การผจญภัยของยอร์ช : หน้า 78/118

เสียงถามของนางคาร์เว่อร์เป็นไป ในทำนองจะคาดคั้นเอาความจริง “เขาบอกใช่ไหมยอร์ช เจ้าได้ยินเขาสั่ง อย่างชัดเจนเมื่อหลังอาหารเช้าใช่ ไหม” แน่นอน เขาได้ยินคำสั่งแล้ว ขณะนั้นยอร์ชและเธอได้ยืนอยู่ข้างหลังนาย คาร์เวอร์ นายคาร์เวอร์ได้พูดออกมา อย่างชัดเจนว่า “ข้าจะไม่กลับบ้าน จนกว่าจะถึงเวลาเย็น เจ้าต้องผ่าไม้นี่ให้ ได้เชียวนะ ยอร์ชมองดูนางคาร์เว่อร์แล้วก็ พยักหน้ารับสารภาพ นางคาร์เวอร์มีทีท่าไม่สบายใจ เลย “ทำไมเจ้าจึงไม่ผ่ามันล่ะ แล้วมีเสียงออกมาจากปากของ ยอร์ช เหมือนกับเสียงสัตว์จําพวกที่มีขน เฟอร์เวลาตกใจ เขาชี้ไปที่กระจาดท่า ใบ้ด้วยมือ นางคาร์เวอร์ก็เข้าใจ “เจ้าม้าป่าหาต้นไม้แล้วลืมไป เจ้า รู้ไหมว่านายคาร์เวอร์จะทำอย่างไร" ยอร์ชตัวสั่นเล็กน้อย น้ำตา คลอหน่วย เขารู้ดีทีเดียวว่าจะเป็น อย่างไร นางคาร์เวอร์พูดอย่างเร็วว่า “เอา ละ ลงมือท่าทันทีเถอะ ยังไม่ไม่ เธอมองดูท้องฟ้า “ล่าเกินไปหรอก นี่ ยอร์ชท่าเร็ว ๆ ด้วยนะ” สองสตรีรับกลับขึ้นไปบนเรือน ยอร์ชมองตามไป ขณะนั้นจิตใจของ เขาไม่สบายเลย ความคิดที่จะรอไว้จัด การเรื่องปลาในเช้าวันรุ่งขึ้นได้ผ่านเข้ามา ในสำนึกของเขาหลายครั้ง แต่ลูกปลา นั้นเป็นของเขา เขาต้องรับผิดชอบ ในชีวิตของมัน เขาได้เก็บมันไว้ใน ห้องเลี้ยงปลา บัดนี้มันอาจจะกำลัง ตกอยู่ในอันตราย ครั้งหนึ่งยอร์ช ได้ ตะเพิดเด็กคนหนึ่งซึ่งดึงเอาปลาตัว หนึ่งออกโดยใช้สายป่าน การทำ เช่นนั้นปลาอาจจะตายได้ เด็กคนนั้น วิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เพราะตกใจ กลัวเด็กน้อยตัวดำที่ออกมาจากป่า แล้วโดดเข้าใส่เขา แน่นอน เขาจะ ต้องไปปล่อยลูกปลาลงในที่ปลอดภัย เสียก่อน มันก็โตพอแล้วถ้าปล่อยมัน ๆ ก็คงจะช่วยตัวเองได้ แต่ไม่ใช่ในขณะที่ มันอยู่ในที่กักขังเช่นนั้น แต่เรื่องกองพื้นล่ะ เขาจะวิ่งไปที่ บ่อน้ำแล้วกลับมาให้เร็วเท่าใดก็ตาม ตะวันก็คงจะตกดินเสียก่อนที่จะจัดการ กับฟื้นได้เสร็จ แน่เหลือเกินว่านายคาร์ เว่อร์คงจะกลับมาถึงบ้านก่อน และคงจะ รู้ว่าเขาไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่ง คราวนี้ นางคาร์เวอร์ก็คงจะไม่ช่วยเขา เพราะเธอ ก็ได้กำชับไว้แล้วว่าให้รีบทำเสียให้เสร็จ แต่เขาไม่สามารถจะปฏิบัติตามคำสั่ง คงจะต้องถูกเฆี่ยน คิดแล้วให้รู้สึก เย็นวาบเข้าไปถึงในท้องทีเดียว เขายืนวิตกกังวลดังพรรณนามา แล้วอยู่ประเดี๋ยวเดียว แล้วก็ผลุนผลัน วิ่งผ่านพื้นนาไปที่ลูกปลาทันที โดย ไม่มีความพะวงใด ๆ อีกเลย เขา ไม่มีหนทางอื่นที่จะเลือก จะเป็น อย่างไรก็ตามทีเถอะ เขาจะต้องจัด การเรื่องปลาให้เรียบร้อยให้จงได้ เวลานั้นทางในบ้านของนางคาร์ เว่อร์กำลังเลี้ยงน้ำชาแก่แขกอยู่ นางคาร์เวอร์มีความภูมิใจในหนู น้อยผิวเต่าของเธอมาก เธอเห็นชัดว่า นางมิลเล่อร์ก็รู้สึกประทับใจด้วยเหมือน กัน นางมิลเล่อร์กล่าวว่า "เธอคิดว่า เด็กของเธอจะมีเวลาพอที่จะไปตั้งต้นการ ทําสวนดอกไม้ให้ฉันไหม” “ฉันแน่ใจ เรากะแผนการกันได้ แล้ว ฉันรู้ว่ายอร์ชจะรักงานนี้ "เธอเรียกเขาว่ายอร์ช ชื่อเต็มของ เขาล่ะว่าอย่างไร" นางมิลเลอร์ถาม แล้วจิบน้ำชาดำร้อนไปพลาง "ทาสไม่มีชื่อสกุล นอกจากจะ ใช้ของนาย เมื่อเด็กคนนี้เกิด ยังอยู่ใน ระหว่างความเป็นทาส เขาจึงไม่มีชื่ออย่าง อื่นอีก แม้แต่ชื่อพ่อเขาว่า “ยอร์ช” เราก็ ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำ แต่ก็เอาละเธอคง ทราบเหมือนกันว่า เด็กคนนี้ซื่อตรง ตลอดมา บางทีฉันเคยคิดว่า จะตั้งชื่อ ให้เขาตามอย่างเด็กคนหนึ่งที่ไม่พูด เท็จเลย คือ ยอร์ช วอชิงตัน" “ยังงั้น แต่ฉันคิดว่า ชื่อจะไม่ทำ ให้แตกต่างไปอย่างไร” “ฉันก็ไม่แน่ใจนักในเรื่องนี้” นาง คาร์เว่อร์ตอบอย่างใช้ความคิด “อย่างไร ก็ตาม ฉันรู้สึกว่าชื่อนี้เหมาะดี ยอร์ช ฉันรู้ว่าเขาเฝ้าดูสัตว์เล็ก ๆ ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นหนอน แมลง จิ้งจก ดูว่ามันจะ เคลื่อนไหวอย่างไร ฉัน เคยเห็นเขานอนคว่ำอยู่ตั้ง หลายชั่วโมง เพื่อเฝ้าดูความ เป็นไปที่จอมปลวก ..ดูแม่นก จะมาทำรังหรือไม่ ถ้านก ไม่มาทำรัง เขาจะรู้สึก ผิดคาดมาก ๗๖ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร/กันยายน ๒๕๓๐