ความคิดถึงบ้านในต่างแดน : หน้า 103/122

คิดถึงบ้านมาก ช่วงที่นอนซมด้วยพิษไข้นั้น ทำให้ข้าพเจ้า เป็นปกติของคนเราที่เมื่อเดินทาง ไปต่างถิ่น มักจะสนุกเพลิดเพลินกับสิ่งแปลก ๆ ใหม่ ๆ ที่ตื่นตาตื่นใจ จนลืมคิดถึงบ้าน ไประยะหนึ่ง แต่เมื่อชักจะชินชากับสิ่งแวดล้อมแล้ว เราจะหวนคิดไปถึงพ่อแม่ ญาติพี่น้อง และเพื่อนของเรา..... เราจะไม่กลับบ้านสัก ๓ ปี นาน ๆ ได้กลับ ไปที่ คุณแม่จะได้รักเรา เอาใจเรามาก ๆ ข้าพเจ้าเคยนึกแบบเด็ก ๆ แต่ไม่ได้คิดจะ ทำเช่นนั้นจริงจัง เพราะหลังจากนั้นแล้ว ก็ลืมความคิดนี้ไป นึกไม่ถึงว่าจะเป็น ไปตามที่เคยคิดเอาไว้ เนื่องจากกฎ ระเบียบสำหรับนักเรียนทุนก.พ. มีอยู่ เท้าของคุณแม่ รู้สึกอบอุ่นและนอนหลับ สบาย คล้าย ๆ กับความเมตตาของท่าน แผ่ซ่านมาอย่างนั้น ด้วยเหตุนี้กระมัง จึงเคยได้ยินเรื่องเล่าอยู่บ่อย ๆ ว่า มีคนที่ ระลึกถึงคุณของบิดามารดา สามารถเอา ตัวรอดจากภยันตรายต่าง ๆ ได้อย่างไม่ น่าเชื่อ ว่า จะต้องศึกษาอยู่อย่างน้อย ๓ ปี จึง อาหารญี่ปุ่น จะมีสิทธิ์เดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านได้ โดยไม่หักทุนการศึกษา (แต่ค่าเดินทาง กลับไปเยี่ยมบ้านนั้นจะต้องจ่ายเอง) อันที่จริงแล้ว ไม่มีพ่อแม่คนไหน ในโลกหรอกที่จะไม่รักลูก (ยกเว้นมนุษย์ ที่มีใจวิปริต) พ่อแม่ทุ่มเททุกอย่างให้กับ ลูก เหมือนกับว่าเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญใน ชีวิตท่าน บางครั้ง ท่านยอมลำาบากล่า บนเพื่อให้ลูกสบาย ไม่ว่าลูกจะดีเลวแค่ ไหน ท่านก็รัก เพราะฉะนั้น พระคุณ ของท่านมากมายสุดที่จะคณานับ ใน ศาสนาพุทธ มีคำกล่าวไว้ว่า “ถ้าบุตร จะพึงวางบิดามารดาไว้บนบ่าทั้งสอง ของตน ประคับประคองท่านอยู่บน ป่านั้น ป้อนข้าวป้อนน้ำ แม้จะปรน นิบัติสักร้อยปี ก็ยังนับว่า ทดแทนพระ คุณท่านไม่หมด ในสมัยเด็ก ๆ บางครั้งที่ข้าพเจ้า สะดุ้งตื่นกลางดึก ก็จะลุกไปนอนใต้แทบ กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ เมื่อไปญี่ปุ่นใหม่ ๆ พวกเรามักจะ สั่งอาหารญี่ปุ่นไม่เป็น เนื่องจากอ่านเมนู ไม่ออกและไม่ทราบว่าอะไรเป็นอะไร โชคดีที่ร้านอาหารญี่ปุ่นมักจะมีตู้โชว์ อาหารญี่ปุ่นซึ่งทำด้วยพลาสติกเป็นรูป จำลองอยู่หน้าร้าน พวกเราจึงมักจะ เรียกพนักงานเสิร์ฟอาหารออกไปที่หน้า ร้านแล้วชี้ให้ดูว่าจะเอาอะไร ซึ่งคนญี่ปุ่น เขาก็เข้าใจพวกเรา อาหารหลักที่หารับ ประทานได้ง่าย ได้แก่ คัทซีด้ง (ข้าวราด ด้วยเนื้อชุบขนมปังป่นทอด) เห็นดัง (กุ้ง ชุบขนมปังป่นทอด), ปลาย่าง, เท็มปุระ และมิโซะชิรุ (ซุปเต้าเจี้ยว) เป็นต้น นอกจากนี้ประเภทเส้นก๋วยเตี๋ยวก็แบ่งเป็น เส้นก๋วยเตี๋ยวแบบญี่ปุ่น ที่เรียกว่า “โซบะ” ซึ่งมักจะรับประทานกับซอสญี่ปุ่น และก๋วย เตี๋ยวแบบจีน ที่เราเรียกกันว่า “ลาเม็ง” ชามก๋วยเตี๋ยวลาเม็งนี้โตมาก เกือบจะ เท่ากาละมังเล็ก ๆ ของบ้านเรา (ดูรูปประ กอบ) พวกเพื่อนผู้ชายคนไทยมักจะซุบซิบ นินทาและหัวเราะ ถ้าเห็นผู้หญิงญี่ปุ่นบาง คนรับประทานก๋วยเตี๋ยวลาเม็งถึง ๒ ชาม เนื่องจากชามโตมาก แสดงว่ารับประทานจุ ก๋วยเตี๋ยวผัด เราก็เรียกว่า “ซะกิโซบะ” ซึ่งอาหารญี่ปุ่นเหล่านี้เริ่มมีในเมืองไทย มากขึ้น คิดว่าหลาย ๆ คนคงรู้จัก ถ้าจะให้ง่ายเข้า เราอาจจะสั่งอา หารชุด ซึ่งมักจะมีข้าวสวยร้อน ๆ กับ ข้าวสัก ๒-๓ อย่าง ซุปเต้าเจี้ยว หัวผัก กาดดอง และผลไม้ เราเรียกอาหารชุดว่า “เทโฮะกุ” ซึ่งมีหลายชนิด ข้าวสาร ปุ่นจะเป็นเม็ดสั้น ๆ ป้อม ๆ ไม่ยาวเรียว เหมือนข้าวสารของไทย เมื่อหุงเป็น ข้าวสวยแล้ว จะคล้าย ๆ กิ่งข้าวเจ้ากึ่งข้าว เหนียวของบ้านเรา ข้าวเหนียวญี่ปุ่น เรา เรียกว่า “โมจิ” ไม่สามารถจะหุงให้สวย เป็นเม็ด ๆ เหมือนอย่างบ้านเรา เพราะ มันจะเละ ญี่ปุ่นมักจะทุบข้าวเหนียวที่ หุงแล้วให้เป็นก้อนข้าวเหนียวแล้วนำ ไปปิ้งรับประทาน อาหารเช้าพื้นบ้านของญี่ปุ่น มักจะ เป็นข้าวสวยร้อน ๆ ราดด้วยไข่ดิบ, ถั่ว หมัก สาหร่ายทะเล รับประทานพร้อม กับซุปเต้าเจี้ยว ไม่ว่าจะไปเที่ยวที่จังหวัด ไหนตามโรงแรมสไตล์ญี่ปุ่นที่เรียกว่า 000 Kalyanamitra.org