ความรักและความเสียใจ : หน้า 108/118

ขิง ข่า ตระไคร้ ใบมะกรูด โหระพา พริก มะเขือพวง มะเขือเปาะ มีหมดแหละ แม้กระทั่งผักหญ้าต่าง ๆ เขาก็อุตส่าห์ ปลูกไว้กิน ที่เหลือก็แบ่งขายมั่งแจกจ่าย คนแถวนี้ไปมั่ง เขามีน้ำใจจริง ๆ อย่าว่าแต่ผักหญ้าเลยนะ นั่นแน่ะ เห็นไหม ดอกไม้ เทลอง สีแดง เต็มลาน บ้านไปหมด พ่อคนนี้เขารักต้นไม้ใบ หญ้าทุกชนิด ปลูกได้ปลูกดี มีทั้งนั้น กุหลาบ มะลิ จำปี จำปา บานชื่น คาว- กระจาย เขาไปแล้ว ไปกับแม่แตงไทย ป้าก็ให้คนไปช่วยดูแลอยู่เสมอ สงสารต้น ไม้มันจะทรุดโทรม ใจหายนะ เสียดาย คงไม่มีใครรักต้นไม้เท่าพ่อใบบุญหรอก มั้ง เขาใจดีนะ คนแถวนี้ใครจะเอาอะไร โน่นไปเก็บได้เลย เขาไม่หวงสักนิด" ป่าสังข์พูดถึงใบบุญ ผู้ชายที่มีอิทธิ พลต่อวิถีชีวิตของแตงไทย ผู้ทำให้พ่อ แม่ลูกต้องพรากจากกัน ผู้สร้างความรู้สึก เสียใจให้บังเกิดแก่หัวอกของผู้เป็นพ่อแม่ที่ เสียลูกสาว อุ่นเรือนทอดสายตามอง ไปยังท้ายทุ่ง กระท่อมน้อยหลังคามุง จาก ขัดผนังด้วยไม้ไผ่ ระเบียงเล็ก ๆ ที่ยื่นออกมา มีตั้งเตี้ย ๆ และตุ่มดินเผาสิ ค่า กับกระถางต้นไม้ ๒-๓ กระถางตั้ง อยู่ ไม้เลื้อยเห็นไกล ๆ สังเกตจากดอกสี ขาว มีแดงแซม คงจะเป็นพวกเล็บมือ นาง เกาะพันอยู่ตามเสาและชื่อคา แล้ว ยังมีกระถางเล็ก ๆ ที่ลงไม้พวกผกา กรอง บัวสวรรค์ไว้ห้อยลงมาเป็นระยะ ๆ บนลานบ้าน ยังดารดาษไปด้วยกอกุ หลาบสีต่าง ๆ คงจะมีดอกไม้อื่นอีก หลายชนิด แต่อุ่นเรือนมองเห็นไม่ถนัด บ้านน้อยหลังนั้นก็ธรรมดา ๆ แต่ลักษณะ การจัดตกแต่งบริเวณ การปลูกต้นไม้ แม้เห็นไกล ๆ ก็พูดได้เต็มปากว่า ดูน่า รื่นรมย์ใจ อย่างนี้นี่เอง แตงไทยถึงลืม ๑๐๖ สวนดอกไม้อันวิจิตร ที่ท่านเศรษฐีสั่ง คนสวนให้ตกแต่งดูแลอย่างดีเพื่อบุตร สาวคนเดียวได้ เพราะธรรมชาติ ณ บ้าน น้อยท้ายทุ่งนั้น สวยงามประทับตา ประ ทับใจยิ่งกว่า อุ่นเรือนคิดถึงแตงไทย สาวน้อยที่ มีความเชื่อมั่นในตนเองสูง และมักจะเอา แต่ใจตัวเอง ด้วยมีแต่คนพะเน้าพะนอ เอาใจ เธอมักมีเหตุผลมาหลีกเลี่ยงการ แต่งงานอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มทั้งหลาย ดู จะไม่เคยมีใครสักคนที่ทำให้เธอประทับ ....ทําไมถึงท่าเช่นนี้ได้ เคยคิดถึงน้ำตาที่พ่อแม่ จะต้องหลั่งรินครั้งแล้วครั้งเล่า ไหม ชื่อเสียงเกียรติยศที่ บรรพบุรุษสร้างสมมา จะพินาศบรรลัยเพียงไหน แตงไทย...