นิทานเรื่องนกยางกับปู : หน้า 30/118

ในโลกนี้ มีคนเป็นจำนวนมากที่มีชีวิตอยู่ ด้วยการหลอกลวงผู้อื่น คนเช่นนี้มีมานานแล้ว ค่ะ แม้ในสมัยก่อนพุทธกาลก็ตาม อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่สัตว์เดรัจฉานก็มีค่ะ ดังที่น้าอึดกำลังจะนำ นิทานเรื่อง “นกยางกับปู” หรือ “พกชาดก” (อ่านว่า พะ-กะ-ชาดก) มาเล่าให้ฟังนี่แหละค่ะ ในอดีตกาล ณ หนองน้ำกลางป่าแห่ง หนึ่ง เป็นที่อาศัยของปลาเป็นจำนวนมาก ฝูงปลา เหล่านี้ อาศัยอยู่รวมกันด้วยความผาสุกตลอด มา คราวหนึ่งในฤดูแล้ง น้ำในหนองได้งวดลง มากกว่าทุกปี มีนกยางตัวหนึ่ง บินผ่านหนองน้ำ นั้น เห็นปลาแหวกว่ายกันอยู่อย่างแออัด ก็เกิด ความคิดจะกินปลาเหล่านั้น จึงร่อนลงไปริมหนอง แล้วแกล้งทําอุบายยืนจับเจ่าตีหน้าเศร้าอยู่ ปลาทั้งหลายสงสัยในอาการของนกยาง จึงเวียนว่ายอยู่ห่าง ๆ แล้วร้องตะโกนถามว่า “ท่านกำลังคิดอะไรอยู่น่ะ ดูท่านไม่ค่อย สบายเลย” นกยางแสร้งตอบเสียงเรียบ ๆ ว่า “ข้ากำลังนึกสงสารพวกเจ้า ที่กำลังจะตาย กันหมดน่ะซี เพราะปีนี้อากาศร้อนจัดกว่าทุกปี อีกไม่ช้า น้ำก็คงจะแห้งขอดเช่นเดียวกับหนองทั้ง หลายในละแวกนี้” ฝูงปลาต่างตระหนกตกใจ เมื่อได้ฟังคำ ของนกยาง จึงพากันรุมถามต่อไปว่า “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรกันดีล่ะนี่” นกยางแกล้งทำทีว่ามีเมตตา พูดว่า “ไม่ไกลจากหนองน้ำนี้ มีสระบัวใหญ่อยู่ แห่งหนึ่ง แม้น้ำจะลดลงบ้างแล้ว แต่ก็ไม่มีวันแห้ง ขอดเหมือนที่นี่ เอาเถอะ ข้าจะช่วยชีวิตพวกเจ้า เอาบุญ โดยจะค่อย ๆ คาบพาพวกเจ้าไปที่สระน้ำ นั้นทีละตัว ๆ” ๒๘ PO กัลยาณมิตร/กันยายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org 600