การฝึกงานของยอร์ช : หน้า 77/118

“คนมหัศจรรย์ของโลก แปลและเรียบเรียงโดย พันเอก พระสงครามภักดี จากหนังสือเรื่อง Dr. George Washington Carver Scientist ของ GRAHAM and GEORGE D. LIPSCOMB โดยได้รับอนุญาตจาก สัมมาชีวศิลปมูลนิธิ ใน พระอุปถัมภ์ของสมเด็จพระสังฆราช “เห็นแล้ว ปืนกองเรียบร้อยดีมาก ฉันอยากจะให้แฟร้งค์...” “เมื่อเช้าตรู่วันนี้เอง ก่อนที่สามี ของฉันจะออกจากบ้าน เขาได้สั่งยอร์ช ไว้ให้ผ่าฟืนนี้ นี่ก็บ่ายเข้าไปแล้ว ยอร์ช ยังไม่ได้ลงมือเลย” “อ๋อ ยอร์ชมงานในสวนอยู่มาก จะทำพรุ่งนี้ไม่ได้หรือ ฉันคิดว่าวันนี้ฝน คงจะไม่ตก” “เธอยังไม่เข้าใจ สามีของฉัน เป็นคนเคร่งครัด เขาว่ายอร์ชใช้ เวลาหมดไปกับดอกไม้และเกียจคร้าน เราต้องการให้เขาเป็นคนเอาการเอา งาน และเขาจะต้องเชื่อฟัง” “เธอพูดถูกแล้ว เด็กคนนี้จะต้อง ดำเนินชีวิตอย่างลำบาก เขาจึงจะต้องฝึก การทํางาน “ไม่ใช่เพราะเขาเกียจคร้านหรอก” นางคาร์เวอร์ช่วยแก้ “อาจเป็นได้” หน้า ตาท่าทางตกใจ “เขาอาจไม่ได้ยินสามี ของฉันสั่งเรื่องนี้ ฉันเชื่อว่าจะเป็นอย่างนั้น แน่... ถ้าเช่นนั้นเขาก็ไม่ควรจะถูกเฆี่ยน อย่างไรก็ดี.....” เธอสั่นศีรษะ “ดี” นางมีลเล่อร์หัวเราะ “ถ้า เธอปรารถนาจริง ๆ ที่จะไม่ให้เขาถูก เฆี่ยน ก็ให้เขาบอกว่าไม่ได้ยินเสียก็แล้ว กัน” “ไม่ได้ ไม่ได้” เสียงของนางคาร์ เว่อร์เคร่งเครียด “ยอร์ชจะไม่พูด เท็จเลย ฉันจะเรียกเขามาถามดู” ครั้นแล้วเธอก็เปล่งเสียง “ยอร์ช ยอร์ช มานี่” ยอร์ชเดินอ้อมรอบบ้านเข้าไปหา เขาเพิ่งเสร็จจากงานทำสวนมาใหม่ ๆ ถือกระจาดเปล่ามาด้วย กำลังเตรียมตัว จะไปดูปลาที่บ่อน้ำ เขาหยุดยืนอยู่ มอง ดูหน้านางคาร์เว่อร์ “ยอร์ช นายคาร์เวอร์ได้บอกให้ เจ้าผ่าฟืนนั่นใช่ไหม” นางคาร์เวอร์ถาม ด้วยเสียงเรียบ ๆ ด้วยความตกใจ ยอร์ชปล่อยกระ จาดตกลงที่พื้นดิน เขาได้ยินคำสั่งนั้น จริง เขาลืมเรื่องฟืนไปเสียอย่างสนิทได้ อย่างไรเล่า ตลอดเวลาในเดือนพฤษ ภาคมอันสดชื่นนั้น เขาไม่ได้คิดถึงฟันเลย จนครั้งเดียว ได้ทอดทิ้งไว้จนบัดนี้ ปรากฏว่าเป็นกองสูงกว่าสิ่งใด ๆ ที่เขา เคยเห็นมา อนิจจา อนิจจา กัลยาณมิตร/ กันยายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org ๗๕