เธอเคยคิดนึกบ้าง หรือเปล่า ใจอย่างลึกซึ้ง แม้แต่วุฒิ ชายหนุ่มที่ท่า ทางเอางานเอาการ คนที่เธอสนิทสนม ด้วยมากที่สุดคนนั้น ทั้งนี้เพราะ เธอถือ เอาเฉพาะความรักเท่านั้นเป็นเกณฑ์ใน การเลือกคู่ ความรักที่พ่อแม่ ญาติพี่ น้อง ตลอดจนบ่าวไพร่คอยเฝ้าดูว่า เธอมี ไว้เพื่อชายคนไหน และบัดนี้ แตงไทย....สาวน้อยผู้ ฉลาดเฉลียว เธอได้พบชายคนนั้น ได้มีคู่ ตามวิถีของความรักแล้ว แม้จะไม่เป็นไป ตามครรลองของศีลธรรม อุ่นเรือนอยู่ใน ครอบครัวเศรษฐีทองในฐานะหลาน ภรรยา ได้ใกล้ชิดสนิทสนม จึงได้รับรู้ถึง ความเจ็บปวดของท่านเศรษฐีและภรรยาดี ความรัก ไม่ว่าจะเป็นความรักแบบ ไหน ดูช่างมีอานุภาพยิ่งใหญ่เสีย เหลือเกิน รักให้ความสุข เมื่อได้อยู่ กับคนที่รัก แต่เมื่อจากล่ะ...ความ ทุกข์มหันต์ก็ตามติดมา ความรักมิได้ มีแต่ความหอมหวาน ทว่า ยังเจือไว้ ด้วยความชื่นชม ยามทุกสิ่งไม่เป็น ไปดังหมาย อยากจะพบแตงไทย จับ ตัวมาเขย่าแรง ๆ แล้วถามว่า แตงไทย สาวน้อยคนเก่งอยู่ที่ไหน ทำไมถึงทำเช่น นี้ได้ เคยคิดถึงน้ำตาที่พ่อแม่จะต้องหลั่ง รินครั้งแล้วครั้งเล่าไหม ชื่อเสียงเกียรติยศ ที่บรรพบุรุษสร้างสมมา จะพินาศบรรลัย เพียงไหน แตงไทย...เธอเคยคิดนึกบ้าง หรือเปล่า “ป่าเสียใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ถ้ารู้ ตั้งแต่แรก คงจะห้ามปรามเขา นี่ก็เห็น เพียงเขาเอาดอกไม้มาให้กัน บางทีแม่ แตงไทยก็มาขออนุญาตไปเก็บดอกไม้ ก็ไม่คิดว่าอะไร มันจะรวดเร็วถึงเพียง " ป่าสังข์แสดงความเสียใจ ตามประสา ญาติผู้ใหญ่ที่มีส่วนรับผิดชอบอยู่ โดย คิดว่าความรัก ต้องขึ้นอยู่กับกาลเวลาด้วย จากวันนั้นมาถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า ๒ ปีแล้ว ที่แคงไทยหายไปพร้อม ๆ กับ นายใบบุญเจ้าของกระท่อมน้อยหลัง นั้น เป็นเวลา ๒ ปี ที่คนของท่านเศรษฐี ได้ถูกส่งตัวไปคอยเมียงมองที่กระท่อม เป็นระยะ ๆ เผื่อว่า เจ้าของจะกลับ มาพร้อมกับแตงไทย ความผิดหวัง เสียใจที่บังเกิดแก่หัวอกของผู้เป็น พ่อแม่นั้น แต่แรกก็เจือด้วยความ โกรธแค้น ใครจะได้เอาตัวคืนมาลง โทษให้สาสมกับความอับอาย ครั้น นานไป ๆ ความร้อนในใจก็มอด กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๐ Kalyanamitra.org