เรื่องราวของนางคาร์เวอร์ : หน้า 87/122

เย็นจะไม่ยาวนานอย่างน่าเบื่อหน่ายอีกละ นางคาร์เวอร์นำแขกมานั่งคุยกันที่ซุ้มทาง เข้าประตูเรือน ซึ่งเพิ่งทาสีเสร็จใหม่ ๆ เธอเล่าเรื่องเหตุการณ์ต่าง ๆ ของท้องถิ่น นั้นอย่างสนุกสนานในระหว่างสงคราม กลางเมือง เหตุการณ์เหล่านั้นเป็นเรื่อง เดือดร้อนและแสนที่จะระอาน่าเบื่อหน่าย จริง ๆ แต่ครั้นมาถึงบัดนี้ เรื่องความ ยากลำบากเหล่านั้น รวมทั้งเรื่องโจร ลักทางด้วย กลายเป็นเรื่องที่สนุกตื่นเต้น น่าเล่าสู่กันฟังยิ่งนัก “แล้วเธอไม่เคยได้ยินข่าวคราว ของหญิงทาสคนนั้นอีกบ้างเลยยังงั้นหรือ” นางมีลเล่อร์ถามด้วยความเห็นใจอย่าง ลึกซึ้ง นางคาร์เวอร์ถอนหายใจ “ไม่ได้ ข่าวเลย เด็กหญิงคนเล็กได้ตายไปเสีย ในคืนวันนั้นเอง เด็กชายคนโตกับเด็ก แดง ๆ อมโรคน่าสงสารยังคงมีชีวิตอยู่ โอ๊ย! น่าหวาดเสียวเหลือเกิน” “เด็กชายคนโตเป็นอย่างไรบ้าง” เพื่อนบ้านถาม “ซัดเซพเนจรไปชั่วระยะเวลา หนึ่ง” นางคาร์เว่อร์ตอบ “และภายหลังที่ทาสทั้งหมดได้รับ การปลดปล่อยให้เป็นอิสระแล้วอย่างไร...” เพื่อนบ้านจะพูดต่อ แต่ต้องชะงักลง กลางคัน นางคาร์เวอร์ทำเสียง จุ๊จุ๊ “เขามา แล้ว นั่นแน่” เด็กชายเล็ก ๆ ผิวดำเดินด้วยเท้า เปล่าเข้ามาระหว่างต้นไม้ริมขอบลานบ้าน มือถือกระจาดใบใหญ่อย่างทะนุถนอม ชั่วเวลาสองปีที่ผ่านมา ร่างกายของเขา โตขึ้นบ้าง แต่ก็ยังคงผอมและแบบบาง อยู่มาก เขามุ่งเดินมาระหว่างแปลงที่ดิน ในสวน ไปถึงที่หนึ่งซึ่งได้พรวนดินเตรียม ไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็วางกระจาด ลงอย่างค่อย ๆ แล้วคุกเข่าลงข้าง ๆ ใจ ของเขามุ่งเพ่งอยู่ที่แปลงดินนั้นอย่าง แน่วแน่ เขาจึงไม่ได้เหลียวมองไปที่ซุ้ม ทางเข้าประตูเรือนที่หญิงสองคนกำลังนั่ง คุยกันอยู่นั้นเลย “เขาเข้าไปในป่าและเอาอะไรบาง อย่างมา” นางคาร์เวอร์บอก “สวนนี้อยู่ ในความดูแลของเขาเป็นพิเศษ “เป็นสวนที่น่ารักมากทีเดียว” หญิงเพื่อนบ้านกล่าว บนร้านไม้เลื้อยหน้าซุ้มทางเข้า ประตูเรือน มีกุหลาบแดงเลื้อยอยู่เต็ม ที่ข้างเรือนมีต้นบานเย็นและแบเซเล่อร์ บัตท้อน ออกดอกบานสล้าง ที่ดินในสวน ที่ได้ตกแต่งไว้เป็นแปลง ๆ อย่างดีนั้น มีต้นรักเร่และพี่ออนกับดอกไม้อย่างอื่น ๆ ที่นางมีลเล่อร์ไม่รู้จักอีกมากอย่าง พ้น ออกไปมีพุ่มกุหลาบหลายพุ่ม ทุกพุ่มมี กรอบเล็ก ๆ ยันค้ำไว้ นางมึลเล่อร์เฝ้าดู เด็กน้อยด้วยความสนใจ เห็นเขาคว้า เอาของสิ่งหนึ่งออกมาจากกระจาด ปรากฏ ว่าเป็นแผ่นสีเขียว ๆ เขาประจงวางลง บนพื้นดินที่ได้เตรียมไว้ดีแล้ว และใช้มือ ตบอย่างเบา ๆ “เขาทำอะไรนั่น” นางมีลเล่อร์ถาม นางคาร์เวอร์หัวเราะ “บางทีฉัน จะตอบคำถามของเธอได้ทีหลัง เขาเข้า ไปในป่าและเก็บเอาหญ้ามอสส์และ ดอกไม้ป่าทุกชนิดมาปลูกที่นี่ มันงอก งามดีเสมอ และภายหลังที่เขาได้ปรน นิบัติมันเรียบร้อยแล้ว มันจะแปลกไปจาก เดิม ไปกันเถอะ ฉันอยากจะให้เธอชมสัก แปลงหนึ่ง” หญิงทั้งสองวางเครื่องถักไว้ข้างตัว แล้วลุกขึ้นรวบชายกระโปรงเดินลงบันได ไปตามถนนโรยกรวดอันสะอาดเรียบร้อย หนูน้อยกำลังทำงานเพลินอยู่ จึงมิได้ สังเกตเห็นสตรีทั้งสอง เมื่อเธอทั้งสอง เข้าไปใกล้ก็ได้ยินมีเสียงครวญเบา ๆ ออกมาจากริมฝีปากของเด็ก เป็นเสียง เพลง นางมีลเล่อร์จึงกระซิบถามว่า “ไหนเธอว่าเขาเป็นใบ้อย่างไรล่ะ” “เขาเป็นใบ้จริง ๆ แต่พูดได้บ้าง เพียงสองสามคำเท่านั้น นั่นเขากำลังร้อง เพลงให้ดอกไม้ฟัง” “ร้องเพลง....” สตรีผู้เป็นแขกเริ่ม สงสัย ทันใดนั้นเด็กก็ลุกขึ้นยืนอย่าง กระวีกระวาด หนังสือ “คนมหัศจรรย์ของโลก แปลและเรียบเรียงโดย พันเอก พระสงครามภักดี จากหนังสือเรื่อง Dr. George Washington Carver Scientist ของ GRAHAM and GEORGE D. LIPS- COMB กัลยาณมิตร/สิงหาคม ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org 22