นกยางกับฝูงปลา : หน้า 32/118

ป่งบ ปลาทั้งหลายต่างดีใจที่จะรอดตาย แต่ถึง กระนั้นก็ไม่วายคิดระแวงว่า นกยางจะหลอกจับ กิน จึงต่าง ๆ รอ ๆ หันหน้าปรึกษากัน นกยางสังเกตเห็นว่า ปลามีทีท่าไม่ไว้ใจ ดน จึงพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าอาจจะยังไม่เชื่อข้าก็ได้ เอายังงี้ จงคัดเลือกตัวแทนไปดูสระใหญ่นั้นกับข้าก่อนก็ได้ นี่นะ” ในที่สุด ฝูงปลาจึงตกลงใจคัดเลือกปลา หมอตัวใหญ่ที่มีเกล็ดแข็ง สามารถอยู่บนบกได้ นานเป็นตัวแทนไปพิสูจน์ค่าพูดของนกยาง ฝ่ายนกยางเมื่อคาบปลาหมอไปถึงสระนั้น แล้ว ก็ปล่อยให้ปลาหมอดำผุดดำว่าย สำรวจ ดูจนทั่วสระเป็นที่สำราญใจแล้ว จึงค่อยคาบ ปลาหมอนั้นกลับมายังหนองน้ำเดิม ครั้นฝูงปลารุมชักถาม ปลาหมอจึงคุยให้ฟัง ว่า “สระที่ข้าไปเห็นมานั้น เป็นสระใหญ่ น้ำ ใสสะอาดชื่นใจ ริมฝั่งมีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นเขียว ชอุ่มในสระนั้นมีดอกบัวถึง 4 สี น่าอยู่จริง ๆ” ปลาทั้งหลายได้ฟังดังนั้น ก็ตื่นเต้นดีใจ ต่าง ขอร้องให้นกยางช่วยคาบตนไปปล่อยยังสระ นั้น นกยางนึกกระหยิ่มใจยิ่งนัก ที่วางแผนสา เร็จ จึงรับปากกับพวกปลาว่า “เอาล่ะ ๆ ข้าจะช่วยคาบพวกเจ้าไปจนครบ หมดทุกตัวทีเดียว” ว่าแล้ว นกยางก็คาบเอาปลาหมอตัวเดิม ไปก่อน แต่แทนที่จะปล่อยลงในสระใหญ่ มัน กลับบินร่อนลงที่ต้นกุ่มริมสระ เอาปลาสอดเข้า ระหว่างกิ่งไม้ไม่ให้ดิ้นหนีลงน้ำได้ แล้วใช้จงอยปาก จิกกินเนื้อปลาจนหมด ทั้งก้างไว้ใต้ต้นกุ่มนั่น เอง ครั้นแล้ว นกยางก็บินกลับไปคาบปลาด้ว ใหม่จากหนองนํ้ามากินที่ดินกุ่มทีละตัวๆ จน ปลาหมดหนองน้ำแล้ว นกยางเหลือบไปเห็นปู เดินงุ่มง่ามอยู่ตัวหนึ่ง จึงใช้อุบายเดิมจะหลอกกิน ปู ปูนั้น ถึงแม้จะไม่ไว้ใจนกยางเลยสักนิด แต่ก็จนใจ เพราะน้ำในหนองนั้นงวดลงทุกที เมื่อนกยางอาสาจะคาบไปยังสระใหญ่ จึงกล่าว ว่า “รูปร่างของข้าไม่เหมือนปลา กระดองข้า แข็ง ท่านคงคาบไม่ถนัด ข้าขออนุญาตเอาก้าน ทั้งสองนี้หนีบคอท่านไว้ ไม่อย่างนั้นข้าอาจตกลง มาตาย ๓๐ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/กันย ยน ๒๕๓๐