เศรษฐีทองและความเงียบเหงา : หน้า 109/118

เชื้อลง เหลือไว้แต่ความอาทร ห่วง ใย เศรษฐีทองส่งคนออกติดตาม โดยมิได้หวังอื่นใด นอกไปจากจะได้ รู้ทุกข์สุข เอาข้าวของเงินทองไปช่วย เหลือ และเพียงเพื่อจะให้ลูกรู้ว่า พ่อ แม่ให้อภัยและห่วงใยเพียงไหนเท่า นั้น แต่ไม่เคยมีข่าวจากแตงไทย บ่าว ไพร่ที่ส่งไป กลับมาพร้อมกับความว่าง เปล่าและความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านเศรษฐีทอดสายตามองไปในฟากฟ้า นกกากําลังบินกลับรวงรัง แม้แต่นกตัว น้อย ๆ มันยังมีลูกเล็ก ๆ ในรวงรังเป็นที่ หมาย ดวงตะวันกำลังคล้อยต่ำลง ๆ ทุกที ที่นี่...บ้านนี้ มีแต่ความเงียบเหงา ก้านแก้ว ภรรยายอดชีวิตต้องเจ็บป่วย และเก็บตัวอยู่ในบ้าน เพราะความเศร้า โศก บ่าวไพร่ออกไปท่านา เมื่อกลับ มาก็อยู่หลังเรือน ท่านเศรษฐีรู้สึกท้อแท้ และเหน็ดเหนื่อยในชีวิตอย่างที่ไม่เคย เป็นมาก่อน ทุกสิ่งเกิดขึ้นมาอย่างไม่คิด ฝัน มันเป็นเพราะอะไร เขาครุ่นคิด และในท่ามกลางความว้าเหว่ เศรษฐีทองก็ได้แต่ปลอบใจตัวเอง ว่า สักวันทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เมื่อฝน ตกแล้วฟ้าย่อมสว่าง สักวันลูกจะกลับ มา ภรรยาจะหายป่วย บ่าวไพร่จะ หายเหงา ทุกสิ่งจะกลับมีชีวิตดัง เดิม บทที่ ๔ “จะจากเป็น หรือจาก ตาย ก็ต้องจากกัน” เวลาผ่านไป ชีวิตที่เงียบเหงา ว้าเหว่ของเศรษฐีทองและภรรยา ไม่มี สภาพที่ดีขึ้นนัก ก้านแก้วยังคงเจ็บป่วย กระเสาะกระแสะ เทศกาลงานบุญที่วัด ผ่านไปงานแล้วงานเล่า นาน ๆ ครั้ง จึง จะพบสองสามีภรรยามาร่วมบุญพร้อม กันตั้งแต่ก่อน ส่วนใหญ่ท่านเศรษฐีจะ มาพร้อมบริวารมากกว่า ใคร ๆ ต่าง วิพากษ์วิจารณ์กันถึงเคราะห์กรรมที่เกิด ขึ้นแก่ครอบครัวเศรษฐี ไม่น่าเชื่อว่า จะมี เรื่องร้ายเกิดขึ้นแก่คนดีเช่นพวกเขา เรื่อง ของแตงไทยกลายเป็นอุทาหรณ์ที่พ่อแม่ มักหยิบยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างสั่งสอน บุตรี เพื่อมิให้ประพฤติการอันจะนำ ความอดสูและเศร้าเสียใจมาสู่พ่อแม่ เศรษฐีทองก็ได้แต่ปลอบใจ ตัวเองว่า สักวันทุกอย่าง จะดีขึ้นเอง เมื่อฝนตกแล้ว ฟ้าย่อมสว่าง สักวันลูกจะ กลับมา ภรรยาจะหายป่วย บ่าวไพร่จะหายเหงา ทุกสิ่งจะกลับมีชีวิตดังเดิม ท่านเศรษฐีและภรรยายังคงดำ เนินชีวิตที่ผันแปรนี้ต่อไปอย่างอดกลั้น ต่อสายตาและวาจาของผู้อื่น ที่กระทบ กระเทือนใจในบางครั้ง แม้จะเจ็บปวดใน ความเป็นจริง แต่ก็ได้พยายามทำใจ ให้ยอมรับสภาพ เพื่อจะได้หาทางท่าให้ มันดีขึ้น "มันคงเป็นกรรมของเรา ที่ได้ ทำไว้ในชาติปางก่อน เหตุที่ไม่น่าเกิด มันก็เกิดขึ้นได้ ไม่มีอะไรแน่นอนเลย สำหรับชีวิต” ท่านเศรษฐีปลอบโยน ภรรยาที่หน้าตาหมองเศร้าน่าเวทนา “ใครจะคิดว่า ชีวิตเราจะพบกับ เรื่องแบบนี้ ถ้ารู้อย่างนี้ เราไม่มีลูกเสียยัง ดีกว่า เลี้ยงหมาเลี้ยงแมวยังไม่อับ อาย” ก้านแก้วยังไม่วายตัดพ้อต่อโชค ชะตาอย่างน้อยใจ เศรษฐีทองจับมือ ภรรยาบีบเบา ๆ อย่างเข้าใจความรู้สึก "อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ นึกถึงเมื่อ ลูกยังอยู่กับเราสิ แม่แตงไทยเป็นเด็กน่า รัก อ่อนหวาน เฉลียวฉลาด ทําความชื่นใจ มาให้เรามากเพียงไหน นึกถึงช่วงเวลา นั้นสิจ๊ะ อย่างน้อยมันก็เป็น ๒๐ ปี ที่เรามีความสุขมาก ออกจะมากเกิน ไปด้วยซ้ำ เศรษฐีทองคิดถึงวันวารที่ผ่าน มา ภาพความหลังยังติดตา ความสุขครั้ง เก๋าไม่เคยจางไปจากหัวใจ แล้วความ ห่วงใยลูกสาวคนเดียวก็เข้ามาแทนที่ มาตอกย้ำหัวใจให้รู้สึกปวดแปลบไม่น้อย ไปกว่าภรรยา “ฉันฝันเห็นลูกเสมอ ฝันว่าแกกลับ มาอยู่ร่ำไป ได้ยินเสียงลูกมาเรียกอยู่หัว บันไดเรื่อยเลย- ก้านแก้วเล่าความฝันนั้นให้สาม ฟัง พร้อมกับทอดถอนใจเมื่อกล่าวประ โยคต่อไปว่า “บางครั้ง กว่าจะรู้ว่าฝัน ฉันยัง เผลอเต็นไปถึงระเบียง" เศรษฐีทอง พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกสะเทือนใจ ไว้ในอกอย่างเต็มที่ ก่อนที่จะแสดงความ อ่อนแอให้ภรรยาเห็น “ฉันฝันอยู่เรื่อย บ้าจัง พอลืมตา ตื่นก็ไม่มีอะไรเลย ลูกอยู่ไหนกันนะ” เพราะภรรยายังผูกพันกับลูกสาว อยู่มากนัก แม้จะมืดมนหนทาง แต่ท่าน เศรษฐีก็ยังคงส่งคนออกไปติดตามสิบหา อยู่เป็นระยะ ๆ เพื่อจะทำความฝันของ ก้านแก้วให้เป็นจริงขึ้นมาได้ ท่านสมภาร กัลยาณมิตร/กันยายน ๒๕๓๐ soo