บทเรียนจากนกยาง : หน้า 33/118

นกยางนั้นแม้ฉลาด แต่ขาดความเฉลียว หลงเข้าใจว่าโง่ หลอกได้ง่ายเหมือนพวกปลา จึงยอมให้ปูหนีบคอตัวไว้ ครั้นบินมาถึงสระใหญ่ นกยางก็บ่ายหน้า ไปทางต้นกุ่ม ปูเห็นดังนั้นจึงร้องว่า “เอ๊ะ! ทำไมท่านมาทางนี้ ไม่ไปสระน้ำล่ะ” นกยางหัวเราะ แล้วตอบว่า “เจ้าปูเอ๊ย! ข้าไม่ใช่คนรับใช้ของเจ้านี่นะ จะได้เที่ยวพาเจ้าไปไหนตามชอบใจ ประเดี๋ยว ข้าก็จะกินเจ้าที่ต้นกุ่มเหมือนปลาโง่ ๆ พวกนั้น นั่นแหละ คราวนี้ปูกลับหัวเราะขึ้นอย่างใจเย็น แล้ว พูดขึ้นบ้างว่า “เจ้านั่นแหละโง่ เรื่องอะไรข้าจะยอมให้เจ้า กิน อย่าลืมว่า ก้ามของข้าหนีบคอเจ้าอยู่ ก้าม ของข้าทั้งใหญ่และแข็งแรงพอที่จะตัดคอเจ้าให้ขาด ได้ ถ้าข้าจะต้องตกลงไปตาย แต่เจ้านั่นแหละ ต้องตายก่อน" ว่าดังนั้นแล้ว ปูก็บีบก้านให้กระชับขึ้นอีก เล็กน้อย นกยางถึงกับอ้าปากน้ำตาไหลพราก เพราะหายใจไม่ออก คิดว่าปล่อยปูไปดีกว่าที่จะ คอขาดตาย จึงรีบละล่ำละลักขอโทษปู แล้วบิน บ่ายหน้าไปทางสระน้ำ เมื่อร่อนลงจวนถึงพื้น ปูยึดขาลงแตะโคลน ริมสระได้ก็บีบก้านจนสุดแรง หนีบคอนกยางขาด ใจตายทันที แล้วเดินลงน้ำไป รุกขเทวดาซึ่งสิงสถิตอยู่ที่ต้นกุ่ม เห็นเหตุ การณ์ที่เกิดขึ้นโดยตลอด จึงกล่าวสุภาษิตขึ้นว่า “บุคคลผู้ใช้ปัญญาหลอกลวงคนอื่น ย่อมไม่ได้รับความสุขเป็นนิจ เพราะผู้ใช้ ปัญญาหลอกลวงคนอื่น ย่อมประสบผลแห่ง บาปกรรมที่ตนทำไว้ เหมือนนายางถูกปูหนีบ คอ ฉะนั้น” นี่แหละค่ะ ใครก็ตามที่คิดว่าตัวฉลาด กว่าคนอื่น สามารถหลอกลวงคนอื่นเขาได้ ในที่สุดก็จะประมาท ชะล่าใจ จนแพ้ภัยตัว เองในที่สุด อย่างเช่นนกยางตัวนี้แหละค่ะ หนู ๆ อย่าได้ไปหลอกลวงใครนะคะ น้าอี๊ด Kalyanamitra.org คอ