การสอบและการเตรียมตัว : หน้า 38/122

ให้นักศึกษาใหม่รู้จักช่วยตัวเองในการ ค้นคว้าหาความรู้ต่อไป ปีหนึ่ง ๆ มี นักศึกษาอ๊อกซฟอร์ดจำนวนไม่น้อย ที่จำต้องออกจากมหาวิทยาลัยไป ด้วย เหตุผลต่าง ๆ เพราะมาตรการที่เด็ดขาดนี้ เมื่อเอาข้อสอบเก่า ๆ มาดู อาตมา รู้สึกเย็นสันหลังวาบ เพราะคำถามแต่ละ ข้อนั้นต้องการให้แสดงความรู้ออกมา อย่างแท้จริง เป็นการบรรยายภาษา อังกฤษล้วน ไม่มีข้อสอบให้เลือกแบบ ปรนัย เหมือนสมัยที่เรียนในเมืองไทย คำถามบางข้อนั้น แม้อ่านดูแล้วหลาย เที่ยว ก็ยังไม่รู้เลยว่า เขาถามว่า อะไร เพราะมีศัพท์ที่ไม่เคยผ่านสายตา มาเลย วิชาที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ ประวัติ ศาสตร์และวัฒนธรรมอินเดีย ซึ่ง นักศึกษาต้องเขียนเรียงความร่ายยาว ๓ หัวข้อ ให้เสร็จภายใน ๓ ชั่วโมง ประสบการณ์ของตนเองบอกว่า ข้อสอบ ประเภทนี้นั้น ต้องการความรู้ที่ออกมา จากทักษะและความเข้าใจ มิใช่เพียงแต่ จากการท่องจำเท่านั้น และมันหมายถึง การเตรียมตัวสอบที่พร้อมพรั่งและ จริงจัง ความรู้สึกในขณะนี้ จึงเหมือน สมัยเป็นนักเรียนที่กำลังเตรียมตัวสอบ เอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัย แต่แทนที่ ข้อสอบจะเป็นวิชาคณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ ชีววิทยา กลับกลายเป็น ไว ยากรณ์สันสกฤต แปลสันสกฤตเป็น อังกฤษ และเรียงความภาษาอังกฤษ เท่านั้น ความยากของข้อสอบนั้นพอ ๆ กัน และมีความจำกัดของเวลาเป็น เครื่องกำหนด ทำให้ไม่มีเวลาคิดอะไร ได้มากนักในห้องสอบ ในช่วงเวลา ก่อนสอบนี้ จึงมีแต่การเรียนอย่างเดียว ตั้งแต่เช้าจรดเย็น การเสียเวลาไปกับ สิ่งที่ไม่จำเป็นทั้งหลายนั้น ถูกตัดทิ้ง ไปหมด เวลาพักผ่อนเพียงวันละ 5 ชั่วโมงและที่ขาดไม่ได้คือ การทำ สมาธิวันละ ๑ ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย ถ้าปราศจากสิ่งนี้แล้ว การเรียนการ สอบของอาตมา ก็คงจะไม่ประสบ ความสำเร็จเท่าที่ควร หรือไม่ประสบ ความสำเร็จเลยก็ได้ ท่ามกลางความหนักหน่วงทาง การศึกษานี้ ความเข้าใจอย่างหนึ่งเริ่ม เกิดขึ้นกับอาตมาเป็นครั้งแรก ซึ่งตั้งแต่ เป็นนักเรียนจนจบมหาวิทยาลัย ไม่เคย มีความเข้าใจมาก่อนเลย เพราะความคิด ที่มุ่งเจาะเอาแต่ เหตุผลและหลักการ อัน เป็นทัศนคติที่สั่งสมมาจากการเรียนทาง สายวิทยาศาสตร์ ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมี การพิสูจน์และทดลองเป็นหลักเป็นฐานยิ่ง ถ้ามีการชั่งการตวงการวัด หรือวิเคราะห์ คำนวณออกมาเป็นตัวเลขยิ่งดี ความงาม ในโลกของวิทยาศาสตร์ คือการทำให้ ของที่ยุ่งยากซับซ้อนให้เป็นของที่ง่าย แก่การเข้าใจของบุคคลอื่น ยิ่งง่ายเท่าใด ยิ่งดีเท่านั้น นักเรียนสายวิทยาศาสตร์ จึงถูกฝึกให้จับแต่สาระและแก่นสารจาก ข้อมูลทั้งหลายที่ผ่านเข้ามาในสายตา โดยทิ้งสิ่งที่เป็นพลความออกเสียให้หมด และก็จะต้องมีการติดต่อสื่อความหมาย กับบุคคลอื่น ข้อความทั้งมวลควรมี การทำให้ง่าย สั้น กะทัดรัดที่สุด และ ตัดทอนคำพูดและสัญลักษณ์ที่ผูกพัน กับอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ออก ยิ่ง เหลือน้อยเท่าใดยิ่งดีเท่านั้น ถ้ามองโลก ของวรรณกรรมด้วยสายตาของนัก วิทยาศาสตร์แล้ว วรรณคดีทั้งหลายคือ ความฟุ้งเฟ้อของการถ่ายทอดข่าวสาร อันออกมาจากจินตนาการที่ฟุ้งซ่านของ มนุษย์ หาคุณค่าเป็นเนื้อเป็นหนังอะไร ไม่ได้ โคลงฉันท์กาพย์กลอนต่าง ๆ ที่มี คนแต่งกันมากมายเหล่านั้น ไม่เคยสร้าง อะไรให้เจริญขึ้นในสังคมมนุษย์ เช่น ดอกกุหลาบ แม้จะมีกวีมานั่งบรรจงแต่ง โคลงสรรเสริญเยินยอความงามของมัน สักเพียงไหน หรือจะมีใครเปลี่ยนชื่อ มันเสียใหม่ว่า อุตพิด ก็มิได้ทำให้ โครงสร้างของโมเลกุลหรือโครโมโซม ของมันเปลี่ยนแปลงแต่ประการใดไม่ ดอกกุหลาบ ก็คงเป็นดอกกุหลาบอยู่วัน ๓๖ Kalyanamitra.org