธรรม ถ้าเป็นในบ้าน สิ่งที่น่ากลัวมาก เลยคือพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน ถ้าลูกบาง คนแสนจะเกเร แต่แม่ก็ไปรักไปโอ้เพราะ มันประจบเก่ง มันก็เลยอาละวาดกับพี่ ๆ น้อง ๆ ในวัดก็เช่นกัน ถ้าเจ้าอาวาสหรือ ผู้ปกครองของวัดขาดความยุติธรรม มีแต่ความลำเอียง วัดทั้งวัดก็วุ่นวาย ไปหมด เจ้าอาวาสทำผิด ๆ พลาด ๆ หรือตั้งก ตั้งระเบียบมาแล้วให้ลูกวัด ปฏิบัติ แต่ตัวเองไม่ปฏิบัติ เกเรไปเสีย เอง สิ่งเหล่านี้ทำให้ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา ต้องหวาดผวากันตลอดมา รวมความได้ว่า ผู้อยู่ใต้บังคับ บัญชามีความเดือดเนื้อร้อนใจอยู่ รูปแบบ รูปแบบหนึ่งคือความขาด แคลน อีกรูปแบบหนึ่งคือความ หวาดกลัว ซึ่งผู้ปกครองจะต้องศึกษา อย่างใกล้ชิดจึงจะทราบปัญหาที่แท้จริง เพื่อที่จะปกครองหมู่คณะได้ตลอดรอดฝั่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่านที่เป็นเจ้าอาวาส อยู่แล้วก็ดี เป็นเจ้าคณะอยู่ก็ดี เป็น หัวหน้าแผนกอะไรอยู่ในวัดที่ต้องทำ หน้าที่ปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาก็ดี หรือแม้จะเป็นหัวหน้าสามเณร หัวหน้า เด็กวัดก็ตาม จะต้องมองให้ดี และจะ ต้องแก้ปัญหาให้ได้ เช่น มีความขาด แคลนเกิดขึ้นภายในวัดทำให้ไม่เป็นสุข ผู้ที่ทำหน้าที่ปกครองวัดก็จะต้องขจัด ความขาดแคลนนั้นให้ได้ ขณะเดียวกัน เมื่อมีความหวาดกลัวเกิดขึ้น ผู้ปกครอง ก็จะต้องขจัดความหวาดกลัว ความน่า หวาดเสียวต่าง ๆ นั้นออกไปให้ได้ เมื่อ ขจัดไปได้แล้ว ในวัดวาอารามในแผนก ของเราจึงจะอยู่เป็นสุข แม้ที่สุดถ้าอยู่ ทางโลก รัฐบาลไหนมาปกครองประเทศ ชาติบ้านเมืองก็เช่นกัน จะต้องขจัด ปัญหาความขาดแคลน ปัญหาความ หวาดกลัวความหวาดผวาในหมู่ประ ชาชนให้ได้ มิฉะนั้นรัฐบาลนั้นก็จะไม่ สามารถปกครองประเทศได้ พระบางรูปบวชเข้ามาได้ไม่กี่วัน กี่เดือน ก็อยากจะเป็นเจ้าอาวาสทั้ง ๆ ที่ยังปกครองตนเองไม่ได้ ทำนองเดียว กับเทวทัต อยากปกครองพระสงฆ์ใน สมัยพุทธกาล การจะปกครองผู้อื่น ได้จะต้องคึกษารายละเอียดเสียก่อน สําหรับเราเองนั้นตั้งแต่บวชมาแล้วนั้ ตอนบวชตั้งใจหรือเปล่า เราก็ปฏิญาณ กันกลางโบสถ์มาแล้วทั้งนั้นว่า “สัพพะ ทุกขะ นิสสะระณะ นิพพานะ สัจฉิ กะระณีต ทายะ ข้าพเจ้าบวชเพราะ ต้องการกำจัดทุกข์ให้หมดไป จะ ไปนิพพานให้ได้" แต่พอบวชแล้ว กลับทำท่าจะไปไม่ได้ เพราะฉะนั้น เราก็เลยต้องมา ศึกษากันให้ละเอียดถี่ถ้วนเสียก่อน เพื่อ ป้องกันความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้ ผู้ที่จะปกครองคนอื่น จำเป็นต้อง ทราบความจริงในเรื่องธรรมชาติของ มนุษย์ก่อนว่า ธรรมชาติจริง ๆ ของ มนุษย์ในโลกนี้เป็นอย่างไร ถ้าจะว่าไป แล้วธรรมชาติของคนในโลกนี้ รัง เกียจทุกข์ อยากได้สุขด้วยกันทั้งนั้น ไปถามคนทั้งโลกเถอะครับ ใครอยาก มีความทุกข์กันบ้าง ทุกคนอยากจะพบ ความสุขทั้งนั้น คนทั้งโลกมีแต่การร้อง ทุกข์ เพราะเขาอยากได้ความสุข ใคร เคยพบบ้างไหมว่ามีคนมาร้องเรียนว่า "แหมฉันมีความสุขเกินไป” ไม่มี ไป ถามเจ้าอาวาสวัดไหนก็ได้ กี่ราย ๆ มาร้องทุกข์ทั้งนั้น ร้องมาจากปากประตู วัดเลย ทำไมเป็นอย่างนั้น ก็เพราะ ธรรมชาติของมนุษย์ต้องการความ สุข เกลียดความทุกข์ แต่ทั้ง ๆ ที่ รังเกียจทุกข์ อยากได้ความสุข เขาก็ ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงจะได้พบความ สุข โดยเฉพาะเมื่อเขาไปอยู่กันเป็นกลุ่ม เป็นหมู่ แล้วยังมีข้อคิดต่อไปอีกว่าใน บรรดาคนที่รักสุข เกลียดทุกข์น่ะ รู้ หรือไม่ว่า สุขจริง ๆ น่ะเป็นอย่างไร เกิดขึ้นมาได้อย่างไร ทุกข์น่ะมัน คืออย่างไรแน่ เกิดมาได้อย่างไร หลายคนเข้าใจผิดเห็นสุขเป็นทุกข์ เห็นทุกข์เป็นสุขก็มี อย่างที่โบราณเรียก กันว่า “เห็นกงจักรเป็นดอกบัว เห็น ดอกบัวเป็นกงจักร” พวกเห็นดอกบัว เป็นกงจักร เห็นกงจักรเป็นดอกบัวกลับ กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๕๗