ความรักและการช่วยเหลือ : หน้า 99/122

ๆ จะเป็นเวรกรรมแต่ปางไหนของข้าพระองค์ ก็ไม่ทราบได้ ข้าพระองค์ได้เคยเห็นชายอื่น มาก็มาก ด้วยการเยี่ยมหน้าต่างมองทุกวัน แต่มิได้เกิดความสนใจเป็นพิเศษเหมือน เมื่อเห็นโจรผู้นั้นเลย โจรผู้ร้ายเลย “หรือเขาจะจับมาผิดตัว กลายเป็น ว่าคนดีจะถูกฆ่า เพราะไม่สามารถจะหาพยาน หลักฐานพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์ก็ได้” ข้าพระองค์คิดไปตามประสาของคนที่เข้าข้างความชอบ ใจของตัวเอง ในที่สุดก็อดคิดต่อไปมิได้ ด้วยความเชื่อ ในนิยายปรัมปราว่า “เขาอาจเป็นเจ้าชายสักองค์ หนึ่ง ซึ่งปลอมตัวมาแต่ต่างเมือง แล้วเผอิญมาถูก จับด้วยความเข้าใจผิดในเมืองนี้ ก็จะถูกประหาร เสียเปล่า ๆ ถ้าเราช่วยแก้ไขให้พ้นจากการถูกฆ่า เราเองอาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงที่มีโชคดีที่สุด ดั่ง เรื่องที่เคยเล่า ๆ กันมาก็เป็นได้” เมื่อความคิดของ ข้าพระองค์มุ่งไปทางเดียว ที่มีแต่มองโจรผู้นั้นในทาง ดี ในทางไม่เชื่อว่าเป็นโจรดังนี้ ความรู้สึกรุนแรงที่จะนำ ตนไปเกี่ยวข้องก็เกิดขึ้น ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ! ความที่เคยได้รับแต่การ เอาอกเอาใจจากท่านมารดาบิดา ผู้มีความรักและเอ็นดู ในข้าพระองค์นั้น ทำให้ข้าพระองค์คิดหาทางให้เรื่องการ ช่วยเหลือโจรผู้นี้มาเป็นสามี สำเร็จลุล่วงไปให้จงได้ ข้าพระองค์แกล้งทอดตัวลงนอน ยืดชัดแล้วร้องไห้ ประ กาศแก่สาวใช้ว่าจะไม่กินอาหาร จะปล่อยให้มันตายไป อย่างนี้บนที่นอนนั้น และเพื่อให้ได้ผลทันใจยิ่งขึ้น ก็ แกล้งขับสาวใช้ให้ไปให้พ้นหูพ้นตา หญิงสาวใช้ผู้ไม่รู้ เรื่องอะไรมาก่อน เมื่ออยู่ดี ๆ เห็นข้าพระองค์มีอันเป็น ไปดั่งนั้นก็ตกใจ รับน่าเนื้อความไปบอกแก่ท่านมารดา ข้าพระองค์สารภาพกับท่านมารดาตรง ๆ ว่าไม่เชื่อว่า ชายคนนั้นจะเป็นโจรและมีความรู้สึกผูกพันตั้งแต่แรกพบ ซึ่งจะหาว่าใจชั่วแล้วก็ยอมทั้งสิ้น ฉะนั้นจึงมีทางแก้ไข อยู่ทางเดียวในความผิดของตัวครั้งนี้ ที่ไปรักชอบโจรก็ คือ จะยอมนอนตายอยู่บนเตียงโดยไม่กินอาหาร ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ท่านมารดาตกใจใน ความคิดอันแปลก ๆ และไม่น่าจะเป็นไปได้ของข้าพระ องค์ยิ่งนัก จึงพยายามปลอบประโลมเอาใจด้วยประการ ต่าง ๆ เพื่อให้เลิกละความคิดเช่นนั้น ท่านอ้างถึงคนที่สม เนื้อเชื้อไขแห่งสกุลเศรษฐีซึ่งมีอยู่เป็นอันมาก ทั้งในมหา นครราชคฤห์ หรือในนครอื่น ๆ เพียงอยู่เฉย ๆ หักห้ามใจ ในเรื่องโจรผู้นั้นเสีย ในไม่ช้าก็น่าจะลืมไปเอง และให้รอ ต่อเมื่อมีคนในสกุลเสมอกันมาสู่ขอ จึงค่อยจัดการให้เป็น ไปตามขนบประเพณี คนอย่าเข้าพระองค์นั้น ท่านมารดา กล่าวว่า เป็นที่หมายปองแห่งบุตรเศรษฐีทั้งหลายยิ่ง นัก เพราะประกอบด้วยสมบัติทั้งหลาย มีรูปสมบัติและ ทรัพย์สมบัติเป็นต้น ท่านพยายามชี้แจงด้วยประการ ต่าง ๆ เพื่อให้ข้าพระองค์ล้มความตั้งใจนั้น "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์ตามใจตัวเอง มาจนชินเสียแล้ว เมื่อมาถูกกักตัวอยู่บนปราสาทเช่นนั้น ด้วย ก็อยากจะชดเชยความอึดอัดใจอันมีมานานให้ สาสมกัน จึงไม่ยอมเปลี่ยนแปลงความตั้งใจ ทอดตัวร้องไห้ ไม่ยอมฟังถ้อยคำของท่านมารดา เมื่อเห็นว่าจะรั้งไว้ ไม่ได้ ท่านมารดาก็รีบแจ้งให้ท่านบิดาทราบ ยิ่งท่านบิดา เป็นคนพูดไม่เก่งด้วย ข้าพระองค์จึงดึงดื้อยืนยันความคิด ของตัวเองว่า เมื่อตัวเองเป็นคนไม่ดีไปคิดช่วยโจรผู้ร้าย แม้ตนเองจะเชื่อว่าเขาอาจถูกจับผิดตัวดังนี้ ก็น่าจะไม่มี ใครให้อภัยได้ ฉะนั้นทางที่ดีที่สุดที่ควรจะเลือก ก็คือ การปล่อยให้ตัวเองสิ้นชีวิตไปเสีย จะได้หมดเรื่องหนักใจ ใด ๆ ด้วยกันทุกฝ่าย เมื่อข้าพระองค์ไม่ยอมเปลี่ยน กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org Co